Imagine (4): Het beeld van genres
The Guest en The Frame

Regelmatig laat een filmtitel in het ongewis waarover een film gaat of zet het je op het verkeerde been. Zo niet bij de twee titels die ik vandaag bespreek en op Imagine te zien zijn. In The Guest komt een mysterieuze man op bezoek bij een familie met alle gevolgen van dien en in The Frame draait het verhaal zich grotendeels om de grenzen van het beeld, zowel het beeld van de kijker over media en het beeld an sich als in het bioscoopscherm.

The Guest (Adam Wingard, 2014)

Een soldaat genaamd David komt op bezoek bij de familie van een overleden oorlogsveteraan en David claimt zijn vriend te zijn geweest. David mag als gast logeren bij de familie en al gauw blijkt dat David niet is wie hij zegt dat hij is. Langzaamaan komt Anna – de zus van de veteraan – achter het krankzinnige geheim van David en blijkt ze haar leven niet meer zeker.

We leven al jaren in een tijd van teruggrijpen naar het relatief recente verleden en recyclen van vooral jaren 80 films en genres. De talloze remakes en reboots zijn hier een duidelijk voorbeeld van en ook The Guest grijpt terug naar het decennium, maar dan op een tamelijk unieke originele wijze. The Guest is een wonderlijke mix van typische jaren 80 films waarin een feitelijk naamloze figuur het leven van onschuldigen betreedt en voor dood en verderf zorgt en gaandeweg verandert de film in een slasher en bovennatuurlijke horror. Eigenlijk zou het niet kunnen werken en toch is The Guest zeer geslaagd en uitermate vermakelijk. Je wordt als kijker constant verrast door de talloze plottwisten die van nogal bizar tot totaal van de pot gerukt rangeren.

Dat The Guest zo’n fijne kijkervaring is, is te danken aan regisseur Adam Wingard die overduidelijk van de door hem behandelde genres houdt. En Wingard is ook niet de eerste de beste gezien zijn eerdere regiewerk met You’re Next (2011) en de eerste twee V/H/S films waarvan het zo teleurstellende derde deel nu op Imagine te zien is. Hoofdrolspeler Dan Stevens steelt echt de show als de mysterieuze David en zijn rol is een volstrekte tegenpool van waar hij zo bekend mee is geworden, namelijk de Britse televisieserie Downton Abbey (2010). Uit niets blijkt dat Stevens een Brit is bekend van een kostuumdrama, de metamorfose compleet en het is zonde dat genrefilms nauwelijks aandacht krijgen bij prijsuitreikingen want Stevens’ rol is magnifiek. En dan is er nog de pompende soundtrack vol met synthesizers en jaren 80 nostalgie, lijkend op Drive (2011) maar toch ook compleet origineel. The Guest is zonder meer een van de betere films van het festival en de knipoog is nooit ver weg, een feest voor de genreliefhebber.
★★★★☆

The Frame (Jamin Winans, 2014)

Het is al vaak gezegd bij Salon Indien, maar televisie is flink bezig het medium cinema in te halen als het gaat om kwaliteit. Dat de twee werelden ook makkelijk samen kunnen leven zei het met de nodige problemen, blijkt wel uit The Frame. Een criminele jongeman en een ambulancemedewerkster lijken een afzonderlijk leven te leiden, maar al snelt blijkt dat ze elkaar zien in een televisieserie. Het klinkt krankzinnig en ergens is The Frame dat ook omdat duidelijk wordt dat ze elkaars leven kunnen beïnvloeden, al dan niet in de televisieserie of het ‘echte’ leven.

Het is een fantastisch concept waarmee The Frame werkt en tot een zeker punt werkt het ook in de film. Als kijker kun je je echt identificeren met de twee personages want hoe vaak leven we zelf niet intens mee met personages en gebeurtenissen in een film en zeker een televisieserie waarmee je soms jaren verstrengeld raakt? En hoe vaak zou je als kijker niet het scenario willen herschrijven omdat een personage waar je zo van houdt ineens komt te overlijden? The Frame speelt zeer met deze concepten en het is ondanks een niet heel groot budget behoorlijk ambitieus.

Helaas draait The Frame teveel door met het gekozen concept en lijkt de film verstrikt in zijn eigen ambitie. Net als je denkt dat het verhaal er wel op zit, blijkt dat The Frame nog een dik half uur doorgaat en in constante herhaling wegzakt. Het is doodzonde, want met een strakker geschreven scenario en kortere speelduur had er een heuse festivalhit in gezeten. Nu is The Frame vooral erg ambitieus, te ambitieus. En The Frame vervalt zeker in de tweede helft in onbedoelde hilariteit wanneer de twee levens samen lijken te komen en het grote drama vooral als erg knullig overkomt op de kijker. Het is een typische valkuil waar genrefilms en zeker science fiction titels nogal vaak in tuimelen, te hoog mikken met grootste ideeën en tekortkomen. Het is jammer dat The Frame niet wat meer terughoudendheid kent, nu komt het vooral over als een Christopher Nolan film op klein budget. Zeker geen vervelende film, absoluut niet zelfs. Maar het had wel een onsje minder gemogen.
★★★☆☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel