Crazy Ex-Girlfriend (2015-)
Gestoord maar geniaal.

10 november 2015 · · Kritiek + Televisie

Youtube-ster Rachel Bloom maakte aanvankelijk furore met hyper-expliciete maar hilarische muziekparodieën als ‘Fuck Me, Ray Bradbury‘ en ‘Pictures of Your Dick‘. Daarmee speelde zij zich in de kijker bij Aline Brosh McKenna, scriptschrijver van films als The Devil Wears Prada (2006) en 27 Dresses (2008). Samen maken zij nu Crazy Ex-Girlfriend (2015), een serie die schippert tussen de twee uitersten die Bloom en Brosh McKenna vertegenwoordigen: feministische satire en traditionele romantische komedie.

Hoewel de titel seksistische tendensen doet vermoeden is Crazy Ex-Girlfriend juist een briljante middelvinger naar traditionele stereotypes. De serie parodieert de verhaallijn van de gemiddelde romantische komedie, waarin een protagonist zich in vreemde bochten wringt voor de liefde van zijn/haar leven (While You Were Sleeping, Say Anything, My Best Friends Wedding), en legt het inherente stalker-gedrag van deze plotlijnen bloot. Anderzijds laat de serie ook zien hoe seksistisch de rolpatronen in de media zijn, waarin van vrouwen onmogelijke dingen verwacht worden.

Bijvoorbeeld dat ze altijd eruit ziet als een fotomodel, zonder te klagen over de moeite die het kost. Dat ze altijd voor een man klaarstaat, zonder hetzelfde terug te verwachten. Dat ze liefde en gezin boven werk verkiest, maar slechts in zekere mate. Door aan de ene kant heel slaafs de plotlijnen van de romantische komedie en de musical te volgen – genres die bijdragen aan onrealistische afbeeldingen van het liefdesleven van vrouwen, ook in de films van Brosh McKenna zelf – en aan de andere kant deze tot groteske vormen uit te vergroten maakt Crazy Ex-Girlfriend tot een zeer scherpe, bijtende televisieserie.

Want in wezen is de komedie in Crazy Ex-Girlfiend git- en gitzwart. Bloom’s hoofdpersonage Rebecca Bunch heeft namelijk last van verschillende persoonlijkheidsstoornissen, en haar roekeloze gedrag is de basis voor veel van de komedie. Maar de serie doet haar nooit af als quirky of belachelijk. Haar gedrag doet mensen pijn, in de eerste plaats haarzelf. De serie geeft een heel eerlijke weergave van persoonlijkheidsstoornissen, waarbij Rebecca met empathie behandelt wordt zonder haar gedrag goed te keuren. Dat is heel knap voor een serie die grossiert in zuurstokkleuren en musicalsequenties.

Elke aflevering kent namelijk twee of drie liedjes, die vaak ook raken aan de discrepantie tussen Rebecca’s fantasieleven (romantische komediestijl) en de pijnlijke werkelijkheid. De meest feministische commentaren zijn te vinden in deze segmenten, maar ook andere bizarre elementen van media voor een overwegend vrouwelijke doelgroep worden belachelijk gemaakt: van de slechte raad uit Broadway-ballads tot de creepy en hyperseksuele elementen in de muziek van Katy Perry en Beyonce. Crazy Ex-Girlfriend durft bizar én gitzwart te zijn, venijnig en feministisch, mierzoet en muzikaal, pijnlijk eerlijk en oprecht. Dit is met recht de beste nieuwe komedie dit seizoen, ondanks de misleidend traditionele en seksistische titel.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel