Stenig de stoner: Rapture-palooza & This is the End
Apocalyps Nu (2)

We kunnen lang praten over de onderliggende structuren of betekenissen van de rampenfilm, maar in wezen draait dit genre (gezamenlijk met horror) om één fantasie: het in gevaar zien van acteurs en afwachten wie er overleeft of niet. Zeker in de jaren zeventig nam deze vorm van celebrity-snuff grootse vormen aan met films als The Poseidon Adventure (1972), The Towering Inferno (1974) en Earthquake (1974), waarin grote namen bij bosjes vielen. Ook in recente film over de christelijke apocalyps herkennen we iets van deze morbide drang naar stervende sterren, zoals in This Is the End (2013) en Rapture-Palooza (2013), waar de creme-de-la-creme van de Amerikaanse bioscoopkomedie hun leven in de waagschaal stelt.

Rapture-Palooza: Hedonisme in de hel

Beide films gaan ook op metatekstuele wijze over de drang om Hollywood te zien lijden (een tendens die je ziet in de vernietiging van de overbekende Hollywood Sign in praktisch elke rampenfilm). In Rapture-Palooza spelen vele bekende namen die elk moeten zien te overleven tijdens de laatste dagen na De Opname (zie het eerste artikel in deze reeks). Deze dagen bestaan uit het ontwijken van rampen en ergernissen, waaronder plagen als demonische sprinkhanen, vuurballen uit de hemel en helpers van de antichrist die op aarde zullen thuishouden. Plagen die allemaal werkelijk in de Evangelisch-dogmatische, apocalyptische oertekst De Openbaring van Johannes voorkomen. De antichrist wordt gespeeld door komiek Craig Robinson, die de rol neerzet als een uiterst hedonistische player die zijn ogen niet kan afhouden van hoofdpersonage Anna Kendrick, en die zijn dagen vult met drank, drugs, vrouwen en het over de balk gooien van enorme bedragen.

De afwezigheid van God in de apocalyps blijkt voor vrijwel elk personage een oproep om gewoon door te gaan met de dagelijkse lusten die in de christelijke dogmatiek taboe zijn: de personages blijven er op los blowen, vloeken als ketters, en spenderen veel tijd aan videogames, entertainment en allerhande ‘wereldse’ zaken. Met andere woorden, de afwezigheid van God verandert, ondanks vuurballen uit de hemel, weinig aan het leven van de gemiddelde mens. Hiermee is Rapture-Palooza de ultieme fantasie van de gemiddelde stoner, waarbij God een stoorfactor is die oproept tot een verantwoordelijkheid die niet noodzakelijk wordt geacht.

This Is the End: Infantiele sterren

Deze fantasie wordt nog sterker doorgevoerd in This is the End, waarin de stonerpraktijken van Seth Rogen, James Franco en Jay Baruchel uit hun komedies worden uitgevoerd in een fantasieversie van hun eigen leven. Franco speelt Franco (zoals gewoonlijk), maar ook alle andere sterren spelen Freudiaans verknipte versies van hunzelf. This is the End is de ultieme middelvinger naar alle rechts-reactionaire criticasters die in de infantiele (doch vaak grappige) komedie van Rogen en zijn crew een verloedering van vermeende normen en waarden zagen. Als Hollywood in de ogen van extreem conservatief Amerika bestaat uit een stel hedonistische, cocaïne snuivende en infantiele playboys die de wrake Gods over zich uitgestort verdienen te krijgen, dan geven Rogen en zijn vrienden deze mensen hun zin.

Ook hier verandert er in wezen niets na de apocalyps. De personages blijven geperverteerde, door hun id gedreven monsterlijke versies van hun publieke imago. Franco blijft pretentieus en arrogant, Rogen blijft wiet paffen als een malle, Jonah Hill is een stiekem rancuneuze versie van zijn goedaardige imago, en Danny McBride speelt een over de top egoïstische en psychopathische versie van zichzelf die de groep in het verderf stort. Vooral deze laatste rol is een mooie uitvergroting van de ergste karikaturen van Hollywoodiaans egoïsme doorgevoerd tot grotesk uiterste: McBride verandert in een kannibaal die een bekende ster als seksslaaf gebruikt.

Stoners, verantwoordelijk en de über-vader

This is the End en Rapture-palooza zijn natuurlijke gevolgen van de kritiek op de stonerkomedie: de personages zouden onverantwoordelijk zijn, infantiel, onvolwassen. De goedbedoelde, maar paternalistische kritiek op een genre dat vanzelfsprekend grossiert in puberale fantasieën, kan metaforisch gezien worden als een ouderlijke macht die hun ontspoorde kind tot de orde wil roepen. Omdat deze films zwelgen in de uitwassen van deze kinderlijke hang naar onmiddellijke genotsvervulling is het vanzelfsprekend dat er afgerekend moet worden met de ultieme ouderlijke, paternalistische macht: God.

In Rapture-Palooza komt de balans in de wereld weer terug wanneer Satan (Robinson) en God (Ken Jeong) tegelijkertijd geëlektrocuteerd worden in een jacuzzi. Exact op het moment van sterven klaart de lucht op en beginnen de vogeltjes te fluiten: God de Vader is vermoord, en het kind kan voortleven met de door hem geprefereerde levensstijl. Freud geeft een post-mortale liggende ovatie. In This is the End beteren Craig Robinson, Seth Rogen en Jay Baruchel hun leven door hun egoïsme los te laten. Ze komen in de hemel.

In wezen verandert daar echter niets: de hemel is de ultieme kapitalistische, hedonistische fantasie. Een permanente Sensation White met de beste wiet, sieraden en segways die je je kunt wensen, en optredens van The Backstreet Boys. This is the End en Rapture-Palooza zijn de ultieme fantasievervulling van de Hollywood-sterren in de hoofdrol. De conservatieve, christelijke criticasters die ageren tegen hun levensstijl worden de mond gesnoerd. In Rapture-Palooza door de moord op hun grootste symbool, in This is the End nog effectiever, door het symbool voor het karretje van Rogen en zijn maten te spannen. God is niet dood, God is een stoner.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel