Imagine (9): Retro uitputtingsslag.

Het Imagine zit er vandaag weer op, en aan het einde van dit artikel is het dan ook weer tijd om de score op te maken. Ik heb een lijst me alle titels van het festival die ik heb gezien onderaan bijgevoegd. In dit artikel nog een laatste double-bill, met als overkoepelend thema ‘hypergestileerde films in postmoderne retro-stijl die expres de grenzen van verveling opzoeken met prachtige resultaten’. Een vrij specifieke double-bill dus.

Norway (2014)

Een vampier moet altijd dansen en bewegen, omdat hij anders zijn levenslust kwijt raakt. Hij bezoekt Griekenland, dat er uit ziet als een kijkdoos in glitterdisco-stijl, en doet daar vooral de hoerenplaatsen, nachtclubs en shabby cafés aan. ‘The party never ends’ is een mantra voor de ‘glampier’, maar waar dat aanvankelijk nog klinkt als een hedonistisch ‘raison-de-etre’ verwordt de lijfspreuk tijdens de film steeds meer een claustrofobische en nachtmerrieachtige nagel aan zijn doodkist. Onsterfelijkheid is killing, en after-parties zonder einde zijn de hel.

De existentialistische nachtmerrie die de nachtclub heet is in Norway terecht vermoeiend. De film geeft de kijker, en uiteindelijk ook de protagonist, het idee de enige nuchtere persoon te zijn op een losgeslagen feest. In stroboscoop zijn de hossende feestgangers onooglijke zombies wiens dikke lagen make-up amper de eeuwenoude wallen weten te verbloemen. Achter het laagje glamour gaat een wereld schuil waarin voormalig acteurs uit b-films op VHS hun oude glorie proberen te beleven , terwijl ze nu op de jassen passen. Dit is een bloedeloze wereld, waarin alcohol, crack en bloed niet weten te verbloemen dat de high allang voorbij is.

Norway is traag, als het pusgele bloed wat door de aderen van de junks stroomt. De film is onooglijk, waarbij iedereen eruitziet als onder TL-licht. De film is niet het feestje, maar de morning after. Je kunt wel klagen over de herhaling, de verveling, de rare kwibussen, maar dat is het punt van Norway: je bent op het verkeerde feestje terecht gekomen, en de party never ends. Als dat geen horror is.

★★★★☆

The Forbidden Room (2014)

The Forbidden Room van Guy Maddin test eveneens het geduld van het publiek, waarbij enkele scènes bewust bestaan uit een minutenlange loop, en we van de hak-op-de-tak springen tussen tientallen verhalen en een evenzoveel genres. De film is het toppunt van excessief, maar dat is de pointe, want The Forbidden Room is een ode aan de extravagantie van verhalen vertellen.

De tientallen verhaallijnen in The Forbidden Room, die telkens als een baboesjka in de vorige ingekapseld zijn, gaan ook terug naar de oergenres van vertellingen: van vroeg-Europese verhalen over grotten en krijgers, tot exotische reizen met moorddadige vulkanen uit pulprommanetjes; van Griekse goden als Janus, naar psychoseksuele nachtmerries over erotische dansen met de dood. Dit is het filmische equivalent van academische vergelijkende mythologie, waarbij de traditie van de overlevering van verhalen het centrale thema is, samen met de badkuip. Guy Maddin als filmmaker speelt vaak met Freudiaanse en Jungiaanse motieven, en waar dit bij de vorige films voortkwam uit zijn eigen seksuele obsessies, lijkt hij hier veel meer te hinten naar de onderliggende psychoseksuele motieven van alle verhalen. De verboden kamer uit de titel is ons eigen onderbewustzijn, misschien wel collectief, waar deze verhalen ontstaan.

De verhalen kennen dan elk ook een groot scala aan terugkerende motieven, en acteurs, onder wie Udo Kier, Geraldine Chaplin, Mathieu Amalric, Caroline Dhavernas en Charlotte Ramping, en voelt de film als een onmiskenbaar geheel. Toch vind de film zijn origine in het project Seances, Maddin’s ode aan het verloren werk van andere regisseurs. Hij filmde Seances over een periode van vijf jaar voor een live publiek in studio’s in musea, en maakte daarbij filmversies van onverfilmde scripts of verloren gegane films van Erich von Stroheim, Mikio Naruse, Jean Vigo, Ernst Lubitsch, Kenji Mizoguchi, F.W Murnau en Alfred Hitchcock. Dit deed hij met grotendeels dezelfde cast en sets als The Forbidden Room en ideeën en scènes uit die filmpjes waren de kiem voor beelden en scènes in deze film. De stijl van de film is, zoals altijd bij Maddin, een ode aan de stille film, maar het kleurenpalet is geheel uniek.

Ook nieuw voor Maddin is het gebruik van achtergronden uit de computer, en het veelvuldige gebruik van een morphing-effect, waardoor de beelden van de verschillende verhalen in elkaar samensmelten als glitches of brandgaten. Het heeft een hallucinant effect, en ziet er volstrekt uniek uit. Ondanks de origine in het collectief geheugen en het filmisch verleden is The Forbidden Room niet te vergelijken met welke andere film ook. Dit is misschien wel Maddin’s beste, en ieder geval de film waarin hij zijn postmoderne spielerij zo ver doorvoert dat het in niets meer lijkt op zijn voorgangers. En dat is een goed iets.

★★★★★

Toplijst Imagine:

Meesterlijk:
The Forbidden Room
Alleluia
It Follows
Spring

Goed:
These Final Hours
Housebound
Honeymoon
Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley’s The Island of Dr. Moreau
Sunrise
The Guest
When Marnie Was There

Gemiddeld:
Waste Land
Lost River
Liza The Fox Fairy
Everly
Wyrmwood
Dark Star: HR Gigers Welt
The Signal


Slecht:

VHS Viral
The Reconstruction of William Zero
The Midnight Swim

Hopeloos:
Reversal
The Answer


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel