Pitch Perfect 2 (2015)

Er is veel geschreven over het financiële succes van Pitch Perfect 2. Het werd verrassend gevonden dat een vervolgfilm van een hit die bestond bij gratie van mond-tot-mond-reclame, en die zich richt op een publiek dat veelal genegeerd wordt door Hollywood (jonge vrouwen) in drommen naar de zalen trok. Ik zelf was niet verrast door het grote financiële succes van deel 2, iedereen die Tumblr en Youtube in de gaten hield zag de animo al, maar ben meer benieuwd naar de vraag: is de film artistiek even succesvol als het onverwacht leuke Pitch Perfect?

Om met de deur in huis te vallen: zo goed als het origineel is Pitch Perfect 2 niet. Het succes van het eerste deel was toe te schrijven aan een groep sterk geschreven personages die naar elkaar toe groeiden over de loop van de film, en bestond bij gratie van spitsvondige one-liners en een goed op elkaar ingespeelde cast. Deze elementen zijn allemaal aanwezig in het tweede deel, maar de lak is niet nieuw meer, de glans is aan het verdwijnen. De beste elementen en de grootste euvels waren alleen aanwezig in Pitch Perfect, maar worden hier nog wat steviger aangezet.

De oneliners zijn nog steeds erg leuk, waarbij de film welig tiert in dialoog die compleet uit de lucht komt vallen: de personages van Lily en Amy komen met onnavolgbare opmerkingen, die in hun absurditeit vaak erg komisch blijken te zijn. Ook in de rest van de cast grossiert het aan cult-komedianten die sterk zijn in zogenaamde ‘non-sequiturs’: David Cross, Keegan-Michael Key, Katey Sagal, Reggie Watts, Jason Jones en Jon Hodgeman komen voorbij in kleine bijrolletjes en Elizabeth Banks tekent voor de regie. Dat laatste is een ander element van het origineel wat ten positieve versterkt wordt: dit is zonder meer een film voor en door vrouwen. Het is mooi om te zien dat de film gaat over de solidariteit van een groep vrouwen onderling die, nog zeldzamer in Hollywood, bestaan uit een rijke schakering aan types, en die opvallend nerdy mogen zijn.

Daarom is het des te jammer dat één van de minder leuke elementen uit het eerste deel nog steeds aanwezig is: de grappen over de omvang van Rebel Wilsons personage Fat Amy. Grappen over iemands gewicht zijn zelden echt grappig, en tonen een luiheid in humor die zich ook uit in een aantal scheetgrappen en andere lichamelijke humor. Dit is niet de sterkste kant van de Pitch Perfect-franchise, en zeker in de eerste fase leunt de film te sterk op dit soort grollen. Daar tegenover staan de heerlijke Europese stereotypes van rivaliserend team Das Soundmachine, die met hun absurde dialogen het 30 Rock-verleden van scriptschrijver Kay Cannon verraden.

Ook de plotlijn is nagenoeg dezelfde als in het eerste deel, waarbij wederom een wedstrijd gewonnen moet worden, en wederom liefdesperikelen voorkomen. Dit levert een probleem op, want aan het einde van het eerste deel kreeg Anna Kendrick haar droomjongen. Cue Hailee Steinfeld, die als het personage Emily exact dezelfde plotlijn doormaakt als Anna Kendrick’s Becca in het eerst deel: een meisje dat zich in een groep probeert te wurmen, een relatie krijgt met een nerdy a capella-zanger van een rivaliserend team, en die in de finale de lijm van de groep blijkt te zijn.

De finale is, net als het eerste deel, praktisch overgenomen uit elke sportfilm, een genre dat de Pitch Perfect-franchise sowieso meer volgt dan de musical. Ook hier culmineert elke afzonderlijke plotlijn in een laatste wedstrijd/optreden, waarbij alles netjes afgewikkeld wordt. De uitslag, zo blijkt in de afgeraffelde coda, is het minst belangrijk. De film knipt op het moment suprême gerust een aantal dagen verder. Daarmee maakt de film duidelijk dat het muzikale element van ondergeschikt belang is: jawel, het laatste optreden is memorabel en werkt als een trein, maar dat komt vooral door de perfecte afwikkeling van verschillende plotlijnen. De muziek is niet bijzonder.

Dus hoewel Pitch Perfect 2 in de markt wordt gezet als een musical wijkt deze af van het stramien van het gemiddelde musicalsucces: de liedjes zijn leuk, maar opvulsel van de belangrijkere verhaallijnen, in tegenstelling tot musicals, waarbij het verhaal ondergeschikt is aan het vakmanschap van de muziekscènes. Hier wordt, in tegenstelling tot bij veel musicals, de plot niet stopgezet tijdens de zang en dans, maar blijkt zang en dans slechts een middel om verhaallijnen voort te stuwen. En waar bij veel musicals de scènes tussen de nummers door weinig boeiend zijn, blijkt dit hier het volledige bestaansrecht van Pitch Perfect 2: ga naar de film om de leuke personages, de (nog steeds) geslaagde dialoog en de chemie tussen alle acteurs, niet om de vergetelijke muziek.

★★★½☆


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel