Homies (2015)

21 januari 2015 · · Kritiek + Première

Nederland heeft inmiddels een behoorlijke reputatie opgebouwd als we het hebben over het genre komedie. Enige nadeel van deze films is dat veel van dit soort titels zo specifiek Nederlands zijn, dat er in het buitenland geen enkele markt of interesse voor is. Probeer iemand die niet in ons land woont maar eens uit te leggen waar Theo en Thea en de Ontmaskering van het Tenenkaasimperium (1989) over gaat. Hij of zij zal met verbazing aanhoren dat dit een jeugdkomedie betreft. Homies markeert het speelfilmdebuut van Jon Karthaus en het is een misdaadkomedie in de stijl van Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998), zowel qua personages als ook verhaal en visuele visie. Niet dat Homies een internationaal succes gaat worden, maar plaats er ondertiteling bij en je zou je kunnen voorstellen dat ook de buitenlandse markt het zou kunnen oppikken.

Vier Amsterdamse dertigers klooien wat aan en vertellen elkaar sterke verhalen. Timo is de persoon om wie de film het meest draait en net op het moment dat hij denkt zijn stukgelopen relatie een herstart te geven, stort zijn leven in. Niet alleen heeft zijn ex-vriendin een nieuwe en aalgladde vriend, een van zijn eigen vrienden blijkt een kapitale fout gemaakt te hebben door zich te mengen met een Nederlands-Russische drugsbende. De vier krijgen een week de tijd om 22 kilo cocaïne te verpatsen of ze worden door de bende omgelegd. Dit gaat de vier in eerste instantie natuurlijk ver boven de pet en het gevolg is een week waarin ze op komische wijze de drugs proberen te verpatsen.

Homies voelt echt aan als een Guy Ritchie-misdaadkomedie. We herkennen de gebruikelijke ingrediënten zoals de flitsende montage, de hippe muziek en protagonisten die zich totaal geen raad weten met de situatie wanneer ze worden geconfronteerd met gevaarlijke misdadigers. Helaas heeft Homies daardoor geen eigen smoel en is het echt Guy Ritch light. De humor is hier en daar best grappig, zo blijft een van Timo’s vrienden gedurende de hele film volhouden dat hij ooit een commando is geweest en je vraagt je af of dit enige vorm van waarheid zou kunnen hebben of dat hij slap uit zijn nek zit te lullen. Maar heel veel van de humor is ook ontzettend platvloers en zijn de misdadigers in de film ontzettend stereotiep, levensgevaarlijk aan de ene kant maar ook bij tijden oliedom.

Op het acteerwerk valt niet zoveel aan te merken. Robert de Hoog doet zijn best als Timo en Gijs Naber speelt een van zijn vrienden, daarmee zijn tweede grote rol in korte tijd na het succes van Aanmodderfakker (2014). Enige echte dissonant is Victoria Koblenko als een van de Russische bendeleden, haar rol is een amateuristische poging Xenia Onatopp uit GoldenEye (1995) te imiteren met een mix van moorddadigheid en seksuele ondertonen. Zonde ook dat de film volstrekt voorspelbaar is en tijdens de laatste akte onwijs geforceerd actueel probeert te zijn door een heel subplot rondom selfies te introduceren dat geen moment overtuigt. Homies probeert al met al mee te hoppen met zovele andere Engelstalige genrefilms, maar stijgt eigenlijk geen moment boven de grijze middelmaat uit. Je kan het veel erger treffen qua komedie, maar een toekomstige Nederlandse klassieker huist er in Homes allerminst.
★★½☆☆


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel