Daredevil: seizoen 1
Marvel gooit het over een andere boeg

25 april 2015 · · Kritiek

Het kan je als filmvolger bijna niet ontgaan zijn, maar sinds afgelopen donderdag draait de nieuwste Marvel film in de Nederlandse bioscopen met de titel Avengers: Age of Ultron (2015). Salon Indien heeft uiteraard een recensie hiervan die lang niet zo overweldigend positief bleek als sommige meningen die van over de oceaan ons bereiken (en dat terwijl de film in de Verenigde Staten pas volgende week uitkomt). Het lijkt wel of de Marvel Cinematic Universe (kortweg MCU geheten) in sommige contreien vrijgepleit is van enige vorm van kritiek waardoor iedere nieuwe film weer honderden miljoenen oplevert. Want laten we wel zijn, in feite zijn alle Marvel films in de basis hetzelfde: een van de superhelden (of een groep) krijgt het aan de stok met een vijand, er is een hoop expositie met hier en daar een actiescène en in het laatste half uur of drie kwartier wordt de hele omgeving waar het zich afspeelt aan gort geblazen. Dat het ook wat intiemer en realistischer kan, lijkt Marvel eindelijk door te hebben met een televisieproject waarvoor Netflix is uitverkoren: Daredevil. Dit artikel zal de nodige spoilers kennen, dus bekijk vooral het eerste seizoen dat in zijn geheel via Netflix te streamen valt voordat je dit artikel leest.

Daredevil was tot aan het begin van televisieserie buiten de comics vooral bekend en berucht dankzij de bioscoopfilm uit 2003 met Ben Affleck in de hoofdrol, een film die zowel door het publiek als ook critici met de grond gelijk werd gemaakt. De erfenis was dus taai en de Netflix-serie moest het echt over een totaal andere boeg gooien en zo geschiedde. Matt Murdock (Charlie Cox) is een blinde advocaat die samen met vriend Foggy Nelson een klein kantoor heeft opgezet in Hell’s Kitchen, een deel van New York dat in het universum van de serie als zeer gevaarlijk te boek staat. Ze krijgen assistentie van Karen Page en gedrieën komen ze op voor de minder bedeelden van de wijk. Wat Matts collega’s echter niet weten is dat Matt zodra de nacht valt een muts over zijn ogen en neus trekt en als vigilante het gespuis te lijf gaat met oosterse vechttechnieken. De simpele crimineel kan Matt met gemak aan, maar zijn strijd wordt pas echt interessant zodra hij tegenover Wilson Fisk komt te staan, een beer van een vent met een kaal hoofd en peperdure pakken indrukwekkend vertolkt door Vincent D’Onofrio. De stinkend rijke Fisk wil van Hell’s Kitchen een geheel nieuwe wijk maken en maakt ondertussen ook allerlei louche deals met Chinese en Russische drugsdealers.

Voor de goede orde: de naam Daredevil valt in de serie niet voordat zo’n beetje het volledige eerste seizoen erop zit, evenals we het bekende kostuum nauwelijks zien. Daredevil lijkt hierin vreemd genoeg erg op Better Call Saul van AMC. In die serie volgen het gehele eerste seizoen een personage dat we al kennen van Breaking Bad, maar in Better Call Saul nog niet die persoon is. Althans, niet in naam. Maar omdat we zo bekend zijn met Saul Goodman is de hele origine van het personage des te interessanter. Zelfde geldt voor Daredevil, het gehele eerste seizoen van 13 afleveringen krijgen we Matt Murdock te zien als rauwe vigilante, nog zonder het bekende donkerrode pak met kleine hoorns. Overigens kan hetzelfde worden gezegd over Wilson Fisk die op geen enkel moment in het seizoen wordt benaderd als The Kingpin. Geheel in het zwart en dus met oog-bedekkende muts trotseert Murdock zijn tegenstanders en het moet gezegd dat de actie werkelijk formidabel gechoreografeerd is. Het kent al vrij snel een hoogtepunt zodra de climax van de tweede aflevering zich aandient: een drie minuten durend gevecht tussen Murdock en meerdere drugsdealers in een nauwe gang. En dat welteverstaan in een lang shot. Een paar afleveringen later gaan de makers in zekere zin op herhaling wanneer we een actiescène van een lang shot volgen vanuit een taxi. Het is een teken dat de serie toch ook zeker cinematische status kent en tevens niet terugdeinst voor geweld want Daredevil is behoorlijk bloeddorstig en bij tijden ontzettend naar, ver verwijderd van de toch meer zuurstok-achtige en op CGI gebaseerde actie van de vele bioscoop blockbusters van Marvel. Het geweld dat Murdock loslaat heeft in tegenstelling tot zoveel andere soortgelijke projecten ook echt consequenties, onschuldige mensen om hem heen sterven of raken echt zwaar gewond en het raakt Murdock tot in het diepst van zijn ziel aangezien zijn heroïsche daden niet vlekkeloos blijken te zijn.

Gelukkig is Daredevil meer dan alleen actie. Sterker nog, de andere elementen overtuigen zowaar nog meer. De serie kent een heerlijk duister noir sfeertje met groezelige donkere straten, flatgebouwen en nachtclubs, een boeiend crimineel plot met dito gangsters en prachtige en sterke vrouwen die al dan niet dubbele agenda’s hebben. En dan is er nog het zeer belangrijke aspect van dialoog. In veel superheldenfilms en series wordt er niet al teveel aandacht aan dit aspect geschonken en dus is het zeer verfrissend om te zien hoe Daredevil dit juist wel doet. De serie schroomt er niet voor soms minutenlang (hier en daar zelfs tegen de 10 minuten aan!) een gesprek tussen twee personages te volgen. Een geweldig voorbeeld doet zich voor in de vijfde aflevering wanneer Fisk en zijn mogelijke liefde Vanessa tijdens een diner lang praten over de motivaties van Fisk en wat hij met Hell’s Kitchen wil, een scène waarin je serieus sympathie krijgt voor Fisk terwijl hij de aflevering ervoor iemand bruut onthoofd heeft. Het zou in zo’n beetje iedere superheldenfilm of serie afgeraffeld worden, maar Daredevil neemt de tijd en je kan Netflix ook wel aan dit soort woordelijk geweld overlaten gezien de briljante dialogen die zijn geschreven voor hun andere hit-serie House of Cards (2013).

Noem het een gok van zowel Marvel als Netflix om niet alleen een gehate film naar het kleine scherm te brengen, maar het ook nog eens in tegenstelling tot het eerdere MCU rauw, duister en volwassen te maken. Ook de keuze voor Charlie Cox als titelrol is geen al te veilige keuze, want de man zal buiten Boardwalk Empire fans toch vooral als volstrekt onbekend staan. Maar Cox schittert en hij wordt bijgestaan door meer bekende namen als Rosario Dawson en de al genoemde D’Onofrio. De gok blijkt een voltreffer, want Daredevils eerste seizoen is een groot succesnummer en kan gezien worden als een ruim 12 uur durende film. Er is echt een lopend verhaal en geen vermoeiend villain of the week concept en ook visueel en qua dialogen voelt de serie volstrekt aan als een geheel. Het is gezien de toon bijna ondoenlijk om Daredevil te vergelijken met de rest van MCU, maar ik ga het toch doen. Niet alleen is Daredevil met het grootste gemak het beste wat Marvel naar televisie heeft gebracht, het eerste seizoen overtreft wat mij betreft ook al het voorgaande filmische werk van Marvel en dat wil gezien het gigantische succes van die films toch wel wat zeggen.


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel