Fargo (seizoen 2)
"Okay then"

1 december 2015 · · Kritiek + Televisie

Ted Danson en Patrick Wilson in Fargo

Een groot succesnummer opvolgen is geen sinecure, zeker niet als de verwachtingen hoog zijn. Vraag het maar aan True Detective (2014-), het eerste seizoen werd terecht geprezen maar het tweede seizoen bleek erg matig. Fargo (2014-) – toch al een televisieadaptatie van een hoogst gewaardeerde film – had met hetzelfde probleem te kampen. Het eerste seizoen werd erg gewaardeerd, won veel prijzen en een nieuwe serie moest er wel komen. Een geheel nieuw verhaal, wel in de stijl van het zo kenmerkende Fargo-universum. Het resultaat is wonderwel zo mogelijk van een nog hoger niveau.

Inktzwart, licht absurdistisch, neo-noir. De unieke stijl van Fargo is helemaal terug met een tweede seizoen van tien afleveringen, dat zich afspeelt in de jaren zeventig en een prequel vormt op het eerste verhaal. Net als je dacht dat het zo sterke eerste jaar niet overtroffen kon worden, slaat Fargo je om de oren met een geheel nieuw verhaal dat weliswaar dezelfde basis kent (de rampzalige gevolgen van een ongelukkig sterfgeval) maar toch erg fris overkomt. De plot – hoe krankzinnig ook – draait in principe om een uit de hand gelopen bendeoorlog, maar Fargo zou Fargo niet zijn als er niet meer aan de hand was. De plaatselijke slager raakt per ongeluk verzeilt in de vete wanneer zijn vrouw een bendelid aanrijdt en het van kwaad tot erger wordt, in de rijke traditie van een uit de hand gelopen en meedogenloze Coen-noir. En dan is er nog de lokale state trooper (de restauranthouder uit het eerste seizoen), een trouwe diender die erger probeert te voorkomen terwijl zijn vrouw aan kanker lijdt.

Net als het eerste jaar weet ook het tweede seizoen van Fargo zich te onderscheiden met een unieke mix van hilariteit (het accent, de uit de hand gelopen situaties) en keiharde noir (de situaties leiden echt tot moord en doodslag, het noodlot). Het weet constant te boeien omdat niet alleen het verhaal fier overeind staat, de acteurs stuk voor stuk het beste uit zichzelf halen maar het ook visueel een genot is met inventieve shots. En dan zijn er de intrigerende personages. Had het eerste seizoen de onvoorspelbare en moordlustige Lorne Malvo als joker, dit seizoen kent Fargo als meesterzet Mike Milligan (glansrol van Bokeem Woodbine); een superkoele huurmoordenaar die grote klassiekers citeert en de woordloze Kitchen Brothers met zich meesleurt. Ook komiek met gouden strot Nick Offerman doet een duit in het zakje als de alcoholistische en bizar geheten advocaat Karl Weathers. En oh ja, Fargo kent als klap op de vuurpijl waarschijnlijk de cameo van het jaar, je moet het zien om het te geloven: de acteur en het personage, het is een even gewaagde als geflipte zet van de makers.

Bokeem Woodbine in Fargo

Maar met sterke acteurs alleen redt je het in de huidige televisiewereld niet, dat heeft True Detective dit jaar wel bewezen. Fargo is zo ontzettend goed omdat vooral het scenario iedere aflevering weer van de hoogste kwaliteit is en de dialogen bijzonder en oprecht. Neem de gesprekken tussen de state trooper en zijn vrouw of schoonvader. Het komt allemaal natuurlijk over, vergelijkbaar met de relatie tussen de agente en haar man in de gelijknamige film uit 1996. Er is ook de constante dreiging, ieder moment heb je het idee dat centrale personages het loodje kunnen leggen in deze gewelddadige wereld. En wat is er toch aan de hand met de continue flirt omtrent buitenaardse wezens? Fargo speelt echt met de verwachtingen van ervaren televisiekijkers en wat het tot zo’n fijne serie maakt is dat niets zeker is.

In tegenstelling tot die andere grote anthologie-serie True Detective kent Fargo gelukkig zijn grenzen, waardoor herhaling op succes groot is. Fargo beperkt zich tot het midwesten van de Verenigde Staten en diens kierewiete bewoners en accenten, evenals voor een derde maal (film incluis) een noodlottig en fris noir-plot te presenteren en het zo ver mogelijk uit te buiten zonder dat het helemaal doorslaat. Het is ook de scherpe balans tussen humor, bruut geweld en humaniteit die de serie wat extra’s geeft. Iedere aflevering onderga je als kijker veel verschillende emoties, soms zelfs binnen enkele minuten als wanneer de vrouwelijke bendeleider eerst wordt weggezet door de rivaliserende bende en daarna haar roekeloze zoon wel moet vergeven omdat ze nu eenmaal moeder is. Of je nu van je stoel valt van het lachen of gechoqueerd raakt van een bloedbad of twist: Fargo is eersteklas televisie en met de recente aankondiging van een derde seizoen lijkt het gelukkig ook niet dat het snel van de buis zal verdwijnen.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel