The Black Hole (1979)
Disneys eerdere poging tot space opera

13 december 2015 · · Kritiek + Salon Galaxy

The Black Hole

Over een paar dagen gaat Star Wars: The Force Awakens (2015) in première en zal Disney op ongekende wijze hun zakken vullen nadat ze voor een gigantisch bedrag Lucas Film overnamen. Het is echter niet de eerste keer dat Disney zich waagt aan een space opera, want in 1979 kwamen ze al met The Black Hole. Een film die zowel overduidelijk inhaakt op het succes van Star Wars (1977) als toch ook 2001: A Space Odyssey (1968).

Een groepje astronauten en wetenschappers komen aan bij een gigantisch zwart gat en al gauw blijkt dat een ander ruimteschip vlakbij dat zwarte gat plaats heeft genomen en er zowaar leven aan boord is. Het betreft de excentrieke Dr. Hans Reinhardt, die een leger aan robots heeft gebouwd en vast van plan is om door het zwarte gat te reizen op zoek naar onsterfelijkheid. De net aangekomen astronauten willen eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer weg en vertrouwen Reinhardt niet, terwijl de wetenschappers in kwestie twijfelen over de intenties van de dokter.

The Black Hole is voor een Disney-film hier en daar behoorlijk duister, gewelddadig en intens. Het is een film die echt gaat over leven en dood en personages gaan er ook op best wel heftige wijze aan. Daarnaast schetst The Black Hole in de laatste paar minuten een vrij apart beeld van wat er gebeurt als het zwarte gat betreden wordt, zij het dat Disney niet Disney zou zijn als ze toch een verplicht happy end bieden. Helaas is de film voor een groot deel ontzettend praatziek en behoorlijk aan de saaie kant, omdat er nauwelijks iets gebeurt of zinnigs wordt gezegd . De lessen van Reinhardt zijn nogal voor de hand liggend en zijn discussies met vooral kapitein Dan Holland vervelen vrij snel.

Maar helaas het grootste minpunt van The Black Hole zijn de special effects. Deze film is twee jaar na Star Wars uitgekomen, maar als je niet beter zou weten zou je denken dat The Black Hole tien jaar voor George Lucas’ klassieker was gemaakt. De special effects zijn ontzettend knullig. Op zich is dit niet zo vreemd, want waar Disney ontzettend veel tijd en moeite stak en steekt in de animatiefilms zijn de speelfilms met echte acteurs regelmatig ontzettend goedkoop. Soms overtuigt de film zoals in de slotminuten, maar voor het overgrote deel is het overduidelijk en geweldig afleidend dat de acteurs voor een green screen staan te spelen.

The Black Hole

En die acteurs zijn niet de minsten. Maximillian Schell (vermomd als Brian Blessed) speelt Reinhardt en zijn eerste luitenant-robot heet maf genoeg Maximillian. Verder duiken bekende namen als Robert Forster, een wat verveelde Anthony Perkins en Yvette Mimieux op. En dan is er nog Ernest Borgnine die ongelooflijk over-acteert – wat overigens bij zijn personage past, want dat ondergaat om de haverklap emotionele wisselingen. Als stemacteurs voor de schattige robots nemen Roddy McDowall en Slim Pickens plaats en hun beider typerende stemmen zijn het hoogtepunt van de film. Zeer typerend is ook de pompeuze soundtrack van John Barry, wonderlijke genoeg datzelfde jaar tevens duidelijk hoorbaar verantwoordelijk voor de muziek van Moonraker, James Bonds kierewiete poging om een graantje mee te pikken met het succes van Star Wars.

Origineel is The Black Hole dus bepaald niet. De robots van Reinhardt zijn een soort kruising van Darth Vader en stormtroopers en vrijwel alle locaties doen denken aan de Death Star. Wat ontbreekt is de frisheid en vooral het tempo wat van Star Wars zo’n onvergetelijke film maakt. En hier en daar probeert The Black Hole een serieuze toon aan te nemen à la 2001: A Space Odyssey, maar iedere diepgang of filosofie ontbreekt. Eigenlijk schippert The Black Hole constant tussen verschillende ideeën en lijken de makers niet echt te weten wat ze met het materiaal aan moeten. Er zijn slechtere Disney speelfilms uitgekomen, maar zeker in deze tijd valt The Black Hole een beetje uit de toon.


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel