Imagine (3): Een date met de dood.

Imagine is een festival dat aanvankelijk naam maakte als horrorfestival, alvorens de blik te verbreden naar andere fantastische genres. Eenzelfde verbreding van genre is te zien in twee horrorfilms dit festival, die naast horror ook behoren tot het romantische genre. Het zijn romantische films met monsters, of horrorfilms met een lieflijke ondertoon, u mag kiezen.

Spring (2014)

Aaron Moorehead en Justin Benson maakte vorig jaar hun festivaldebuut met het sterke Resolution, een film met sterke personages, die speelde met de conventies van het genre. Ook Spring neemt de conventies van het horrorgenre op de hak, en doet dat door middel van twee goedgeschreven en geacteerde personages, die in de loop van de film verliefd worden. Spring is, meer nog dan een horrorfilm, namelijk een romantisch drama, in een Amerikaanse indie-leest die qua toon niet veel verschilt van de pratende protagonisten in de films van Richard Linklater, Woody Allen, Noah Baumbach en Joe Swanberg.

IJkpunten van de romance in Spring zijn de Amerikaanse toerist Evan, die op een reis in Italië de mysterieuze Louise ontmoet. Hij valt als een blok voor haar, maar zij draagt een dodelijk geheim met zich mee, waardoor de opbloeiende romance in de kiem gesmoord dreigt te worden. Aaron Moorehead en Justin Benson laten zich als regisseurs en scriptschrijvers van hun sterkste kant zien in de scènes waarin Evan en Louise nader tot elkaar groeien. De dialoog zindert, de relatie is zeer geloofwaardig.

Iets minder overtuigend zijn de digitale effecten die de kop opsteken wanneer de horror zijn intrede doet. Ze imponeren niet en jagen ook geen angst aan. Het voordeel is dat dit ook niet echt de inzet lijkt te zijn van de regisseurs. Ja, er is iets bovennatuurlijks aan de hand, en ja, er vallen slachtoffers, maar het is de regisseurs er meer om te doen wat de aanwezigheid van het monsterlijke doet met dit koppel. Als zelfs de horrorscènes bijdragen aan de romantiek, dan weet je dat de filmmakers zeer doelmatig voor één van de twee aanwezige genres hebben gekozen. Ondanks de horrorelementen is Spring vooral een romantisch drama, waarbij de horror enkel gebruikt wordt om het drama te ondersteunen. Dit is een monsterfilm waar je gerust op Valentijnsdag heen kan met je scharrel, en het feit dat Moore en Benson duidelijk gekozen hebben voor dit effect kan verrassend en verfrissend heten. Je speelt pas echt met de conventies van het horrorgenre als de film ondanks alle vaste elementen geen ‘horror’ wil oproepen. En dat is volstrekt niet erg als het zo’n ijzersterke film oplevert.

★★★★½

Honeymoon (2014)

Als Spring gaat over het begin van een relatie, gaat Honeymoon over het einde. Maar ook hier blijkt emotie één van de grootste pijlers waarop de film drijft, al komt hier angst wel in het spel.

Bea en Paul zijn een pasgetrouwd koppel die voor hun huwelijksreis terugkeren naar de omgeving waar Bea opgroeide. Daar aan gekomen stuitten ze op een oude vlam van Bea, wier erg vreemd gedrag vertoont richting Bea, Paul en zijn eigen vrouw. Als Bea zelf op een gegeven moment ook zich afstandelijk en agressief begint te gedragen begint Paul te vermoeden dat er in de bossen meer gebeurt.

Honeymoon is een twist op het aloude horroridee dat degene wie je liefhebt misschien zichzelf niet meer is. De angst dat personen plotsklaps kunnen veranderen is een angst die in veel relaties speelt, en gezien de suggestieve titel, kan de verandering van Bea gelezen worden als metafoor voor de relationele angst van veel mannen in het begin van hun relatie. Honeymoon speelt met de licht-misogyne angsten van veel jonge mannen door ook het wantrouwen tegenover zwangerschappen uit te spelen. De latente angst voor vrouwen in veel horrorfilms word uitvergroot op een wijze die suggereert dat regisseuse Leigh Janiak bewust speelt met de clichès in het genre.

Dat wordt ook duidelijk wanneer de ware toedracht van de mysterieuze gebeurtenissen duidelijk word, en de relatie tussen Bea en Paul op de proef wordt gesteld. De film resoneert in deze momenten, door de verrassende emotionele gelaagdheid van deze scènes, die komt doordat de regisseur in de trage eerste twintig minuten geïnvesteerd heeft in een opbouw van deze relatie. De film blijkt verrassend romantisch, op een tragische, pijnlijke manier, waarbij de horror evenveel komt van de duistere gebeurtenissen als de emotionele confrontaties tussen de personages. Dit is een film over een onafwendbare scheiding, maar dan met meer bloed en angst.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , ,


1 Reactie

  1. Mark

    Honeymoon gister gezien en whaaaat da fuck¡! Betere film dan ik had verwacht, idd traag met opbouw van verhaal maar dat komt later goed.


Reageer op dit artikel