Imagine (6): Australische Apocalyps

14 april 2015 · · Imagine 2015

De apocalyps is elke editie wel aanwezig op het festival, want het einde der tijden fascineert genre filmmakers al ver voor George A. Romero de doden deed herrijzen. Ook dit festival kent weer twee opvallende titels waar de wereld zoals wij die kennen op zijn kop word gezet, en beiden komen letterlijk ‘from down under’. Australië gaat er aan!

Wyrmwood (2014)

Zombiefilms komen met dertien in een dozijn en je moet van goede huize komen om je nog te onderscheiden. Het helpt als je film energiek is, en dat kan zeker gezegd worden van Wyrmwood. Ondanks dat de film van de clichès aan elkaar hangt is het bloedvergieten creatief en de stijl eveneens.

Wyrmwood doet in stijl namelijk denken aan het vroege werk van Sam Raimi, waarbij de vreemde camerahoeken en hyperactieve editing helpen om de actie voort te stuwen. De kinetische stijl van de film raast ons door het plot heen. Dat plot bestaat in wezen uit een trits scènes waarin superstoere zombiejagers kogels door de kop van de levende doden jassen. Veel heeft het niet om het lijf, maar er is aanvankelijk geen enkele pretentie dat de filmmakers bezig zijn een diepgaande film te maken.

De aantal originele elementen die de film wel toevoegt zijn dan ook vooral gekozen op hun stoerheids-quotiënt. Een mooie vondst is de experimentele behandeling waardoor een vrouwelijk slachtoffer in staat is zombies te manipuleren door middel van telepathie. Logisch is het niet, maar het levert vermakelijke scènes op. Ook de gestoorde dokter die deze experimenten uitvoert is een grotesk personage, die op generlei wijze menselijk gedrag vertoont, maar die mede daardoor een onvergetelijk personage is. Dansend met een scalpel in zijn handen bedreigt hij de vrouwelijke protagonist, en dat maakt hem zoveel boeiender en imponerender als bad guy dan een standaard megalomane schurk. Als je personages dan toch van bordkarton zijn, is het in ieder geval fijn als het bordkarton nog een beetje kleurrijk versierd is.

★★★☆☆

These Final Hours (2013)

Een andere manier om om te gaan met de clichés van een uitgekauwd genre is om deze te behandelen op een realistische manier. Dit is vaker gebeurd in het apocalyptische genre, en deze films zijn een cliché op zich geworden. Ik denk aan sterke titels als The Road en The Rover, beiden Australisch, die toch wel dicht in elkaars vaarwater komen te zitten. These Final Hours lijkt aanvankelijk ook een dergelijke variatie op de apocalyptische film, maar de filmmakers hebben een aantal troeven achter de handen.

De eerste is dat de chaos waarin de wereld vervalt als de aarde dreigt te vergaan niet alleen bestaat uit de gewelddadige uitspattingen van voornoemde films. Jawel, er zijn bloederige moorden en zelfmoorden, maar de grootste dreigingen zijn op emotionele basis: de labiele vrouw die denkt dat de piepjonge reisgenote van de protagonist haar dochter is; de scharrel van de protagonist die denkt dat ze kan overleven en die furieus wordt wanneer de protagonist haar droom in duigen laat vallen; de relatie tussen moeder en zoon die onherstelbaar lijkt te zijn, ondanks het naderende einde. Het gevaar in These Final Hours is niet zozeer fysiek, al is lichamelijke dreiging altijd aanwezig, maar de grilligheid van menselijke relaties.

Deze relaties sturen het plot onverwachte kanten op. These Final Hours is daarmee een echte roadmovie, waarbij de fysieke reis van de personages net zo zeer een emotionele reis in de psyche is. Het toffe aan These Final Hours is dat de film de emotionele spanningsboog van de personage voorop zet, en de gewelddadige uitspattingen vooral achtergrondvulling zijn. De apocalyps verandert in wezen niets aan het menselijk bestaan: allemaal zoeken we naar wie we zijn, en wie onze (vriendschappelijke) familie is. Als het einde van de wereld in drie dagen er aan komt krijgt deze zoektocht alleen wat meer urgentie. These Final Hours gaat over de psychologische snelkookpan die de apocalyps heet. Wanneer het einde, van zowel film als wereld, zich onvermijdelijk aandient weet de film de juiste prioriteiten te stellen: het einde gaat niet om (fysieke) daden doen, maar de juiste woorden kiezen. Het einde gaat niet om isolement, maar verbroedering.

★★★★☆


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel