The Russia House (1990)
Kletsende spionnen in de Sovjet-Unie

26 oktober 2015 · · Beter dan Bond? + Kritiek

The Russia House

De jaren negentig was een kansrijk decennium qua boekverfilmingen van spionagethrillers. Ga maar na: de Sovjet-Unie was als land net gevallen, maar de schaduw ervan hing nog altijd over de wereld en Tom Clancy kwam bijvoorbeeld een aantal keer succesvol aan bod. In 1990 was het de beurt aan een verfilming van een John le Carré-roman, getiteld The Russia House. Het resultaat is een mix van praatgrage spionagepraktijken en gevoelige liefdesperikelen in een periode van Perestroika en Glasnost.

Aan de cast ligt het in ieder geval niet. Sean Connery speelt de rol van Barley Blair, een uitgever die graag een slok neemt en door Britse en Amerikaanse geheime diensten wordt gevraagd om informatie in te winnen over een Russisch manuscript inzake nucleaire wapens. Barley is een Sovjet-romanticus, houdt van het land en tijdens zijn onderzoek naar de tekst komt hij in contact met de fraaie Katya (Michelle Pfeiffer), op wie hij vrij snel smoorverliefd raakt. Het wordt Barley vrij snel duidelijk dat hij een keus zal moeten maken tussen zijn liefde en affectie voor Katya of door te gaan met het spionagewerk.

Net als de meest andere le Carré-verfilmingen is ook The Russia House geen film die het moet hebben van actie en opwindende intrige. Dit is geen James Bond met de glansrijke mix van actie, avontuur en humor en het mist ook de spanning van de Jack Ryan-films geschreven door Tom Clancy. The Russia House is een en al dialoog en zeker tijdens de eerste helft van de film is dit echt even wennen voor de meer actie-georiënteerde spionageliefhebber. The Russia House bouwt op trage wijze en met eindeloze conversaties de plot op met aan de ene kant de afwegingen van Barley en aan de andere kant de kibbelende hoge lui van het spionnen-universum, in dit geval MI6 en de CIA.

Het is allemaal een nogal saaie aangelegenheid, ook omdat er niet echt iets gevaarlijks op het spel lijkt te staan. Ja, er is het mogelijke manuscript en de relatie tussen Barley en Katya is overtuigend genoeg dat je als kijker hoopt dat het goed voor ze afloopt, maar het algehele spionageverhaal overtuigt op geen moment. Het is zoals gezegd vooral heel veel kletsen en de dialogen in de afgesloten ruimtes van MI6 bijgestaan door de CIA (toch niet misselijk verbeeldt door gerespecteerde acteurs als James Fox en Roy Scheider) zijn vooral frustrerend omdat je weet dat het niet echt ergens naar toe leidt. Sterker nog, na het zien van The Russia House is er niet een specifieke scène of algehele sfeer die bij je blijft als zijnde een fijn spionagemoment.

Eigenlijk onderscheidt The Russia House zich alleen qua fotografie en locaties. Het is de tweede en ook laatste Hollywood-film die daadwerkelijk in de Sovjet-Unie is geschoten (Red Heat was in 1988 de eerste), wat in ieder geval bijdraagt aan het gevoel van realisme, en de architectuur van Moskou en Sint-Petersburg is onmiskenbaar en essentieel. Wat je dan helaas overhoudt is bijna een toerisme-video en bewijs dat de Sovjet-Unie naast grote boze vijand van de Koude Oorlog toch ook echt mooie kanten heeft. Het is dat idee van Glasnost dat de film echt wil uitstralen, niet alleen met de beelden maar ook de vertolkingen van Connery en Pfeiffer. Daarmee is The Russia House echt een product van diens tijd en in dat opzicht een beetje gedateerd. Het is jammer dat de film zo ontzettend veel wil zeggen met weinig interessante dialogen zodat die gedateerdheid niet op de achtergrond raakt en je overblijft met een zeer matige, uiteindelijk tegenvallende en praatzieke spionagefilm die op geen moment de opwinding van het métier weet te realiseren.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel