Rick and Morty (Seizoen 2)
Vierdimensionale onzin en kosmische eenzaamheid

11 augustus 2015 · · Analyse + Televisie

 photo RIck20and20Morty_zpscjrpdwba.jpg

Stel je eens voor dat je Doc en Marty uit Back to the Future (1985) zou combineren met het disfunctionele gezinsleven van The Simpsons, alcoholisme, verwaarlozing, hedonisme en een ziekelijk gevoel voor avontuur tegen een sciencefictionsetting: wat voor subversieve fantasie zou dat opleveren? Futurama komt al heel dicht in de buurt, maar nadat deze parodie op de toekomst definitief van de buis verdween, kunnen we sinds vorig jaar van een meer dan waardige opvolger spreken: Rick and Morty, een animatie uit de koker van Dan Harmon, waarmee de geestelijk vader van de sitcom Community ons een van de meest bizarre series van dit moment voorschotelt.

Het draait allemaal om de jonge Morty die door Rick, zijn hyperintelligente en alcoholistische opa, wordt meegebracht voor ruimteavonturen waarbij meerdere dimensies niet geschuwd worden. Dat de serie op het eerste gezicht bepaald niet het mooist geanimeerd lijkt, doet geenszins afbreuk aan de wonderlijke plekken en wezens die elke aflevering de revue passeren: juist het ‘lelijke’ aspect, zoals de constante groene kwijl die uit de mond van Rick hangt, draagt bij aan het gestoorde en kleurrijke universum. Ook de stemacteurs van de grofgebekte personages spreken continue schor, schel, haperend of laten in het geval van Rick regelmatig boeren. Toch is dit puberale karakter slechts opmaak.

De drijvende kracht van het plot bestaat erin dat Rick constant Morty misbruikt voor allerlei opdrachten en experimenten die vanaf de eerste minuut gedoemd zijn om te mislukken. Dit zit niet alleen in het gegeven dat in elke aflevering op zijn minst de aarde geannexeerd dreigt te worden door voorgeprogrammeerde honden die hun hoogbegaafdheid gebruiken om de mensheid te onderwerpen, alsmede dat elk plot in elkaar steekt als een slimme parodie op de populaire massacultuur, met als hoogtepunt het zappen tussen intergalactische tv-kanalen. Nee, het zit hem ook in de diepere vragen die worden gesteld over de zin van dit alles, waarmee thema’s als eenzaamheid, vergankelijkheid en willekeur op scherpe wijze onder de loep worden genomen. Neem bijvoorbeeld onderstaand fragment die perfect deze thematiek illustreert:

Eén van de meest existentiële momenten van het eerste seizoen bestaat uit de scène waarin Morty, naar wat blijkt, een van zijn vele kopieën in de tuin bij zijn ouders moet begraven. Behalve dat hij lang niet zo uniek was als hij dacht, dient hij bovendien al te letterlijk zijn andere ‘ik’ uit de weg te ruimen. Hoe wrang wil je het hebben? Rick lijkt vanuit zijn nihilistische kijk op het leven daar minder last van te hebben, maar in de derde aflevering van het huidige seizoen zien we dat achter zijn ogenschijnlijk ongevoelige natuur een bodemloze leegte schuilgaat, nadat zijn liefde ‘Unity’ – een organisme dat een hele bevolking gebruikt voor één enkele identiteit – het met hem heeft uitgemaakt.

Toch blijft de geestigheid de boventoon voeren, zoals in het gegeven dat het hele universum geobsedeerd lijkt door borsten, billen en geslachtssymbolen, die al dan niet letterlijk met vleugeltjes door het beeld heen vliegen. Juist deze combinatie van zwarte humor, compleet gebrek aan moraliteit, waanzinnige plots die elke keer weten te verrassen en diepgang van de personages maakt Rick and Morty tot de unieke animatieserie die het is. Voor nog een laatste, goede indruk is hieronder de aangepaste intro te vinden van The Simpsons waarin beide titelpersonages hun entree maken:


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel