A Very Murray Christmas (2015)
Bill Murray met zijn vriendjes en kerstliedjes

8 december 2015 · · Kritiek + Televisie

Bill Murray in A Very Murray Christmas

Het is een wat curieuze keus van Netflix om op 4 december een kerstspecial uit te brengen, maar zo geschiedde. A Very Murray Christmas is de poging van regisseur Sofia Coppola en komiek Bill Murray om een uur durende ode te brengen aan de klassieke variety musicals, in een kerstsfeer wel te verstaan. Hebben we het hier over een vervelend ijdelproject of een fijne hommage?

Het eerste is het geval. A Very Murray Christmas is in feite niets meer dan een excuus voor Bill Murray om op zijn inmiddels typerend komisch-cynische wijze kerstliedjes ten gehore te brengen. Er is een soort van plot omheen gebrouwd waar Bill Murray in een duur hotel een kerstspecial gaat opvoeren, maar vanwege een storm komt niemand opdagen. Of toch wel? Chris Rock wipt even langs in wat zo ongeveer het enige echt leuke segment en liedje van de film oplevert (wat meer zegt over Chris Rock dan Bill Murray overigens, Rock is heerlijk ontwapenend) en verder duiken bekenden als George Clooney, Miley Cyrus, Jason Schwartzman, Amy Poehler en de inmiddels in een Sofia Coppola project onvermijdelijke band Phoenix op. Overigens verschijnen deze figuren totaal willekeurig als dan wel zichzelf of fictief personage, hoogst merkwaardig en afleidend.

Het doet er eigenlijk allemaal niet toe, A Very Murray Christmas is een opeenvolging van bekende en minder bekende kerstliedjes als ‘Silent Night’, ‘Let it Snow’ en het door Murray en Rock gezongen ‘Do You Hear What I Hear?’. Je had tenminste nog verwacht dat de choreografie interessant zou zijn, maar ook dat is nauwelijks het geval. De saaie hotelbar is ontzettend lang plaats van handeling en als tijdens een vreemde dronken droomsequentie Clooney (duidelijk verveeld en volstrekt onnodig) en Cyrus in beeld komen is het ook nauwelijks de moeite. Sterker nog, wanneer Cyrus solo ‘Silent Night’ zingt is het allemaal zo ontzettend saai in beeld gebracht, dat de toch al overbekende ballad nog vervelender wordt. En als daarna George Clooney voor zijn ‘zang’ pardoes achter een kerstboom tevoorschijn komt is dat een keer leuk, maar na tien keer niet meer.

George Clooney, Bill Murray en Miley Cyrus in A Very Murray Christmas

Maar misschien wel het meest afleidende van A Very Murray Christmas is Bill Murray zelf. OK, zijn Buster Keaton-achtige cynisme werkt op zich prima in een dergelijk verhaal maar het probleem is (en dat is echt een groot probleem) dat Bill Murray eigenlijk helemaal niet goed kan zingen. En om dan een uur lang zijn zang aan te horen is een behoorlijke onderneming. De enige echte uitschieters zijn zangeres Jenny Lewis en komiek Maya Rudolph die beiden echt een partij kunnen zingen. Daarnaast is het nog niet eens Murray die de boel bij elkaar houdt, de enige echt constante factor in de special is notabene Paul Shaffer. De pianist – meest bekend van de Late Show with David Letterman – is vreemd genoeg werkelijk overal bij ondanks dat hij amper charisma heeft.

Het is behoorlijk zonde, want er had zoveel in gezeten. Coppola’s obsessie met hotels had veel meer tragikomische elementen of locaties kunnen en moeten hebben. En had de special maar meer verhaal gehad; dan had het in ieder geval nog wat diepgang gekend en niet slechts een compilatie van vrij saaie kerstliedjes die je voor het grootste deel al honderd keer gehoord hebt. En als je nog de bekende kerstmoraal verwacht of een boeiende climax, kom je ook bedrogen uit. De special eindigt ontzettend abrupt en het lijkt wel of het eindstation van de reis precies dezelfde is als het beginstation. Zodoende komt het echt over als een verplicht nummer voor de filmmaker en een vreemde en ijdele poging van Bill Murray om ons te laten weten dat hij niet meer dan een zeer middelmatige zanger is. Al is dat al teveel eer.
★½☆☆☆


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel