De Europese cinema van de jaren tachtig
Loulou (1980)

 photo loulou_zpsu7wxo0bt.jpg

India liet afgelopen maand een enorm rijke filmgeschiedenis zien met diverse talen, religies en culturele regio’s. In die zin is Europa niet anders, behalve dat de vrijheid om films te maken hier afgelopen eeuw vele malen groter is geweest. Zo groot dat we het voor augustus op één decennium houden: de vaak onderbelichte jaren tachtig. Regisseurs als Rohmer, Pialat, Truffaut, Carax, Beineix, Ruiz (Frankrijk), Fassbinder, Petersen, Wenders (Duitsland), Kieslowksi, Wajda, Zulawski (Polen), Tarkovsky, Klimov (Soviet Unie), Angelopoulos (Griekenland), en Verhoeven (Nederland) wisten hun stempel op de jaren 1980-1989 te drukken. Frankrijk lijkt de meest dominante speler te zijn geweest, daarom trappen we deze maand af met Pialats Loulou.

Niemand zal het ontgaan zijn dat momenteel Valley of Love (2015) in de bioscopen draait. Normaal is het grande dame Catherine Deneuve die bij elk nieuw optreden de aandacht opeist, maar dit keer zijn het oudgedienden Isabelle Huppert en Gérard Depardieu die de harten sneller doen kloppen. Het gegeven dat ze sinds Loulou voor het eerst weer samen in een film spelen mag namelijk als groot nieuws doorgaan. Des te interessanter om terug te kijken naar deze eerdere ontmoeting, een realistisch portret van amour fou die de klassenverschillen tussen een bourgeoismeisje en een arbeider opheft.

Althans, dat is de eerste indruk die je van Depardieu krijgt, want hoewel hij met zijn leren jack doet voorkomen een harde werker en stevige drinker te zijn, blijkt alleen het laatste waar: hij is een boef met een gouden hart, die vooral heel goed kan neuken. ‘Wat zie je in deze lompe kerel?’, vraagt Hupperts welgestelde ex, die ze na drie jaar relatie op een zijspoor zet. ‘Hij weet van geen ophouden’, antwoordt ze. De toon is gezet en de beelden liegen er in het begin niet om. Al het naakt en het richtingloze bestaan van het liefdeskoppel werkt echter bevrijdend, omdat het intellectuele geneuzel – waar menig Franse film onder lijdt – overboord is gegooid voor een straat- en nachtleven met cafés in achterstandwijken. Dit schept een rauw soort romantiek die vooruitloopt op La vie d’Adèle (2013).

Gérard Depardieu was in 1980 al een grote ster – hij speelde hetzelfde jaar in Truffauts Le dernier métro – Huppert stond op het punt om door te breken. Samen zouden ze de meest toonaangevende acteurs van hun generatie worden, hoewel ik daarmee de destijds piepjonge Juliette Binoche tekort doe. De France cinema is natuurlijk veel meer dan een masterclass acteren, maar het is wel één van zijn meest bepalende kenmerken geweest. Loulou is daarmee slechts een stukje van de grote puzzel die de Europese filmtraditie inhoudt, maar de nadruk op acteerwerk en krachtige beeldtaal zullen komende weken zeker terugkeren.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel