Van Kerkhof naar Kaganof: Isou’s Venom and Eternity en Kaganofs Kyodai
Over Kaganofs hermontage van zijn debuutfilm

25 september 2015 · · Analyse + Onterecht Onbemind

Het Nederlands Film Festival is deze week weer begonnen, en dit leek me de uitgelezen kans om één van de meer onderbelichte Gouden Kalfwinnaars te bespreken: Kyodai Makes the Big Time (1992), de debuutfilm van Ian Kerkhof, die hij maakte in de zomer na zijn afstuderen op de filmacademie. De tweede reden voor dit artikel is dat Ian Kerkhof, die tegenwoordig door het leven gaat als Aryan Kaganof, Kyodai Makes the Big Time recentelijk heeft gehermonteerd en op Vimeo heeft geplaatst. De nieuwe versie heet Venom and Eternity For Dummies en hierin bekijkt Kaganof Kyodai Makes the Big Time door de ogen van de klassieke avant garde-film Venom and Eternity (1951) van Isidore Isou. In dit artikel leg ik de drie films naast elkaar en zie opvallende overeenkomsten en verschillen.

Venom and Eternity for Dummies geldt als de laatste keer dat Kaganof één van zijn oude films hermonteert. Toen hij nog Kerkhof heette werd Kaganof bestempeld als enfant terrible, die transgressieve films maakte vol hard geweld en grensoverschrijdende seks, vaak gekoppeld aan een jeugdige energie en een liefde voor filosofie en avant-garde. Kerkhof besloot zijn naam te veranderen naar Kaganof, toen hij zijn biologische vader ontmoette, die Kaganof van de achternaam heette. In plaats van Ian koos hij voor de naam Aryan, omdat de Joodse achternaam Kaganof contrasteert met het Arisch klinkende Aryan, en dualiteit één van de verbindende schakels is in Kaganofs omvangrijke oeuvre. Kaganof besloot dat met deze transformatie ook zijn ouder Kerkhof-films aan een opknapbeurt toe waren. Kyodai Makes the Big Time, zijn debuutfilm, bewaarde hij voor het laatst, vanwege de symbolische symmetrie. Wederom een dualistische spiegeling.

De fascinatie voor tweestrijd, dualistische visies en transformatie valt ook al te zien in Kyodai Makes the Big Time; een film die in wezen gaat over de strijd tussen lichaam en geest. Het lichaam in Kyodai wordt geneukt, geslagen, vermangeld. Mensen zijn “fucking cunts”, mensen “fucken” elkaars “fucking cunts”. Kyodai is volgens de vrouwen een wolf met stinkvoeten die te vroeg klaarkomt, zijn vriendin Stef voelt zich een “piece of shit” wanneer ze op hem staat te wachten en daardoor bekeken wordt door “hundreds of turds”. Alles en iedereen in Kyodai Makes the Big Time is een geslachtsdeel of een excrement. De vier grote acties in de film zijn neuken (het liefst op een toilet), eten, drinken en huilen (terwijl je drinkt of neukt).

Maar tegelijkertijd is Kyodai Makes the Big Time ook erg begaan met de ontoereikendheid van woorden, en de onmogelijkheid gedachten juist over te brengen op een ander. De gedachtewereld wordt geblokkeerd door de lichamelijke wereld. Stef en Kyodai, het gedoemde koppel, dringen met woorden niet tot elkaar door. Stef beklaagt zich: “Stop quoting al the time, I am sick of quotes. You are always hiding behind your quotes and routines.” Maar als voor Kyodai de relatie klaar is vertelt hij dat niet tegen Stef. Hij vertelt een vriend dat het uit is met Stef, waarna deze vervolgens vraagt of zij dat ook weet. “No, I haven’t told her yet”. Kyodai en Stef praten langs elkaar heen en dringen alleen tot elkaar door tijdens het vechten en neuken. Kyodai ziet zichzelf als intellectueel, maar hij is toch vooral een mooi gezicht met een dierlijk seksueel magnetisme.

De strijd van lichaam (gepresenteerd door dood, drugs, drank en dicks) versus geest, het terrein van leugens, acteren, woorden en (onuitgesproken) gedachten gaat verder dan alleen de relatie van Stef en Kyodai. Één van de weinige scènes die niet gaat over het onvermijdelijke uiteenklappen van het centrale stel toont Kyodai op de Buikslotermeerpont in gesprek met een Zuid-Afrikaanse junk. Deze maakt een pleidooi voor de lichamelijkheid boven het intellect: drugs en seks gaan gepaard met een transcendentie die door de culturele elite als onrein wordt gezien. Volgens de junk vindt er een oorlog plaats tegen ontstijging van het lichaam in de naam van hygiëne en fatsoen, waarbij ‘realisme’, geworteld zijn in het hier en nu, de ratio, het verstand, geldt als een reinheidsgebod. De film onderstreept de unieke plaats van de junk in de wereld door hem te verankeren in het hier-en-nu, stilstaand op de boot, terwijl de andere passagiers ontwijkend om hem heen fietsen.

Bladzijdes: 1 2 3


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel