Homeland heeft een nieuwe Heimat gevonden
Seizoen 5 (Berlijn)

27 oktober 2015 · · Kritiek + Televisie

Homeland (2011 -) is inmiddels van alles beschuldigd, niet alleen in de media, maar zelfs in één van zijn laatste afleveringen: afgelopen week werd duidelijk dat Arabische leuzen in een (fictief) vluchtelingenkamp van Hezbollah niet te missen kritiek op de producenten van de show bevatten. Een slordigheid? Tegelijk is Homeland – gepersonifieerd door CIA-agente Carrie Matthison (een ongenaakbare Claire Danes) – niet beroerd om met de beschuldigende vinger naar zichzelf te wijzen. De uitdaging van de spionageserie zit hem juist in de morele puzzels die het de kijker voorschotelt, en het huidige seizoen dat zich in Berlijn afspeelt, voelt actueler dan ooit.

De grote kracht van Homeland zit in de kneedbaarheid van het concept. Mislukt een seizoen, zijn sommige personages overbodig geworden of valt de ontwikkeling van het plot tegen? Prima, dan is er altijd ergens anders een plek om opnieuw te beginnen: terrorisme opereert immers internationaal. Seizoen 4 bleek met Pakistan een frisse doorstart, nadat het derde seizoen volledig uit de bocht was gevlogen toen de onwaarschijnlijkheden zich opstapelden in Venezuela en Iran. Dat Homeland het niet altijd even nauw neemt met geopolitieke accuraatheid en in Arabische stereotypes vervalt maakt de kijkers niet uit, wanneer deze worden opgeofferd voor een spannend plot.

Seizoen 5 begint, zoals eigenlijk elk seizoen, veelbelovend: Carrie is uit de C.I.A. gestapt, heeft een nieuwe vriend en werkt nu voor een Duits staalbedrijf annex filantropische organisatie, dat wordt geleid door Otto Düring (Sebastian Koch). Tegelijk heeft er een hack plaatsgevonden waarmee een journaliste (Sarah Sokolovic) de illegale Amerikaanse spionageactiviteiten in Duitsland openbaar maakt. We zien ook Nina Hoss (Duitsland bekendste actrice) in een bijrol voor de Berlijnse inlichtingendienst en Saul (Mandy Patinkin), Carrie’s oude baas van de C.I.A., alsmede sluipmoordenaar Peter Quinn (Rupert Friend) zijn ook weer van de partij.

“You can take the girl out of the CIA, but… you know.”

Homeland draait natuurlijk vooral om Carrie en als Claire Danes er ooit uitstapt zal de serie als een kaartenhuis in elkaar zakken. Zij is niet alleen het oog van een orkaan binnen een machtsstrijd vol intriges, maar tegelijk het boegbeeld voor een nieuwe generatie tv-kijkers waar sekseverhoudingen niet meer gemakzuchtig worden geëxploiteerd: de helft van de cast bestaat inmiddels uit sterke vrouwen. Desondanks hebben Carrie’s emotionele uitbarstingen en bipolaire stoornis de nodige kritiek gehad, maar deze staan altijd in contrast met haar daadkracht en intelligentie. Het is wel jammer dat ook dit seizoen haar geestesziekte weer wordt ingezet voor een emotionele achtbaanrit, die we inmiddels iets te vaak hebben gezien.

Een ander punt is dat de scherpe verhoudingen tussen de personages niet altijd even goed het gebrek aan diepgang weten te maskeren. Dat zie je het beste terug in de vele bijrollen: elk seizoen hebben deze diverse etnisch en culturele achtergronden, dat verschillende perspectieven op terrorisme geeft, maar ze zijn vaak nog te inwisselbaar doordat ze ten eerste in dienst blijven staan van (de spanning in) het plot. Hoeveel genuanceerder wordt een complex onderwerp echter wanneer het plot rondom zijn personages draait, zoals we bijvoorbeeld bij Soderberghs sociale microcosmos The Knick (2014 -) zien? Homeland werkt verslavend, maar evenzeer de personages stuk voor stuk workaholics zijn, kan je jezelf de vraag stellen of dit altijd even gezond is.

Het vijfde seizoen van Homeland wordt elke vrijdagavond uitgezonden op Nederland 3.


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel