Imagine 2015 (1): Gevangen in de bioscoop


Imagine is weer van start. De komende tien dagen zal het EYE het hoofdtoneel zijn voor hét festival voor de fantastische film. Aftrap van het festival is Everly, dat zich eveneens gebonden ziet aan een enkele locatie. Hetzelfde geld min of meer voor de film Housebound, die op inventieve wijze de personages kluistert op een gevaarlijke plek. Omdat ik mezelf de komende tijd (afgezien van de dagelijkse verplichtingen) praktisch opsluit in de bioscoop, trap ik deze festivalverslagen af met twee één-locatie-thrillers.

Everly (2014)

Everly werd door regisseur Joe Lynch (Wrong Turn 2, Knights of Badassdom) gepitcht als “Die Hard met een dame” en dat is in wezen precies wat Everly is. De dame in kwestie, het titelfiguur, wordt met verve vertolkt door Salma Hayek, die een groot scala aan eigenschappen laat zien: emotioneel schipperend tussen bang, boos, verdrietig en volhardend, en lichamelijk zowel kwetsbaar als onverwoestbaar.

Een film als deze, die volledig gericht is op het overlevingsinstinct van de protagonist in een beperkte omgeving, staat of valt bij twee elementen: de titelfiguur en de locatie. Met Hayek zit het wel snor, en wordt een mooie actieheldin aan het pantheon toegevoegd. Jammerlijk is wel dat Everly als vrouw regelmatig in drie stereotype keurslijven wordt gedrukt, dochter, hoer en moeder, maar het is op het conto van Hayek te schrijven dat ze het gebrek aan diepere lagen in het script weet te verbloemen met haar acteerwerk.

Hetzelfde geld voor Joe Lynch- het script van Everly had beter gekund, en neemt een aantal wendingen in een sadistische en gory richting waar de film met gemak zonder had gekund- maar de regie van Lynch maakt veel goed. De locatie, een appartement in een veredeld hoerenhuis waar de yakuza gedurende de speelduur flink huishoud, is een mooi gekozen locatie die nergens beperkend aan begint te voelen. Met sterke veranderingen in belichting en camerawerk weet Lynch de set, praktisch bestaande uit één kamer, te laten voelen als een groter speelveld. Zijn doeltreffende maar stijlvolle camerawerk geeft Everly schwung mee, die de film goed kan gebruiken. Daardoor voelt Everly als meer dan alleen Die Hard met een dame, ondanks de beperkte locatie, de setting rond kerst en de onophoudelijke stroom aan kogels en badguys.

★★★☆☆

Housebound (2014)

Housebound is ook opvallend in uitwerking: net als Everly speelt de film zich vrijwel op één locatie af en kent het een vrouwelijke heldin die zichzelf staande houd tegenover grote gevaren. Hier is echter het script de onderscheidende factor.

Housebound begint aanvankelijk vrij aardig, met een mooi basisgegeven. De criminele Kylie Bucknell wordt door de rechter veroordeeld tot huisarrest, waarbij ze acht maanden met enkelband om in komt te wonen bij haar moeder en stiefvader. De gemoederen lopen al snel hoog op, zeker wanneer moeder en dochter overtuigd raken dat er een geest in huis woont die hun naar het leven staat. Dan wordt zo’n enkelband een lastige begrenzing.

Het was ook de inzet van de Famke Janssen-horrorfilm 100 Feet, maar Housebound behandelt de materie met beduidend meer humor. Vooral Rima Te Wiata is een openbaring als Kylie’s hilarisch muizige moeder. Maar ondanks het prima begin blijkt Housebound pas echt uitzonderlijk te worden wanneer de film zijn kaarten op tafel legt. Op de helft van de film vinden er enkele verschuivingen in genre plaats, en word de focus van bovennatuurlijke horror meer verplaatst richting komedie en drama. De laatste akte van de film is een virtuoos spel met toonwisselingen, waarbij spanning, emotie en hilariteit elkaar in razendsnel tempo afwisselen, zonder dat dit de kijker een whiplash oplevert. Het camerawerk wordt eveneens losser, maar de film levert niets in qua personages of plot. Deze blijven onverminderd sterk. Het is geen wonder dat Peter Jackson zichzelf tot de fanschare van deze film rekent, want de genrewisselingen uit The Frighteners zijn aanwezig, net als zijn voorliefde voor komische gore, al wordt het nooit zo plastisch als Braindead. Regisseur Gerard Johnstone heeft goed gekeken naar Peter Jackson, maar ook naar geestesgenoten als Robert Zemeckis, Steven Spielberg en Joe Dante, die allen stijloefeningen en genre-overschrijdende werken combineerden met een emotionele kern.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Mark

    Everly: Salma Hayek emotioneel strippend hoer yakuza kogels drukken badguys. Precies wat ik dacht na het zien van de trailer. Ik weet genoeg :)


Reageer op dit artikel