Retrospectief: Antonioni in EYE
Nieuwe rubriek op Salon Indien

12 september 2015 · · Retrospectief

Michelangelo Antonioni

Vanaf vandaag elke zaterdag een nieuwe wekelijkse rubriek bij Salon Indien: Retrospectief, geheel gewijd aan de films die in retrospectieven in Nederland te zien zijn, en alles daaromheen. Zo start vandaag in EYE ook een nieuwe tentoonstelling over de Italiaanse regisseur Michelangelo Antonioni, onder de naam Michelangelo Antonioni – Il maestro del cinema moderno, waarnaast uiteraard een aantal films van hem zullen draaien. Eind september begint in EYE ook een tweede programma, gewijd aan de Japanse filmgeschiedenis en in oktober gaat landelijk een digitaal gerestaureerde versie van de moderne Nederlandse klassieker Wilde Mossels (2000) draaien.

EYE presenteert van 12 september tot en met 17 januari een tentoonstelling over Michelangelo Antonioni en vertoont daarbij tien films van hem, van zijn eerste Italiaanse speelfilm Cronaca di un amore (1950) tot Professione: Reporter (1974) met Jack Nicholson. Met daartussenin onder andere uiteraard zijn beroemde trilogie over vervreemding, bestaande uit L’avventura (1960), La notte (1961) en L’eclisse (1962), en internationaal succes Blow-Up (1966). De focus ligt dus op de vernieuwing van Antonioni’s moderne films uit de jaren zestig en zeventig, plus enkele films uit zijn neo-realistische periode waarin al de aanzet tot zijn modernisme te zien is (naast zijn debuut worden ook La signora senza camelie (1953) en Il grido (1957) vertoond).

De tentoonstelling Michelangelo Antonioni – Il maestro del cinema moderno bevat een selectie uit Antonioni’s vele privédocumenten uit de collectie die beheerd wordt door de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea di Ferrara. Er worden filmfragmenten, setfoto’s, persartikelen, originele scripts en brieven vertoond (van onder andere Alain Delon, Italo Calvino, Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau, Roland Barthes, Luchino Visconti en Umberto Eco). Er hangen schilderijen van Antonioni zelf. Daarnaast zijn er fragmenten te zien uit de documentaires van Antonioni, zowel uit zijn vroege werk, Gente del Po (1947) en N.U. – Netteza Urbana (1948) als uit de docu die hij maakte op uitnodiging van de Chinese Communistische Partij, Chung Kuo – Cina (1972). Zowel de tentoonstelling als de films en evenementen in de zalen ernaast moeten laten zien hoe Antonioni film voorgoed veranderde.

Dat hij deed valt moeilijk te bestrijden. Of we daar bij Salon Indien blij mee zijn is daarentegen een ander verhaal. Zes jaar geleden waren ook een handvol van zijn films in de bios te zien, wat voor mij persoonlijk de eerste kennismaking met zijn werk was. Destijds kon ik er weinig mee, maar ik ben niet meer dezelfde persoon als toen. De komende maanden zal ik enkele van de conclusies die ik toen over Antonioni trok, nog eens onder de loep nemen om te onderzoeken of ik nog steeds dezelfde mening heb over de vereerde, invloedrijke regisseur. Andere redactieleden zijn positiever over zijn bijdrage aan de filmgeschiedenis, wat Rik Niks volgende week nog zal laten weten met een herbewerkte recensie van Il Deserto Rosso (1964). Daarnaast zullen wij onder meer verslag doen van de tentoonstelling.

Klik hier voor het volledige programma rond Michelangelo Antonioni in EYE.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel