Gigi (1958)
Kennismaken met Minnelli's Musicals (4)

Gigi (1958)

Na drie musicals van Minnelli had ik voor mijn gevoel het beste van de regisseur wel gehad. Toch was daar nog Gigi (1958), een film die destijds 9 Academy Awards wist te verzilveren in hetzelfde jaar van meesterwerken als Vertigo (1958) en Touch of Evil (1958). Dat schept toch enige verwachtingen. Helaas, Gigi (1958) weet op geen enkel vlak te overtuigen en is met afstand de slechtste film van Minnelli die ik onder ogen heb gehad.

Gigi is geen broadway-musical zoals vaak gebruikelijk in de jaren 50 maar een bewerking van het boek van Colette. Net als An American in Paris (1951) is deze film gesitueerd in Parijs, maar dan echt, waar Minnelli’s eerdere film in een Amerikaanse studio is opgenomen. Grappig genoeg wist die film voor mij beter de Parijse sfeer te vangen dan Gigi maar dit kan ook aan het verschil in jaartal en klasse waarover de film gaat liggen. Qua verhaal heeft (ook) deze musical weinig om het lijf.

“Like everywhere else, most people in Paris get married, but not all. There are some who will not marry, and some who do not marry. But in Paris, those who will not marry are usually men, and those who do not marry are usually women.”

Met deze woorden opent de oude Honoré de film en al snel gaat het over zijn rijke neef Gaston (Louis Jourdan), die zich in al zijn rijkdom lijkt te vervelen. Gaston bezoekt regelmatig de bevriende Madame “Mamita” Alvarez wier kleindochter Gigi (Leslie Caron) bij haar inwoont. Zoals in haar kringen gebruikelijk wordt Gigi naar haar tante gestuurd om les te krijgen in etiquette en hoe ze zich als vrouw in hogere kringen dient te gedragen. Iets waar Gigi duidelijk geen talent voor lijkt te hebben. In de zomer brengt ze veel tijd met Gaston door, die als een broer voor haar lijkt. Wanneer zij en Mamita met Gaston meegaan op vakantie blijken de twee misschien wel meer voor elkaar te voelen.

Gigi (1958)

Goed, het verder plotverloop bevat nul verrassingen, is eigenlijk dertien-in-dozijn en wordt al vrij snel uitermate voorspelbaar. Op zich hoeft dit niet erg te zijn wanneer de film qua vorm, acteerprestaties of zoals toch wel (soms mondjesmaat) in eerdere Minnelli’s qua liedjes of choreografieën de show steelt. Helaas weet Gigi hier helemaal niks van te bewerkstelligen. De liedjes zijn suf, worden eigenlijk niet eens in volle glorie gezongen maar veelal ingetogen gesproken. Ook wordt er eigenlijk niet gedanst en voelt het geheel nogal stijf, wat dan wel weer goed past bij de tijdgeest en sociale klasse in de film.

Ook het acteerwerk is vlak en niet meer dan middelmatig. Eerlijkgezegd moest ik bij het schrijven van dit stuk alweer even nadenken over het plot en het verloop van de scènes, waarvan er geen enkele individueel indruk maakt, net als de acteurs, dus. Wat de film nog had kunnen redden was humor, maar gedurende twee uur lang heb ik mezelf nog niet op een glimlach kunnen betrappen. Misschien nog tijdens de opening wanneer de oude Honoré met een brede glimlach “thank heaven for little girls” zingt, maar dat was vast niet de bedoeling.

De eerdere films van Minnelli hebben mij, zonder affiniteit voor het genre, wel weten te vermaken, met An American in Paris als lichte favoriet. Helaas is Gigi het absolute dieptepunt en heeft mij op geen enkel vlak weten te vermaken, laat staan verrassen of ontroeren. Op zijn zachtst gezegd geen aanrader.


Onderwerpen: , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Ja, de aankleding is mooi maar de status van deze Minnelli begrijp ik ook niet.


Reageer op dit artikel