The Force Awakens: the light side (spoilers!)
"The Resistance Strikes Back"

28 december 2015 · · Première + Salon Galaxy

Een paar dagen geleden schreef Fedor Ligthart een sterke en kritische uiteenzetting over waarom Star Wars: The Force Awakens (2015) tegenvalt. De achtergrond en ervaring die hij beschrijft komt sterk overeen met de mijne. Ook ik heb niet echt iets met Star Wars vanuit nostalgisch perspectief. Toch zat ik, zoals zovelen, vanaf de gele openingscredits op het puntje van mijn stoel. Bijna twee en half uur later kon ik niet anders dan toegeven dat ik genoten heb. Ondanks dat ik Fedor zijn kritiek herken onderstreep ik deze slechts deels en ben van mening dat The Force Awakens een uitstekende voortzetting van de saga is.

Net als Fedor vind ook ik vooral de eerste akte sterk. De nieuwe personages die ons gepresenteerd worden zijn interessant, goed geregisseerd en je voelt een lichte opwinding: eindelijk wordt er iets toegevoegd aan het oh zo bekende. Deze opwinding komt volgens mij vooral voort uit de teleurstellende prequels. Nu is het tijd voor een echt vervolg, zowel cinematisch als chronologisch. Dat je tegen het einde van de film weer bijna iedereen uit A New Hope (1977) op het scherm ziet valt op het eerste gezicht tegen maar is eigenlijk onontkoombaar wanneer de zoektocht naar Luke Skywalker het zwaartepunt van het plot is. Een prima keuze in de transitie van een oude naar een nieuwe generatie.

Over de bekritiseerde plotclichés: Deze zijn volgens mij niet zo zwart-wit als door Fedor gesteld. J.J. Abrams toont zich met deze film bijzonder bewust van zowel de originele trilogie, de status, zwakkere punten en vooral ook de teleurstellende prequels. De openingszin van Poe Dameron maakt dit meteen duidelijk: “This will begin to make things right”, een duidelijke verwijzing naar de prequels. De confrontatie tussen hem en driftkop Kylo Ren start al met een grap: “So, who talks first?”. Ook de overdreven grote nieuwe Death Star is volgens mij vooral grappig bedoeld. Abrams eert de Star Wars conventies maar weet ze ook te relativeren middels nieuwe helden als Finn. Zijn opmerking richting Han Solo over dat hij geen plan heeft maar dat The Force hem vast zal helpen deed mij schaterlachen. “That’s not how the Force works!” De geïrriteerde reactie van Han is als die van een doorgeslagen fan. Menig kijker zal vooral instemmend gelachen hebben.

Star Wars

Maar waar maakt Abrams ‘things right’ dan? Dat begint al bij de dialogen en het acteerwerk. De cast van de nieuwe ‘helden’ is eigenlijk foutloos. Een slimme, en tevens veilige zet, om een aantal minder bekende gezichten in hoofdrollen te plaatsen. Met name Daisy Ridley als Rey is een vondst. Toen ik Harrison Ford in de trailer voorbij zag komen was ik even bang voor een teleurstelling maar hij verrast misschien nog wel het meest. Zijn charisma en rol is eigenlijk gewoon ouderwets goed en grappig. De enige tegenvaller op dit vlak is Andy Serkis als de vrij fantasieloze Supreme Leader Snoke. Gelukkig is zijn rol vooralsnog tot een minimum beperkt.

Qua verhaal vallen er hier en daar plotgaten te constateren. Op zich jammer, maar niet onbegrijpelijk gezien de volheid van de film. Hier hadden andere keuzes in gemaakt kunnen worden maar ik betwijfel of dat iets beters had opgeleverd wanneer je enige herkenning in ere wilt houden. Het had wellicht wat minder gekund qua bekende personages. Zo hadden R2-D2 en C-3PO achterwege mogen blijven om plaats te maken voor een paar nieuwe bijfiguren. Iets wat in de oude films zo goed gedaan wordt met bijvoorbeeld Lando Calrissian, Boba Fett of Jabba the Hutt. Personages die context en sfeer meegeven in het grote Star Wars universum. Nu bestaat het gevaar dat de volgende film te veel moet leunen op een paar nieuwelingen, zeker nu Han Solo van het toneel is verdwenen. Zijn sterfscène maakte op mij toch wel indruk, vooral omdat hij tot dan toe de film droeg en zijn dood mij onwaarschijnlijk leek, tegen alle filmlogica in.

Uiteindelijk vermaakt deze film vooral en zijn er veel dingen om goed of leuk te vinden. De referenties en kwinkslagen, een paar uitstekende nieuwelingen die zich gedurende de film sterk ontwikkelen. De driftbuien van Kylo Ren – mooi contrast met zijn voorganger maar in lijn met zijn afkomst – en de vele prima actiescènes die bij een film als deze horen. Het gevecht tussen Kylo Ren en Rey maakt mooi duidelijk dat er een fundament wordt gelegd voor verdere verhaallijnen. Deze zullen dan ook bepalen in hoeverre dit nieuwe hoofdstuk gaat slagen. Deze film is er vooral één van transitie, iets wat Abrams prima begrepen en uitgevoerd heeft. De druk ligt nu bij Rian Johnson.

★★★★☆


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel