Imagine (7): Achtervolgd door ellende
It Follows en Sunrise

Twee zeer van elkaar verschillende films in de bespreking vandaag. De internationaal zwaar gehypete Amerikaanse horrorhit It Follows (2014) en de zwartgallige Indiase politiethriller Sunrise (2014). Beide films geven aan hoezeer Imagine de afgelopen jaren is veranderd qua aanbod, maar toch ook de eigen smoel behoudt. Horror is nog altijd wel het genre dat het meest bekijks trekt zo bleek uit een volle EYE 1 zaal, maar Imagine kijkt inmiddels veel verder dan enkel horror, sci-fi en fantasy. Ook meer serieuze titels zijn op het festival te zien.

It Follows (David Robert Mitchell, 2014)

Als je niet beter zou weten zou je bij het tamelijk geniale eerste shot van It Follows denken dat de projecteur stiekem John Carpenters klassieker Halloween (1978) heeft opgezet. Een lang aangehouden shot van typisch Amerikaans suburbia waar achter de nette huizen met hekken voor de deur terreur dreigt. Even later zien we centraal personage Jay achterin een klaslokaal zitten en als ze naar buiten kijkt ziet ze die terreur langzaam op haar afkomen. Wederom komt Halloween naar voren aangezien ongeveer zo’n scène door Carpenter was gefilmd. Gelukkig is It Follows geen lui jatwerk, maar een erg spannende horrorfilm waar seks tot stalken leidt. Wie in de wereld van It Follows seks heeft kan de problemen van de persoon met wie ze seks hebben krijgen. In dit geval wordt je achtervolgd door iemand die alleen jij kan zien. En deze persoon komt langzaam maar zeker recht op je af en zodra hij of zij je aanraakt zijn de rapen gaar met een nare dood tot gevolg. Het is een fascinerend en effectief concept dat alleen opgelost kan worden door met een ander seks te hebben.

It Follows is een overduidelijke hommage aan de slasherfilms van de jaren 70 en 80. Er is het groepje tieners waarvan de ouders foetsie zijn, er is de constante dreiging van een tegenstander die niet te stoppen lijkt en de link tussen seks en dood staat centraal. Bijgestaan door een soundtrack die regelrecht uit een John Carpenter film had kunnen komen wordt je als kijker in een constante staat van terreur gezet waarbij het nooit helemaal zeker is of wat er in de achtergrond gebeurt wel of niet te vertrouwen valt. Regisseur David Robert Mitchell weet het optimale uit dit concept te halen waardoor je soms echt heel lang naar een shot zit te turen en er ieder moment iemand langzaam in beeld kan verschijnen.

Om It Follows de beste horrorfilm van de nieuwe eeuw te noemen gaat wel erg ver, maar het is zeker een van de betere films in het genre van de laatste tijd. Het zou ermee te maken kunnen hebben dat veel bioscoopgangers en critici vooral erg veel en zeer matige tot slechte (Amerikaanse) horrorfilms zien en als een film dan ineens 100% meevalt de waardering de pan uitrijst. Dat gezegd hebbende, op zichzelf beschouwd is It Follows echt een uitstekende horrorfilm die het eens niet moet hebben van veel te harde geluidseffecten. Sterker nog, die paar momenten dat dit wel gebeurt in It Follows behoren tot de minst effectieve secondes van de film. Veel, heel veel fraaier zijn de talloze en vaak lange shots van mogelijk gevaar. Op die momenten – en daar zijn er gelukkig heel veel van – is It Follows op zijn best. Dan neem je zelfs de soms wat veilige en niet al te duistere uitwegen van de filmmaker voor lief.

Overigens was de film alleen maar te zien tijdens The Night en daaropvolgende Day of Terror, maar volgende week donderdag gaat de film landelijk in première.
★★★★½

Sunrise (Partho Sen-Gupta, 2014)

Niet zo heel vaak kom je tijdens Imagine een film tegen die inktzwart en tragisch is, maar met Sunrise heb je er echt een te pakken. De ironisch getitelde film kent op twee relatief korte scènes na alleen maar de nacht en regen. Heel veel regen valt er in Mumbai, een donkere wereld met nare steegjes waar inspecteur Joshi op zoek gaat naar verdwenen kinderen en een eigen trauma probeert te verwerken. Het is ook echt een gigantisch probleem, jaarlijks verdwijnen er zo’n 100.000 (!) kinderen in India en in het geval van Sunrise raken ze verstrikt in een smerige wereld van prostitutie en uitbuiting.

Sunrise draait grotendeels om Joshi en zijn bijna hopeloze jacht, maar een aantal keren neemt de film een andere richting en krijg je als kijker een inkijk in de levens van de gekidnapte kinderen en hun uitbuiters. Het is voor de film een noodzakelijk subplot, maar het kent eigenlijk geen echte afronding waardoor je achteraf wat gefrustreerd bent over het ongewisse van de toekomst van de kinderen. Een verhaal over een mishandelde minderjarige danseres in een nachtclub wordt rigoreus afgekapt en een teken dat Sunrise het niet bepaald van een strak scenario moet hebben.

Veel sterker – maar toch ook supertreurig – is de sfeer die Sunrise kent. Dit is mijlenver verwijderd van de Bollywood glitter en vreugde, maar zoals gezegd regenachtig en op lantaarnpalen na intens duister. Het is te danken aan de fraaie cinematografie en sterk spel van hoofdrolspeler Adil Hussain dat je meegaat in de nachtmerrie van Joshi, want hoop gloort er nauwelijks en gaandeweg vertroebelt de grens tussen realiteit en droom. De serieuze toon maak van Sunrise misschien niet de meest uitgesproken Imagine titel, maar het is goed te zien dat het festival ook dit soort sociaal bewuste en broodnodige films een kans geeft. En het is goed om te zien dat de cinema van India veel meer te bieden heeft dan de drie uur durende Bollywood musicals. Gangs of Wasseypur (2012) bewees het een aantal jaren geleden op Imagine en nu is Sunrise hiervan een bewijs.
★★★½☆


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel