IFFR 2015: weerbaar en weerbarstig
Een verslag van het Internationale Film Festival Rotterdam door Peter Cornelissen

10 februari 2015 · · Beschouwing + IFFR 2015 + Kritiek

Labour of Love

In een constant veranderende wereld is een filmfestival als Rotterdam niet een plek om deze te ontvluchten, maar om er een dag of tien bij stil te staan. Om vanuit alle windstreken beeld en geluid te ontvangen en daar betekenis aan te geven. De verbanden komen deels uit de globale cultuur, deels uit de selectie van de programmeurs en deels uit jezelf. Hoe gaat het met de wereld? Met het festival? Met jezelf? De antwoorden daarop zijn soms niet eenvoudig. De crisis is nog steeds een groot thema en of titels als Le Meraviglie (2014) (de wonderen) of Jauja (2014) (paradijs) ironisch bedoeld zijn, is een kwestie van interpretatie. Wat echter opvalt is dat veel films een enorme weerbaarheid laten zien.

Tegenover de gebruikelijke beelden van ellende, van armoede tot terreur, staan een verbondenheid met de natuur, een hecht gezin en karakters die trouw blijven aan zichzelf, ongeacht de consequenties. Voor degene die het vergeten waren: het is niet alleen geld dat de wereld draaiende houdt, liefde is minstens zo belangrijk (dat die twee elkaar soms tergend in de weg zitten, laat Labour of Love (2014) op prachtige wijze zien. Ook daarover straks meer). Het was inspirerend om dit, in veel facetten, steeds weer terug te zien. Ironisch én oprecht. Impressies van een absurde wereld, dromen wellicht, waarvan je deelgenoot wordt terwijl je in de bioscoopstoel reflecteert over het bestaan.

Met het festival gaat het volgens mij overigens lang niet slecht. Het heeft de afgelopen jaren het hoofd moeten bieden aan de financiële crisis en wisselende sponsoren. Daarbij kwamen toenemende festivalconcurrentie, veranderende manieren van filmdistributie en -consumptie en toenemende kritiek op de inhoudelijke relevantie en focus. Deze editie kwam met redelijk succesvolle antwoorden op al deze problemen. Er was een nieuwe afslanking van het aantal gepresenteerde titels, de terugkeer van de “Critics’ Choice”, een goed ontvangen “Tijger Competitie” vol wereldpremières en er was de introductie van het “Limelight” programma, dat de schijnwerpers zet op belangrijke titels die later in het jaar landelijk te zien zullen zijn.
 
Ook zijn er thema’s aangekondigd, waaronder dit keer feminisme en surrealisme, die niet alleen de weerslag waren van signalen uit de gehele culturele sector, maar die je daadwerkelijk als een rode draad terug kon vinden in het programma. Van de aanwezigheid van Pussy Riot tot een potje voetbal zonder bal in Timbuktu (2014) werd rebellie tegen alle vormen van onderdrukking op ludieke en poëtische wijze vormgegeven. In zijn laatste jaar als directeur mag Rutger Wolfson tevreden terugkijken op alles wat hij heeft geprobeerd en bereikt. De beloning was niet alleen een uitermate sterk programma, maar ook een fors gestegen bezoek van 310.000 tegenover de 287.000 van vorig jaar. Ik deelde slechts twee kleine onvoldoendes uit op de 34 speelfilms die ik tijdens het festival zag, wat zeker niet gebruikelijk is! Hieronder zal ik die twee kleine missers en een selectie van de hoogtepunten bespreken, waaronder vier titels die in maart in de Nederlandse bioscopen te zien zullen zijn.

Bladzijdes: 1 2 3 4 5


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


2 Reacties

  1. Erik

    Fantastisch artikel, Peter. Complimenten! :)

  2. beavis

    hey Erik! dank!!


Reageer op dit artikel