Master of None (2015-)
Een liefdesbrief aan een plurale samenleving

24 november 2015 · · Kritiek + Televisie

 photo Master20of20None201_zps09l3ko4m.jpg

Waarom is Master of None zo grensverleggend? De locatie van New York, de gebruikelijke levensvragen en absurde humor verschillen in eerste instantie niet veel van vergelijkbare sitcoms van rond het half uur. Nee, het zit hem in hoe de Indiaas-Amerikaanse komiek Aziz Ansari zijn etniciteit expliciet op de politieke agenda durft te zetten, zonder hiervan constant (zelf) een issue te maken. Ansari legt daarmee een zenuw bloot van niet zozeer de Amerikaanse samenleving, maar eerder van hoe het medialandschap deze verbeeldt. Master of None confronteert, maar doet dit steeds op een bijzonder grappige, openhartige en zelfs romantische manier.

Aziz Ansari staat vooral bekend als de pasta en gadgetliefhebbende Tom Haverford uit Parks and Recreations (2009-2015). Wat minder mensen weten is dat hij vorig jaar in samenwerking met socioloog Eric Klinenberg een goed ontvangen studie heeft geschreven over daten in het digitale tijdperk: Modern Romance. Deze twee kanten van zijn persoonlijkheid brengt hij samen in Dev, een dertiger die zich probeert op te werken in de acteerwereld via reclames en (hilarische) bijrollen in B-films. Daaromheen zijn het zijn ouders, vrienden en collega’s die de spil vormen van zijn leven met als ontluikend middelpunt een liefdesrelatie.

Meer dan je zult verwachten gaat Master of None over bindingsangst. Niet alleen relationeel, maar evenzeer moreel. In hoeverre durf je jezelf als individu te verbinden aan een zaak of droom die ingaat tegen de algemene verwachtingen? Waar de thematiek in de eerste afleveringen hiervoor nog gaat over ouderschap, familiebanden en daten, staat in aflevering vier de representatie van Indiërs (Indian Americans) op TV centraal. Het is pijnlijk om te beseffen hoe cultureel ingebed een ‘brownface’ is – een geschminkte blanke – die hoofdzakelijk het westerse beeld van de Oriënt bevestigt. Ook Dev weet als geen ander dat hij makkelijker voor een klus wordt aangenomen wanneer hij het cliché-accent van Indiaas-Engels nadoet:

– “We need you to do an accent.”
– “You mean like an Indian accent?”
– “Yeah, yeah.”
– “Uh, you know, I’d rather not. I just feel kind of weird doing that voice. Is that okay?”
– “You know, Ben Kingsley did an accent in Gandhi, and he won the Oscar for it, so…”
– “But he didn’t win the Oscar just for doing the accent, I mean, it wasn’t an Oscar for Best Indian Accent. Also, might be strange to play Gandhi, and talk like I’m talking now.”
– “I would argue that the same could be said of this cab driver.”
– “I would argue that that’s kind of a weird argument to make.”

Elke aflevering voelt als een miniatuurtje van onzekerheid en schaamte, maar naarmate het seizoen zich ontvouwt, wordt steeds meer een rode draad zichtbaar. Ten eerste is dat de romantische ontwikkeling in Devs leven, overigens met een blanke love interest. De prestatie is dat de interraciale relatie niet het punt is, maar dat dit wel zo wordt gemaakt door de vooroordelen van anderen, hoe goed bedoeld ze ook zijn. “I don’t think you should play the race card. Charge it to the race card.”, zoals Busta Rhymes hem ook meegeeft, wanneer een blanke CEO van een televisiekanaal letterlijk zijn racistische opmerking bij Dev probeert af te kopen door hem dure cadeaus te doen. En niet alleen racisme, maar ook seksisme laat Ansari hierbij de revue passeren, zoals expliciet in aflevering zeven.

Niemand is geheel vrij van vooroordelen, ze maken ons ook menselijk, zo lang we bereid zijn hierop aangesproken te worden wanneer we anderen kwetsen of benadelen. Ook Dev is hiervan niet vrij, zoals zal blijken in zijn relaties, maar hij is zich er door zijn achtergrond wel beter van bewust. De titel A Master of None (a Jack of all Trades) duidt in daarom niet op zijn vele audities, maar eerder op zijn algehele ontwikkeling als individu. Wanneer je nog te veel tegelijk wilt in het leven, zal je nooit van je passie je expertise kunnen maken, of andersom. Vooroordelen zijn in die zin ook een constante stroom van afleiding (denk aan de media), die je beletten boven je beperkingen uit te stijgen. Volg niet al te braaf de algemene consensus, maar durf wanneer nodig tegen de stroom in te gaan. Ansari doet precies dat.

Het probleem van de CEO was dat hij het niet voor mogelijk hield dat er twee Indiaas-Amerikaanse acteurs de hoofdrol zouden kunnen spelen in een serie – op zijn hoogst één in een bijrol, zoals we vaker zien op TV. Als minderheden de kans krijgen om te laten zien dat ons ingesleten perspectief van de werkelijkheid, namelijk de blanke, heteroseksuele man, geen normatieve grond van bestaan heeft, dan is elke aantasting daarvan een stap voorwaarts. Streamingdiensten zoals Netflix, de producent van de show, geven voorrang aan talent zonder raciaal oogmerk. Een positieve ontwikkeling, en natuurlijk was Ansari al een succesvolle komiek, maar zijn kritiek voelt fris, ongeremd en opent letterlijk onze ogen: Master of None is een schot in de roos.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel