Overdaad schaadt in The Paradise Suite (2015)
(Over)ambitieuze en topzware mozaïekfilm.

28 oktober 2015 · · Kritiek + Première

Joost van Ginkel debuteerde enkele jaren terug met het ijzersterke 170 Hz (2011), maar aanvankelijk was zijn plan The Paradise Suite (2015) zijn eerste film te maken. Hij besloot het ambitieuze project op de lange baan te zetten, omdat hij voelde dat hij er nog niet klaar voor was. Nu hij eindelijk toch The Paradise Suite heeft gemaakt wordt duidelijk dat niet zozeer zijn kunnen als regisseur het probleem is, maar dat hij door zijn ambitie vergeet wat 170HZ zo’n goede film maakte: een simpel herkenbaar verhaal.

Want in The Paradise Suite probeert Van Ginkel groots uit te pakken: het is een mozaïekfilm waarin mensen van verschillende culturen (en hun talen) elkaar ontmoeten in Amsterdam. Een film over trauma, uitbuiting en migratie. Grootse thema’s, groots verbeeld. Onder de verhaallijnen vinden we een kinderpsychologe met een trauma, een entrepreneur met een jong gezinnetje en een duistere zijde, een Zweedse dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest en zijn moeizame relatie met zijn zoontje, een aspirant-fotomodel uit het Oostblok die in de vrouwenhandel belandt en een Afrikaanse migrant die uitgebuit wordt vanwege zijn illegale status.

Het zijn verhaallijnen die we vaak eerder hebben gezien, maar niet perse sterker. Van Ginkel benadrukte tijdens een Q&A dat hij bewust geen andere mozaïekfilms heeft herbekeken om zich niet te veel laten beïnvloeden. Helaas voelt de verhaallijn over een in zijn broek plassend wonderkind met een moeizame band met zijn vader toch wel erg als een terugkeer naar Magnolia (1999). Het is tevens de verhaallijn die de minst thematische of plotmatige verbinding heeft met de rest. Maar de verhaallijn rondom Jenya is ijzersterk, ondanks dat het thema van vrouwenhandel vanuit Oost-Europa vaker is gedaan, mede dankzij het invoelbare acteerwerk van Anjela Nedyalkova.

De overdaad in ambitie is vergelijkbaar met de overdaad aan ellende die Joost van Ginkel in zijn film stopt: pesten, prostitutie, oorlogsmisdadigers, migratie, uitbuiting, vernedering, verstoorde ouder-kindverhoudingen, moord, verkrachting. Dit zijn slechts enkele van de narigheden die langskomen in The Paradise Suite. Het woord Paradise in de titel is dan ook uitermate sarcastisch bedoeld. De Suite uit de titel slaat op de muzikale motieven van de film, waarbij de verschillende verhaallijnen werken als partituren die elkaar afwisselen. Maar als we dan toch muzikale metaforen bezigen, dan dirigeert van Ginkel zijn filmisch orkest constant op Fortissimo Possible te spelen: oorverdovend luid. The Paradise Suite bouwt niet op naar een Crescendo, maar is één en al orkestraal geweld.

Dat is jammer. Want ergens tussen de bakken van ellende en de kakofonie van verhaallijnen zit een prachtig klein liefdesthema, over twee migranten die een connectie maken tegen beter weten in. Van de vijf verhaallijnen zijn de twee die het meest met elkaar in verbinding staan ook verreweg het sterkste, en zouden op zichzelf genoeg zijn voor een briljante film over exact dezelfde thema’s. Maar Van Ginkels ambitie om alles te willen vertellen, hoe bewonderenswaardig ook, gaat voorbij aan de vraag: wat wil ik werkelijk vertellen en wat is daarvoor voldoende? The Paradise Suite bevat veel goeds, maar er is helaas ook te veel van het goede. Letterlijk.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel