Imagine (5): Belgisch bloed.

Imagine besteedt dit jaar aandacht aan de Nederlandse genrefilm, onder de noemer Nieuw Nederlands Peil. Daarvoor is er een programma shorts samengesteld, met sterke titels als Rosto A.D’s Splintertime. Ook zijn er lezingen over de Nederlandse genrefilm en pitchsessie. De grote afwezige factor is echter een langspeelfilm van Nederlandse bodem. Onze zuiderburen zijn dan beter vertegenwoordigd, met zowel een Waalse als Vlaamse titel. Alléluia, van de te lang afwezig geweest zijnde Fabrice Du Welz, en Waste Land, van Pieter “Linkeroever” Van Hees bewijst dat er over de grenzen hele interessante dingen gebeuren.

Alléluia (2014)

Fabrice Du Welz debuteerde sterk met Calvaire, en maakte het meesterlijke Vinyan (met camerawerk van Benoît Debie, die dit festival tekende voor de beelden van Lost River). Daarna werd het akelig stil. Het heeft zes jaar geduurd, maar Fabrice du Welz is terug met twee titels, Colt 45 en Alléluia. Alleen laatstgenoemde draait op Imagine, maar mag direct opgetekend worden als een van de grotere successen van het festival.

De immer fantastische Lola Dueñas speelt Gloria (Glorie Halleluja, snap je hem?), een vrouw die wegvlucht bij haar man samen met haar kinderen. Ze ontmoet al snel de gladde Michel (een doodenge Laurent Lucas), die haar om haar vinger wind. Hij is gigolo en oplichter, en weet Gloria met zijn praatjes er van te overtuigen dat hij toch moet blijven neuken met al die oude eenzame vrouwen. Gloria lijkt vast te zitten in een nieuwe ongezonde relatie, maar het is niet even duidelijk wie nu de minst stabiele figuur is van het koppel. De jaloerse Gloria en de psychopathische Michel blijken een dodelijke combinatie, en de twee laten al snel een spoor van verderf achter hun.

Het interessante van Alléluia is dat we te maken hebben met twee mensen die verschrikkelijke dingen doen, maar dat de film weigert een moreel standpunt in te nemen. De film keurt het gedrag van Gloria en Michel absoluut niet goed, maar vervalt ook niet in platitudes over de slechtheid van de mens. Interessanter vind Fabrice du Welz het gegeven van een allesverzengende obsessieve liefde, voorbij het romantische warme idee van Hallmark. Liefde is killing, naar, jaloers, obsessief, zelfingenomen, narcistisch. Liefde is horror.

Du Welz past de film hier stilistisch op aan, waarbij de seksscènes en seksuele angsten van Gloria neer worden gezet als je reinste Francis Bacon-schilderijen. De sekspartners van Michel zijn even grauw en bloedeloos als de lijken in het mortuarium waar Gloria werkt, en de liefdesscènes vinden plaats in het pikkedonker of onder niets verhullend tl-licht. De verwrongen orgastische grimassen laten de grens tussen eros en thanatos nog verder vervagen. Dit is op zijn sterkst in een uiterst verrassende scène waarin Du Welz een scène in het mortuarium er uit laat zien als een lieflijke romantisch musical. We zitten in de film compleet in de belevingswereld van Gloria en Michel, en cameraman Manu Dacosse, die dit festival ook een masterclass geeft, weet deze liefdeshel prachtig te vangen.

★★★★½

Waste Land (2014)

De Vlamingen hebben op het gebied van de genrefilm al een grotere staat van dienst dan de Nederlanders. Vaak gaat het hier om politiefilms, waarvan Dossier K, De Zaak Alzheimer en De Behandeling als de bekendste voorbeelden gelden. Waste Land lijkt aanvankelijk een film uit deze mal te zijn, zij het met een vleugje Congolese voodoo. Al snel word duidelijker dat regisseur Pieter van Hees liever uit een ander vaatje tapt, een vaatje waar ook producent Koen Mortier (Ex Drummer, 22 Mei) vaak mee bezig is. Waste Land is namelijk een afdaling in de krochten van de menselijke ziel, waarin de slechtheid van de mens, en het falen van het mannelijk machismo centraal staan.

Waste Land is op zijn sterkst op de momenten waar we rechercheur Leo Woeste volgen in zijn dagelijks leven, buiten zijn politiewerk om. Hij is bezig met een zaak rond de moord op een Congolese immigrant, die zijn weerslag geeft op zijn functioneren thuis. Zijn vriendin is zwanger maar wil het kind niet houden, omdat Leo zijn werk te veel mee naar huis neemt, en het geweld wat hij aanschouwt niet los kan laten. Zijn zesjarige stiefzoontje leren schieten om zichzelf te leren beschermen is niet waar zijn vriendin op zit te wachten.

Waste Land geeft de angsten van Leo over zijn aanstaande vaderschap op sterke wijze vorm. De mooiste scènes kennen zijn de Freudiaanse nachtmerries en de kleine breekbare momenten waarop Leo zijn diepste angsten probeert te uitten naar zijn vriendin. Het plot rondom de moordzaak overtuigt minder, en blijft hangen in clichèmatige plotpunten, al weet Van Hees hier ook weer prachtig duistere plaatjes uit zijn koker te toveren.

Het probleem van de film zit er in dat de film te veel hinkt op deze twee gedachten: is de film een detective over een vader? Of een film over het vaderschap met een detectiveplot op de achtergrond. De film komt er niet uit, en laat uiteindelijk het detectiveplot voor wat het is. Tegen het einde toe worden de politiezaken snel eventjes afgeraffeld, en word de focus volledig gelegd op de zieleroerselen van Leo. Dan blijkt helaas dat de film toch de detectiveplot als kapstok nodig had, want de film zakt lichtelijk in elkaar. Waste Land begint fantastisch, en kent een erg sterk middenstuk. Maar tegen het einde slentert de film voort, en blijkt de film een zware bevalling. Wat meer schietpartijen aan het einde bleken stiekem toch welkom te zijn geweest.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel