Imagine (2): Lastige nieuwe stappen
V/H/S: Viral en Lost River

Met mijn eerste verslag van Imagine richt ik me op twee films die de nodige hype hebben gekend en eindelijk in Nederland op het grote doek te zien zijn. Het betreft het derde deel van een bij nader inzien erg sterke horror anthologie-reeks en het debuut van een charismatisch acteur die heeft besloten regisseur te worden. Is de hype echter gerechtvaardigd?

V/H/S: Viral (meerdere regisseurs, 2014)

Net als de eerste twee V/H/S films is ook V/H/S: Viral een zogenaamde horror anthologie of portmanteaufilm, korte films die zijn gemaakt rondom een overkoepelend thema. In de V/H/S wereld gaat het om videobanden die gevonden worden en afgespeeld waardoor de kijker constant een nieuwe korte film te zien krijgt met het terugkerende concept van found footage. Dat klinkt als ontzettend uitgekauwd en in zekere zin is dat ook zo, maar de eerste twee films in de reeks en zeker V/H/S/2 waren uitstekende horrorfilms met segmenten die zelfs tot de beste genremomenten van de afgelopen 10 jaar behoren. V/H/S: Viral laat het concept van de videoherkomst wat los (eigenlijk doet het overkoepelende verhaal er helemaal niet toe) en is meer een excuus korte verhalen aan de kijker te bieden.

Helaas is V/H/S: Viral een behoorlijke teleurstelling en een opvallende dissonant in de trilogie. Niet één verhaal kan zich meten met de sterke eerste twee delen en het enige segment dat voldoende scoort is ‘Parallel Monsters’ met zijn meer science fiction-achtige elementen wat wel werkt en constant boeit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het gruwelijk irritante ‘Bonestorm’, een korte film waarbij nodeloos vervelende en vermoeiende skaters het aan de stok krijgen met ondode wezens. Nou heeft de V/H/S reeks wel een handje van het portretteren van onsympathieke personagesm maar ‘Bonestorm’ gaat wel erg ver hierin.

Het is zo zonde, want de eerste twee delen behoren tot de betere horrorfilms van het afgelopen decennium en al helemaal als je je beperkt tot anthologie-films. Het zou jammer zijn als door dit behoorlijk slechte derde deel die eerdere films in de vergetelheid raken en veel beter doe je er ook aan die te kijken in plaats van je te ergeren aan V/H/S: Viral.
★★☆☆☆

Lost River (Ryan Gosling, 2014)

Het notoir kritische publiek van Cannes kan een film helemaal kraken als daar volgens hen aanleiding toe is. Het overkwam Ryan Gosling toen zijn regiedebuut Lost River werd vertoond en het publiek met lang en luid boegeroep na afloop de film van repliek bediende. Het was een potje van een film waar geen touw aan viel vast te knopen en Gosling kon maar beter zijn acteerwerk weer oppikken. Bijna een jaar na dato is de film op Imagine te zien, bijna in de vorm van een herwaardering. Lost River vertelt het verhaal van een aantal mensen die in de spookstad Lost River proberen te overleven en de stad dient als metafoor voor Detroit waar het overigens weinig toevallig gefilmd is; de metropool die symbool staat voor de economische crisis in de Verenigde Staten.

Lost River is aan de ene kant een visueel wonderschone film met prachtige shots en een erg hypnotische sfeer, bijna droomachtig. Als kijker moet je wel meegaan met deze droomlogica omdat het scenario nogal summier is, bijna niet bestaand. De motivaties van de personages, de onderlinge relaties en de gevolgen van alles: het wordt allemaal nauwelijks uitgewerkt en het komt hier en daar zelfs nogal knullig over. Het is een punt van kritiek waar zeer mee te leven valt, Lost River is namelijk een film die puur op de zintuigelijke factor wil scoren en als je als kijker niet bereid bent dit te accepteren en toch graag enige logica in het verhaal wilt zien kan de film een martelgang zijn.

Het is wat dat betreft best frustrerend dat Gosling (die zelf het scenario schreef maar niet als acteur meedoet) niet meer aandacht heeft geschonken aan het schrijvende deel van het filmproces. Vergelijkingen doen zich op met David Lynch, alleen is Lynch wel iemand die het schrijven – hoe bizar en ongrijpbaar ook – altijd in smiezen heeft waardoor je makkelijker meegaat met de droomwereld. In Lost River ontbreekt dit aspect bijna volledig waardoor je je dus kan vergapen aan de visuele stijl met kleurgebruik, schaduwen en natuurlijke krachten waaronder een indrukwekkende vuurzee tegen het eind en wat dat betreft een bioscoopbezoek absolute meerwaarde heeft. Lost River op klein scherm zien heeft nauwelijks zin want de detaillering en visuele grandeur komt niet over. Maar let wel, een hout snijdend verhaal hoef je niet te verwachten en het is te hopen dat Gosling mocht hij in de toekomst meer films regisseren, hij van dit cinema aspect meer werk maakt.
★★★½☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel