Het gouden tijdperk is nog lang niet ten einde (2/2)
De beste televisieseries van 2014: #10 - #1

2 februari 2015 · · 2014 + Lijst

Gisteren besprak ik de eerste helft van mijn top 20 beste televisieseries van 2014 en vandaag besluit ik de lijst met mijn persoonlijke top 10. Zoals ik gisteren al had aangegeven was 2014 een heus topjaar wat betreft nieuwe kwaliteitstelevisie wat ook blijkt uit mijn top 10 die vooral bestaat uit geheel nieuwe series en voor een tweede seizoen terugkerende programma’s. Sterker nog, vijf van de shows in de onderstaande lijst kenden vorig jaar hun eerste seizoen en zodoende was 2014 niet alleen een bewijs dat al bestaande series zich zeer positief hebben ontwikkeld, maar dat het televisiejaar ook een bron bleek voor spectaculair nieuw materiaal.

10. Shameless (Showtime, seizoen 4)

Al jaren staat Shameless garant voor eersteklas dramedy. Meer dan eerdere seizoenen was Shameless in 2014 echter een flink stuk duisterder wat zou kunnen duiden op het begin van het eind van deze topshow. Fiona’s leven werd er zeker niet vrolijker op ondanks haar verwoede pogingen het beste ervan te maken, maar net als de rest van het Gallagher gezin blijkt ze nog steeds een magneet voor problemen en slecht nieuws. De meeste lachers staan nog altijd op het conto van pater familias Frank die meer en meer kampt met lichamelijk ongemak en tegelijkertijd groteske pogingen onderneemt drank tot zich te nemen, tot alcoholistische oogdruppels aan toe. De vliegensvlugge wijze waarop Shameless hopeloze tragiek en hilarische zei het zwarte humor afwisselt geeft de serie nog altijd veel cachet en de inderdaad schaamteloze wijze waarop de show werkelijk alle heilige huisjes omver beukt maakt van Shameless unieke en uiterst vermakelijke televisie. In de allerlaatste secondes van het vierde seizoen werd de kijker tenslotte herenigd met een oude bekende. Inmiddels is het vijfde seizoen van start gegaan en de eerste paar afleveringen laten in ieder geval zien dat Shameless alles behalve van plan is gas terug te nemen.

9. The Missing (BBC, seizoen 1)

Kent Shameless naast de serieuze toon nog meer dan genoeg humor, grimmiger dan The Missing zul je het niet gauw treffen. Het acht afleveringen durende seizoen vertelt het diep treurige verhaal van Tony, een man die acht jaar na de verdwijning van zijn zoontje tijdens een vakantie in Frankrijk nog steeds obsessief op zoektocht gaat en mogelijke nieuwe sporen ontdekt. Zijn ex-vrouw is een behoorlijk emotioneel wrak die gaandeweg weer bij het proces wordt betrokken en hetzelfde geldt voor inspecteur Baptiste die ondanks de geringe kans van slagen Tony meehelpt. The Missing doet ergens qua thematiek, locaties en volharding denken aan de Nederlandse filmklassieker Spoorloos, de serie kent ook dezelfde meedogenloze toon. Het fraaie is dat naast de gewaagde plot en ontwikkelingen de serie behoorlijk ingenieus in elkaar steekt. Naast het huidige speurwerk krijgen we via uitgebreide flashbacks te zien hoe bepaalde personages zich tussen de verdwijning en nu gedroegen wat eventueel aanwijzingen voor de kijker oplevert en gaandeweg blijkt er veel meer aan de hand dan simpelweg een verdwijning. James Nesbitt en Frances O’Connor zijn ongehoord goed als de ouders waarbij zeker Nesbitt met verve een personage neerzet die alles behalve sympathiek is, maar toch ook medelijden opwekt. En het is altijd fijn om de Franse karakteracteur Tchéky Karyo aan het werk te zien, ditmaal als de Franse detective. The Missing neemt de nodige risico’s want niet alleen is de toon zoals gezegd meedogenloos donker, maar een groot deel wordt er Frans gesproken en we hebben het hier over een zogenaamde anthology-serie, na acht afleveringen is het verhaal ook echt af en een al aangekondigd volgend seizoen zal een geheel nieuwe zaak behandelen.

8. Game of Thrones (HBO, seizoen 4)

Nergens in het vierde seizoen van het onwijs succesvolle Game of Thrones was het zo controversieel als de beruchte red wedding, maar toch kende Game of Thrones weer zat scènes die voor de nodige discussies zorgden. In het bijzonder het brute gevecht tussen prins Oberyn en The Mountain was een moment waar op kantoor en aan de stamtafel flink over is nagebabbeld. En zoals het Game of Thrones betaamt stierven er pardoes en zeer verassend weer meerdere personages waarvan je zou denken dat ze het nog wel een aantal jaren, zo niet de hele serie zouden uithouden. Maar in Game of Thrones lijkt niemand zijn of haar leven zeker, zo weten we inmiddels wel. Wat me echter nog het meest intrigeert aan de serie zijn de talloze politieke spelletjes en debatten over (absolute) macht. Dat is wat de serie zo boeiend maakt en ook het afgelopen seizoen kende weer vele fraaie dialogen en dito uitkomsten. En tussen dit alles werd een gehele aflevering gewijd aan de bestorming van The Wall, een zeer actierijk uur dat we eigenlijk niet van Game of Thrones gewend zijn maar desalniettemin zeer de moeite. Game of Thrones is echt zo’n serie waar je wekelijks naar uitkijkt en echt voor gaat zitten en ook afgelopen jaar stelde absoluut niet teleur. En zowaar, met Michiel Huisman en Carice van Houten is er tevens een aardige Nederlandse inbreng.

7. Fargo (FX, seizoen 1)

Het is nogal een gedurfde zet van FX. Een ongelooflijk geprezen film van de Coen broers in anthology formaat op televisie een nieuw leven in te blazen. Ondanks dat Fargo zich wel degelijk in hetzelfde universum zoals de film afspeelt, zijn alle personages en plotlijnen nieuw. Gelukkig is de sfeer intact gebleven met vele sterfgevallen, het dolle accent en de talloze maffe en prachtig geschreven scènes en dialogen die vol met zwarte komedie zitten. Absoluut hoogtepunt van het eerste seizoen van Fargo is de aanwezigheid van Golden Globe-winnar Billy Bob Thornton wiens Lorne Malvo een van de meest onvergetelijke en moorddadige personages van 2014 is. Maar stralend middelpunt is toch echt Allison Tolman als de doorzettende politieagente met gouden hart. Net als The Missing kent ook Fargo een anthology opzet en dus zal het tweede seizoen – waarvan de inmiddels bekende nieuwe cast veelbelovend is – over iets heel ander gaan. Of het bijzonder hoge niveau van de eerste televisie-variant vast kan worden gehouden is zeer de vraag, maar deze eerste 10 afleveringen pakt niemand ons meer af.

6. The Affair (Showtime, seizoen 1)

De hype was groot omtrent dit nieuwe project van Showtime nadat de eerste vroege recensies binnendruppelden en het is niet meer dan terecht, want The Affair leverde behoorlijk spectaculaire televisie op. Het mysterieuze drama draait rondom een affaire tussen Noah (vader van twee en getrouwd) en Alison (in een niet al te stabiele relatie) tijdens een zomervakantie. Naast het feit dat de serie buitengewoon fraai gefilmd, geacteerd en realistisch is onderscheidt The Affair zich vooral vanwege de vrij unieke opzet. In plaats van een standaard opgezet verhaal is iedere aflevering opgesplitst in twee delen. Een helft vanuit het perspectief van Noah en een helft vanuit het perspectief van Alison waarbij dezelfde gebeurtenissen totaal anders er uitzien, van handelingen tot kleding aan toe. Zodoende weet je als kijker nooit precies wat er gaande is, behalve dat beiden een behoorlijk geheim met zich meedragen. Dominic West (meest bekend als McNulty in The Wire) en Ruth Wilson (een echte doorbraak als je niet bekend bent met de Britse politieserie Luther) schitteren en The Affair is alleen al de moeite om deze acteurs aan het werk te zien. De climax was er eentje die voor nogal wat ophef zorgde vanwege de ietwat abrupte aard, maar geeft in ieder geval genoeg stof tot nadenken en speculeren totdat het tweede seizoen later dit jaar van start zal gaan.

5. Peaky Blinders (BBC, seizoen 2)

Niet alleen was 2014 een gouden jaar voor gloednieuwe series zoals uit mijn top 10 blijkt, ook waren er een aantal shows die na een toch al vrij sterk eerste seizoen een reuzensprong maakten met het tweede bedrijf. Peaky Blinders is zo’n voorbeeld van een kwalitatief goede serie die echt buitengewoon bleek na het tweede seizoen. Het ziet er voor Europese begrippen welhaast Amerikaans uit qua sets, kostuums en opzet. Niet voor niets gaan vergelijkingen op met Boardwalk Empire en niet alleen omdat de tijdsperiode vrijwel gelijk is. Gelukkig is de gangster-serie vooral erg Brits in al zijn rauwheid, misschien nog het meest explosief uitgebeeld door Paul Anderson die de destructieve broer speelt van centraal personage Tommy Shelby. De zes afleveringen zitten bomvol met spetterende vuur- en vuistgevechten, stoere dialogen en een magnifiek getroffen tijdsbeeld dat allemaal leidt naar een grootse seizoensfinale. Grote namen als Cillian Murphy en Sam Neill keren terug, maar voor het tweede seizoen had Peaky Blinders een geheim wapen voor de kijker in petto: niemand minder dan Tom Hardy. En sjonge jonge, wat zet hij een rol neer die qua intensiteit doet denken aan de houding en dialogen die Joe Pesci uitspuwde in Goodfellas. Ik had het eerlijk gezegd niet echt verwacht, maar Peaky Blinders heeft zichzelf serieus overtroffen afgelopen jaar.

4. The Americans (FX, seizoen 2)

Toen Homeland in 2013 een behoorlijke vrije val maakte werd het totaal overvleugeld door The Americans, een spionagedrama rondom twee Russische spionnen die begin jaren 80 in de Verenigde Staten zich voordoen als een all-American gezin. En ook afgelopen jaar was het raak voor The Americans. Sterker nog, het werd een heuse voltreffer. Het tweede seizoen was reuze spannend, bij vlagen onwijs intens en de intriges en het politieke getouwtrek werd er alleen maar gecompliceerder en interessanter op. Niet alleen kwam de ooit gefabriceerde relatie tussen Elizabeth en Philip meer en meer onder hoogspanning te staan (daarbij missies in gevaar brengend), ook komen hun twee kinderen – zeker oudste tienerdochter Paige – dichter en dichter bij de waarheid rondom hun ouders en moet FBI-agent en buurman Stan kiezen tussen liefde en vaderland. Het is allemaal even uitmuntend opgebouwd en uitgewerkt in een constante lijn van zeer hoge kwaliteit per aflevering (er schiet in tegenstelling tot vele andere series niet echt eentje uit) en ondanks de jaren 80 zeer actueel. De eerste aflevering van het derde seizoen is inmiddels uitgezonden en meteen springt The Americans weer in het diepe met een formidabele openingsaflevering. Het is misschien niet de meest bekende en besproken televisieserie, maar je doet jezelf echt tekort dit links te laten liggen.

3. True Detective (HBO, seizoen 1)

Zelden sloeg een eerste seizoen van een serie zo bij me in als een bom dan True Detective. De ingrediënten waren ook wel aanwezig: een southern gothic verhaal rondom een uiterst morbide moordzaak, de aanwezigheid van Matthew McConaughey (midden in de McConnaissance) en Woody Harrelson die voor vuurwerk zorgen als de twee inspecteurs Rust en Marty die dieper en dieper in een horror-achtig plot verzeild raken en de consistente duistere stijl aangezien er één schrijver en één regisseur is. True Detective is zo ontzettend fraai geschoten en de soundtrack is zo indringend dat je bij tijden amper op de plot let. Absoluut hoogtepunt is een zes minuten durend (!) tracking shot waarin Rust zich door verschillende huizen, straten en hekken moet banen. Het is bijna ongehoord dat zo’n gecompliceerd shot op televisie te zien is en het resultaat is voor het medium ongekend. Toch is het verhaal zeker geen afgeraffeld zaakje, maar een strak uitgewerkt plot met vele zijwegen en een boeiende flashback-structuur. Over de slotaflevering zijn de meningen nogal verdeeld, maar wat mij betreft sloot het de boel geheel in lijn met het voorgaande af. Het is ook echt een afsluiter, want voor de derde keer in mijn top 10 is ook True Detective een anthology serie. Het tweede seizoen verschijnt later dit jaar en zo’n beetje iedere huidige topacteur werd aan het nieuwe seizoen gekoppeld om maar aan te geven hoe hoog de serie inmiddels staat aangeschreven. En terecht, want na letterlijk een jaar staat True Detective nog altijd diep in het geheugen gegroefd en lange tijd had ik het idee dat qua televisie niets in 2014 deze serie zou overtreffen.

2. The Knick (Cinemax, seizoen 1)

En toen was daar ineens The Knick, geregisseerd door de veelzijdige en inmiddels naar TV overgestapte Steven Soderbergh. Een ziekenhuis-serie die zich rond 1900 afspeelt, het klinkt vrij saai maar Soderbergh heeft werkelijk een parel van een eerste seizoen afgeleverd. Want saai of doorsnee is The Knick allerminst, alle afleveringen schieten als een razende voorbij met vele boeiende personages die allemaal zo hun betere en ook zeker mindere kanten hebben. In het middelpunt staat John Thackery (een boven zichzelf uitstijgende Clive Owen), een geniale arts die helaas voor hem met primitieve middelen zware operaties en medische experimenten moet uitvoeren in “the knick”: de bijnaam van een ziekenhuis in Manhattan. Het realisme voert hoogtij in de serie en dat is waar de grootste waarschuwing op zijn plaats is. The Knick kent zeer veel scènes waarin we niet alleen de operaties in beeld, maar ook in zeer expliciete en bloederige close-ups. Hoe de makers het zo realistisch voor elkaar hebben gekregen is de vraag, maar appetijtelijk is het allerminst. Maar goed, wie dit kan hebben ziet zoveel briljante televisie, camerawerk, acteerwerk, productie design en hoort bijzondere muziek van Cliff Martinez die opvallend modern elektronisch is voor een serie die zich meer dan een eeuw geleden afspeelt. Niet alleen de medische strapatsen vallen op, ook de politieke en ethische aspiraties van The Knick zijn bewonderenswaardig. De positie van vrouwen en de zwarte bevolking zijn centrale thema’s en worden zonder blikken of blozen aangepakt. Zeker het tweede thema kent een meesterlijke uitbarsting wanneer er een hele aflevering wordt uitgetrokken voor de belegering van blanke New Yorkers op the knick waar arme zwarte mensen worden behandeld, het is een verbluffend staaltje filmisch vakmanschap van Soderbergh en co. The Knick: het is wellicht niet voor mensen met zwakke zenuwen, maar voor ieder ander absoluut verplicht kijkvoer.

1. Hannibal (NBC, seizoen 2)

Het wonder van televisiejaar 2014, ik kan niet anders zeggen. Sterker nog, dat het tweede seizoen van Hannibal is zoals het is had eigenlijk onmogelijk moeten zijn. Een Amerikaanse netwerkzender waar doorgaans weinig mogelijk is qua volwassen thema’s heeft het laten gebeuren dat show runner Bryan Fuller carte blanche kreeg en het resultaat is verbazingwekkend spannend, verassend en ontzettend intens. Ten eerste opent het seizoen met wat later een flash forward blijkt van de slotaflevering, durf het maar! We weten dus het gehele seizoen door dat Jack Crawford in serieus levensgevaar zit na een bruut gevecht met Hannibal Lecter, een briljante keuze omdat je de rest van het seizoen met totaal andere ogen naar deze personages kijkt. Ten tweede zijn de ‘moordzaken van de week’ nog gruwelijker en gecompliceerder terwijl de rode lijn – de psychologische strijd tussen Will Graham en Hannibal – stelselmatig sterk blijft. Ten derde valt de gelijkmatige toon op, in alle gezichten. Het acteerwerk is van iedereen eersteklas en Mads Mikkelsens vertolking van Hannibal overtreft wat mij betreft dit seizoen alle filmvarianten (en om terug te komen op een eerdere belofte: dit is de tweede serie waarin Gillian Anderson een rol in heeft, niet gek zou ik denken). En ondanks dat het niet het geval is zou je denken dat net als True Detective er maar een enkele regisseur en schrijver is, zo harmonieus zit het gehele seizoen in elkaar qua visualiteit, psychologie en ook geluid. Goeie genade, Hannibal kijken met hoogstaande headphones is een waar luistergenot. Tenslotte en ten vierde is de climax van het seizoen meteen de beste aflevering, zo niet de beste televisie-aflevering van 2014. Alle centrale personages komen samen in een zeer bloederige en ongehoord indringende finale, uniek voor netwerktelevisie. Het voelt aan als een korte opera en het meest frappante is dat ten einde niets zeker is, in dit geval overigens alles behalve een afknapper. Het enige wat mij betreft zeker is, is dat Hannibal het verdient om het beste seizoen qua televisie te zijn. Niet alleen omdat het inderdaad qua kwaliteit buitencategorie betreft, maar ook omdat de totale verassing van de gehele context zo indrukwekkend is: het betreft notabene een serie van NBC, het is grand guignol horror en laten we wel zijn dat na het eerste seizoen je een dergelijk vervolg nooit had kunnen dromen. Zelfs niet in de zieke geest van Hannibal zelf.


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


3 Reacties

  1. Dirk

    Verdorie. Ergens halverwege Hannibal S01 gestopt omdat ik het gevoel had dat het niet meer ergens naar toe ging, niks nieuws in ieder geval. Snel weer aan de bak! En, True Detective toch maar snel gaan zien, had er al over gelezen dat het goed is.

    Verder veel te weinig tijd om (veel) series te zien. Je overzicht komt mij goed uit!

  2. Kaj van Zoelen

    Had ik ook met Hannibal Dirk, maar ik heb het later weer opgepakt en dat beviel erg goed. True Detective dan weer een stuk minder, wat mij betreft de meest overschatte serie van 2014.

  3. Rik Niks

    Fijn die tips, daar kan ik mee vooruit. Dus toch seizoen 2 van Hannibal nog een kans geven….


Reageer op dit artikel