Gezellig naar de film en lekker Indonesisch eten
Amsterdam Indonesian Film Week (2): Soekarno en In the Absence of the Sun

In the Absence of the Sun

Net als bij CinemAsia wordt er tijdens de Indonesian Film Week elke avond lekker eten in de bioscoop geserveerd. Bij dit festival is dat uiteraard Indonesisch voedsel, en op donderdagavond was dat inclusief heerlijke gado gado en goede sambal. Niet alleen smaakt dat goed, het draagt ook bij aan de gezellige sfeer. Van de rij voor het buffet tot de vreemdeling die je smakelijk eten wenst, die dan met hetzelfde bord voor zich ineens geen vreemdeling meer is. Natuurlijk draaiden er ook nog films: gisteravond waren dat Soekarno en In the Absence of the Sun. De Indonesian Film Week loopt nog tot en met zondag in Lab 111 te Amsterdam.

Soekarno (2013)

Soekarno

Soekarno is een biopic over de gelijknamige controversiële man die de onafhankelijkheid van Indonesië uitriep en daarna de eerste democratisch verkozen president van de Republiek Indonesië werd. De film gaat over zijn leven voor die tijd, en werkt naar de onafhankelijkheidsverklaring toe. De nadruk ligt daarbij op de oorlogsjaren. Soekarno’s jeugd en jonge volwassen jaren komen in vogelvlucht voorbij. Zo snel zelfs dat het eerste gedeelte van de film als een uitgebreide montage of trailer aanvoelt, die ook nog eens lastig te volgen is. Daarnaast zijn alleen de momenten uit zijn vroege leven gepikt, die bijdragen aan zijn nationalistische gevoelens. Interessant vanuit Hollands perspectief is wel dat in dit deel van de film de Nederlanders net zo overkomen als de Nazi’s in de meeste Nederlandse films.

Als Soekarno eenmaal wat temporiseert, aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, komt de film paradoxaal genoeg alsnog op gang. Japan neemt de overheersing van Nederland over, en is aan de ene kant een nog wredere meester, die het Indonesische volk nog meer uitbuit. Tegelijk wordt de vrijheidsstrijders Soekarno, Hatta en Sjahrir voorgehouden dat Japan met hen wil werken aan Indonesische onafhankelijkheid. Hun discussies hoe hiermee om te gaan en hun interne ideologische verschillen zijn zeer boeiend. Moet je samenwerken met de Japanners teneinde bloedvergieten en een mogelijk kansloze revolutie te voorkomen? Kan je die beloftes van een vreedzame vrijheid geloven?

En hoe kan je met jezelf leven als die samenwerking inhoudt dat je een propaganda filmpje maakt over werken in de steengroeven, terwijl de lijken van landgenoten (die gedwongen worden zich dood te werken) net buiten bereik van de camera worden opgestapeld? Dat levert een van de beste scènes van de film op, waarin het morele dilemma van Soekarno’s gezicht is te lezen. Dit soort momenten maken van Soekarno boven het niveau van de typische biopic uitstijgt, met de daarbij behorende gebreken. Zo is er eigenlijk teveel materiaal om te vertellen, en voelt de film tegelijk te lang. Het was oorspronkelijk de bedoeling om nog twee films te maken, over Soekarno’s leven na de oorlog, en het is te hopen dat dat ooit nog gaat lukken – die periode in zijn leven zou zeer interessante films kunnen opleveren, en de biopic-balans Soekarno-Steve Jobs slaat nu nog de verkeerde kant op.

★★★½☆

In the Absence of the Sun (2014)

In the Absence of the Sun

Daarna werd In the Absence of the Sun vertoond, een melancholische ode aan Jakarta. Gedurende één nacht volgen we drie vrouwen in Jakarta, die elk op een andere manier zichzelf en liefde proberen te vinden. Regisseur Lucky Kuswandi gebruikt de hoofdstad van Indonesië niet alleen als achtergrond voor drie verhalen over Indonesische vrouwen in de grote stad, maar gebruikt die verhalen ook om te laten zien hoe Jakarta veranderd en gemoderniseerd is. Het restaurant waar twee van de verhaallijnen vroeg in de film samenkomen, heeft alleen maar een menu in het Engels en serveert slechts geïmporteerd voedsel.

Een ander voorbeeld van de verandering is hoe de zoektocht van twee vriendinnen naar een ouderwets street food-kraampje dat ze zich herinneren eindigt in teleurstelling: er blijkt nu een supermarkt te staan. Maar even later vinden ze alsnog een soortgelijke kraam om te eten, want sommige dingen veranderen toch niet. Net zoals dat zij hun lesbische relatie, die opbloeide tijdens hun studie in New York, niet zomaar kunnen voortzetten in het nog altijd diep religieuze Indonesië. Hun verhaallijn is het sterkste van de drie, maar de voor hen kenmerkende mooie melancholie treft alle drie de vrouwen, hun verhalen en de stad. Waarbij de toekomst een intrigerend vraagteken blijft.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel