The Band Wagon (1953)
Kennismaken met Minnelli’s musicals (2)

Afgelopen zondag trapte Hendrik zijn reeks over Vincente Minnelli af met Meet Me in St. Louis (1944) en mijn eenmalige bijdrage over deze legendarische regisseur zal gaan over The Band Wagon. Ik moet direct toegeven dat buiten enkele uitzonderingen net mijn voorkeur net als Hendrik niet bepaald bij het musical-genre ligt als het om cinema gaat, maar mijn interesse werd gewekt om juist deze film eens kans te geven en me eventueel verder te verdiepen in het werk van Minnelli en zeker zijn musicals.

Dat ik juist voor The Band Wagon koos is te danken aan de herkijk van de fantastische en zeer informatieve documentaire A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies uit 1995. In deze bijna vier uur durende documentaire laat de filmmeester zijn licht schijnen over wat hem betreft de beste en meest uitgesproken Amerikaanse films zijn geweest tot pakweg eind jaren 60. Ik werd in het bijzonder gegrepen door een scène die hij liet zien uit The Band Wagon, een dansscène waarbij ik me niet aan de gedachte kon onttrekken dat de gangstersfeer in een bar en hoofdrolspeler Fred Astaire’s witte kostuum en fedora-hoed een van de grote inspiraties moet zijn geweest voor wat ik beschouw als een van de beste muziekvideo’s aller tijden: ‘Smooth Criminal’ van Michael Jackson die voor het eerst qua muziek en dans in al zijn glorie te zien was in de anthologie-film Moonwalker (1988). Kon de rest van The Band Wagon ditzelfde niveau halen aangezien de film toch wordt beschouwd als een Amerikaanse (musical)klassieker?

Helaas geldt voor de rest van de film dat het enthousiasme van Scorsese niet door mij gedeeld kan worden. Nou weet ik dat zeker klassieke musical-films het lang niet altijd moeten hebben van een steekhoudend en interessant plot, maar The Band Wagon maakt het wel erg bont. Er is nauwelijks sprake van een verhaal of je moet het vroeger-was-aller-beter principe van de film boeiend vinden. Fred Astaire speelt de op leeftijd geraakte acteur Tony Hunter die hier en daar nog herkend wordt, maar vooral teert op oude successen toen musicals en dansfilms nog erg in schwung waren. Het nostalgische aspect wordt alleen maar extra benadrukt zodra Tony de kans krijgt in een musical te spelen geregisseerd door de artistieke regisseur Jeffrey Cordova en zodra zijn Faustiaanse pretenties finaal falen keren de twee mannen samen met ballerina Gabrielle Gerard (de voluptueuze Cyd Charisse) terug naar de basis van liedjes die nergens over gaan gekoppeld aan choreografie met gedans en tamelijk goedkope sets.

Goed, dat de plot dus weinig tot niets voorstelt en dodelijk saai is, zou je op de koop toenemen als de choreografie en liedjes uitstekend waren. Maar buiten het al genoemde finale gangstersegment valt ook dit helaas bitter tegen. Ik ben ook zeker geen fan van misschien wel de ultieme musical Singin’ in the Rain (1952), maar in ieder geval kende die film nog memorabele nummers die je nooit meer zal vergeten zoals de titelsong. The Band Wagon kent geen enkel nummer dat echt in het geheugen blijft hangen, buiten dan misschien ‘That’s Entertainment!’ al is dat ook maar een weinig inspirerende song. Wat verder opvalt is hoe vaak de nummers qua instrumentatie uit de toon vallen met de teksten, de timing is regelmatig ver te zoeken wat het voor het gehoor geen al te prettige ervaring maakt en soms zelfs als amateuristisch overkomt.

En dan is The Band Wagon op bepaalde momenten ook nog hopeloos gedateerd. De meest tegen het hoofd stotende scène is wel het moment dat Tony een kermis bezoekt en in contact komt met het enige zwarte personage in de hele film die – jawel – een schoenpoetser speelt. Het muzikale nummer dat om dit segment gechoreografeerd is heet ook nog eens ‘Shine on Your Shoes’. Het is reuze zonde aangezien de dans en het acrobatische vermogen van Astaire hier misschien wel het best naar voren komt met lang aangehouden shots. En het moet gezegd worden dat de dans en chemie tussen Astaire en Charisse over het algemeen wel overtuigt, zeker gezien de relatief hoge leeftijd van Astaire.

Maar op geen enkel moment had ik het idee te kijken naar een van de beste musicals ooit gemaakt. Het is vooral de combinatie die zo tegenvalt. Een suf plot waaraan nauwelijks aandacht lijkt te zijn besteedt en daar tussendoor muzikale intermezzo’s die behalve de dans ook geen indruk maken en zoals gezegd qua timing niet fijn in elkaar steken. Het was de eerste Minnelli musical die ik ooit heb gezien en hoogstwaarschijnlijk ook de laatste, al was het maar omdat de regisseur toch ook hoog aangeschreven drama’s heeft gefilmd en er veel betere musicals te ontdekken zijn. The Band Wagon valt – zeker gezien de status – behoorlijk tegen en je krijgt bijna zin om Moonwalker in zijn geheel te herkijken.


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    De reputatie van The Band Wagon heb ik ook nooit helemaal begrepen, op de dansfinale na, die wel fantastisch is. Verder een wat flauwe musical zonder memorabele nummers of andere scènes, inderdaad.


Reageer op dit artikel