Minnelli met adaptaties
Kennismaken met Minnelli (3): Some Came Running (1958) en Home from The Hill (1960)

Some Came Running

Vincente Minnelli‘s oeuvre bestaat grotendeels uit adaptaties. Van bewerkingen van Broadway musicals en toneelstukken tot literaire klassiekers als Madame Bovary (1949). Eind jaren vijftig maakte Minnelli achter elkaar twee boekverfilmingen, Some Came Running (1958) en Home From The Hill (1960), prestigeprojecten van MGM die beiden erg literair aanvoelen. Het zijn de twee langste films uit zijn carrière, en de meerdere plotlijnen en personages die soms pas op tweederde van het verhaal worden geïntroduceerd komen ook zonder voorkennis over alsof ze uit boeken komen. Desalniettemin is Minnelli’s hand ook duidelijk te zien in het kleurgebruik en thematiek als de impact van geruchten op reputatie (en het belang daarvan) in kleine gemeenschappen.

Some Came Running

Some Came Running (1958): Van 1200 pagina’s naar 135 minuten

In een poging om het succes van From Here To Eternity (1953) te evenaren (o.a. zeven Oscars) huurde MGM enkele jaren later Minnelli in voor de regie van Some Came Running. From Here To Eternity was namelijk eerst het (gelijknamige) debuut van romanschrijver James Jones, en Some Came Running was in 1957 zijn tweede boek, een pil van meer dan 1200 pagina’s. Frank Sinatra werd wederom in de hoofdrol gecast. Sinatra speelt een alcoholistische veteraan die na jaren naar zijn geboorteplaats (een provinciaal gehucht) terugkeert, tot ontsteltenis van zijn oudere broer, die bang is dat zijn reputatie kapot zal gaan.

Naast deze hoofdlijn zijn er nog een aantal ander plotlijnen daaraan verbonden, waaronder Sinatra’s relaties met twee vrouwen en zijn vriendschap met Dean Martin als drinkende beroepsgokker, en de avonturen van zijn nichtje (de dochter van de oudere broer). Deze structuur voelt ietwat literair aan. In twee uur en vijftien minuten moeten immers 1200 pagina’s worden samengevat, en vooral de bijfiguren hebben hier onder te lijden – door de snelheid waarmee er door het plot gewerkt moet worden en de daardoor dunne uitwerking van de twee vrouwelijke hoofdpersonages is het bijvoorbeeld moeilijk te begrijpen waarom Sinatra voor de saaie Jennifer Jones valt in plaats van de (altijd) charmante Shirley Maclaine. Minnelli doet echter ontzettend zijn best om dat te voorkomen, door iedereen zijn eigen kleuren te geven en zo ook visueel hun karakter te ontwikkelen. De dramatisch slotscène tijdens een carnaval zit vol met geweldige CinemaScope composities en long takes, en is duidelijk een positieve invloed geweest op Martin Scorsese (en via hem op o.a. Paul Thomas Anderson).

Home from the Hill

Home from the Hill (1960): Wat maakt een man een echte man?

Net als Some Came Running is Home from the Hill (1960) bijna geheel op locatie gefilmd in kleinstedelijk Amerika in plaats van in de studio in Hollywood. Deels in het Texaanse stadje waar William Humphrey’s boek Home from the Hill is gesitueerd, en deels in een dorp in Mississippi. Schrijver William Faulkner woonde daar in de buurt en klom vaak in een boom om de opnames te observeren. Faulkner kon Robert Mitchum zien als rijke patriarch en jager, die via de jacht probeert zijn zoon terug te veroveren onder invloed van zijn vrouw. Een strijd die hij lijkt te gaan winnen totdat de openbaring van een familiegeheim de fragiele interne verhoudingen vernietigt.

Dat lijkt even de climax van Home from the Hill, maar er is dan pas anderhalf uur van de twee-en-een-half uur lange film verstreken. Op het moment dat dit duidelijk werd, dacht ik bij mezelf: “Dit is vast op een boek gebaseerd.” Puur de vertelstructuur verraadt dit. Niet dat dit de film schaadt, integendeel. Home from the Hill bewijst net als Some Came Running dat Minnelli dit soort lang uitgesponnen scripts vlot en mooi weet te verfilmen. De locaties helpen om een fijne sfeer te creëren, hoewel Minnelli’s kleurgebruik en brede Cinemascope kadrering daarbij het echte verschil maken.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel