Hoe een immigratiekwestie verzandt in melodrama
Show Me a Hero (aflevering drie tot zes)

8 september 2015 · · Kritiek + Televisie

 photo Show20Me20a20Hero_zpszskqsksx.jpg

Vorige maand besprak Kaj de eerste twee afleveringen van Show Me A Hero, het laatste project van David ‘The Wire’ Simon over de gedwongen, sociale integratie tussen de blanke middenklasse van Yonkers met de arme, Afro-Amerikaanse en Latino onderklasse uit de projects (sociale woningbouw). Voor meer achtergrond over Nick Wasicsko (de ‘Hero’) raad ik aan eerst Kaj zijn artikel door te lezen, aangezien ik meer in zal gaan op de melodramatische ontwikkeling van de ‘tragedy’-kant. Een tweede punt is dat ofschoon Show Me A Hero overduidelijk inspeelt op de huidige raciale spanningen in de V.S., de strijd rondom integratie ook een geheel andere snaar raakt, namelijk die van het huidige, Europese vluchtelingendebat.

Je kunt betogen dat Show Me a Hero bij aanvang een “aangrijpend, complex en sociaal geëngageerde miniserie” beloofde te zijn, maar dat bleek te vroeg gejuicht. Het probleem blijkt achteraf niet eens de hoeveelheid achterkamertjespolitiek te zijn geweest (Simons en Zorzi’s oog voor historische reconstructie en detail), dat niet elke scène even spannend maakte, maar eerder de regie van Paul Haggis. Waar de scenarioschrijvers heel secuur met bronmateriaal te werk zijn gegaan om Yonkers in zijn tegenstrijdige ontwikkeling te vangen, lijkt Haggis er tijdens het filmen met een dikke verfkwast overheen te zijn gegaan.

Het resultaat is dat een soort melodrama steeds meer de overhand krijgt – niet dat we veel anders mochten verwachten na Haggis’ Oscarfilm Crash (2004), waar iedereen “tegen elkaar aan moest botsen om nog iets te voelen”. Dat is jammer, want hoewel een emotionele impact op het einde van Show Me a Hero niet ontbreekt, doet deze geforceerd aan, ondanks dat de serie gebaseerd is op waargebeurde feiten. De waarde van Show Me a Hero lijkt vooral educatief te zijn, en dat maakt de serie geen afrader, maar lang niet zo aangrijpend als de eerdere, sociale spiegels die David Simon de Amerikaanse maatschappij heeft voorgehouden.

 photo Show20Me20a20Hero202_zps2ms5uvhd.jpg

Het lag in ieder geval niet aan de acteurs: Oscar Isaac speelt prima als Nick Wasicsko, Alfred Molina schmiert er met plezier op los als een politieke tegenstander, en Winona Ryder was een positieve verrassing als Nicks meest trouwe collega. Catherine Keener, die de perspectiefwisseling representeert op de integratiezaak, doet het onder haar pruik en make-up ook heel verdienstelijk. Zelfs Nick’s eega Nay, gespeeld door Carla Quevedo, weet boven de passieve huisvrouw uit te stijgen. En dan vergeet ik nog de hele cast van African-Americans en Latino’s, waarvan een aantal rollen ook in grotere mate zijn uitgediept. Toch wringt hier de zaak: net zoals in het echt lijkt het politieke deel van de serie in een andere taal dan van zijn kiezers te spreken.

Anders dan bijvoorbeeld The Wire (2002-2008), dat een caleidoscopisch portret van de stad Baltimore vormt, mis je hier niet alleen de beoogde integratie tussen arm en rijk, maar ook tussen de verschillende verhaallijnen: geregeld lijken ze te veel langs elkaar heen te bewegen. De reden dat ik een blanke cast acteurs opsom, en er niet snel één kan opnoemen uit de achterstandswijken, zegt genoeg: het drama is te veel een koningsdrama, waar de andere sociale lagen te veel in dienst staan om aan te tonen dat politiek een vuil spel is waar helden een tragisch lot wacht. Oscar Isaac als Nick Wasicsko eist hierin de hoofdrol, maar eigenlijk horen de andere rollen, vooral die van de onderklasse, interessanter te zijn dan ze nu vaak waren.

Om verder te zwijgen over de overdaad aan Bruce Springsteen op de soundtrack – niet dat ik iets tegen de zanger heb, maar het maakte het drama er niet subtieler op – rest er één vraag: welke les kunnen we trekken uit Show Me a Hero? Als je kijkt wat er nu gaande is aan de Europese grenzen, bijzonder veel. Het laat zien dat we vaak reageren vanuit vooroordelen; mensen op hun economische achtergrond en motieven beoordelen, reduceren tot handelsgoederen of gelukszoekers, waarmee ook racistische sentimenten gemaskeerd worden. “Wij waren hier eerst, wij hebben het goed, wij zijn beter.” Een illusie die David Simon ons graag armer maakt.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel