Cabin in the Sky, Brigadoon en Bells Are Ringing
Kennismaken met Minnelli's Musicals (5)

Cabin in the Sky

Hendrik maakte de afgelopen weken in het kader van onze musical maand kennis met de bekendere musicals van Vincente Minnelli. In eerste instantie dacht ik daar niets aan bij te kunnen dragen, omdat ik immers al wel bekend was met Minnelli’s musicals. Maar naast grote titels als Meet Me in St. Louis (1944) of An American in Paris (1951) heeft Minnelli door de jaren heen nog veel meer musicals gemaakt, en daar had ik nog geen kennis mee gemaakt. Terwijl de drie minder bekende films die ik in dat kader zag eigenlijk leuker en beter zijn dan bijvoorbeeld The Band Wagon (1953) of Gigi (1958).

Cabin in the Sky (1943)

Erwan had het in zijn bijdrage aan Hendriks verkenningstocht al over Michael Jackson, en ook deze film zou wel eens een inspiratie voor The King of Pop geweest kunnen zijn: Cabin in the Sky bevat namelijk één van de eerste op film opgenomen moonwalks (zie het bovenstaande fragment, na ongeveer drie minuten), van tapdanser Bill Bailey. Maar dat is niet wat dit officiële regiedebuut van Minnelli zo de moeite waard maakt. Dat zijn de muzikale optredens van hoofdrolspelers Ethel Waters, Eddie Anderson en Lena Horne, en het grappige script over de strijd tussen een engel en een duivel om de ziel van een simpele man. Louis Armstrong heeft een bijrolletje in het kantoor van de duivel, maar zijn solonummer werd helaas uit de film geknipt. Cabin in the Sky is met een geheel zwarte cast in 1943 uniek en progressief, met een voor die tijd in Hollywood ongekend waardige portrettering van Afro-Amerikanen. Helaas wordt daar enigszins afbreuk aan gedaan door een aantal stereotypes die nu niet meer door de beugel zouden kunnen.

Brigadoon

Brigadoon (1954)

Net als Cabin in the Sky is Brigadoon eerst een theaterproductie op Broadway, en heeft iedereen een spraakgebrek dat nu niet meer geaccepteerd zou worden in een nieuwe film – hier in de vorm van verschrikkelijk Schotse accenten die van Iers klinkend tot Russisch variëren maar zelden echt authentiek Schots overkomen. En dat is toch wat moeilijker te slikken dan de Schotse setting die duidelijk geheel in de studio in California is opgenomen. Die visuele kunstmatigheid vind ik juist vaak wel weer leuk, ondanks dat een opnames op locatie vast mooier waren geweest. Maar wat maakt dat allemaal uit als je Gene Kelly en Cyd Charisse vrolijk door dat neplandschap ziet dansen? Hij is misschien beter in zijn films met Stanley Donen en in Minnelli’s An American in Paris (1951), en zij is indrukwekkender in de finale van The Band Wagon (1953), maar toch zijn ze samen een sierlijk lust voor het oog. De dansjes en liedjes maken veel goed, en het maffe verhaal over een stadje dat ééns per honderd jaar verschijnt neem je daar bij op de koop toe als excuus voor de romance tussen Gene en Cyd. Hoewel Hendrik daar misschien anders over zou denken.

Bells Are Ringing

Bells Are Ringing (1960)

Eén van de laatste musicals van Minnelli, opnieuw gebaseerd op een Broadway musical. Net als Ethel Waters in Cabin in the Sky herhaalt Judy Holliday haar hoofdrol van het podium op het witte doek. Wat meteen opvalt, kort na het kijken van Brigadoon, is dat de liedjes in Bells Are Ringing heel anders zijn dan in die film. De nummers in Brigadoon lijken vooral op het dansen van Gene en Cyd gericht, met instrumentale gedeeltes om ruimte voor de beweging te maken, en weinig eisen van hun vocale vermogens. Terwijl de liedjes in Bells Are Ringing juist voor zangers zijn, met complexere ritmes, melodieën en toonhoogtes, die meer van de zanger(es) vereisen.

Daar zijn Judy Holliday, die een Tony won voor de toneelversie, en tegenspeler Dean Martin uitstekend tegen opgewassen. Zij complementeren met hun fijne zang de zoals bijna altijd uitbundige, zorgvuldige gekozen kleuren van Minnelli, en worden daarbij bediend door het simpele doch effectieve verhaal. Voor het antwoordapparaat had je de antwoorddienst, die voor jou de telefoon opneemt als je er niet bent. Maar wat als de telefoniste verliefd wordt op een klant? Voor het antwoord op die vraag heb je geen telefoondienst nodig, in deze heerlijk charmante, mooi gemaakte musical. Het zou mooi zijn als deze bekender was dan Gigi (1958).


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel