Youth (2015)
Sorrentino houdt hoge niveau moeiteloos vast

3 november 2015 · · Première

Youth (2015)

Het leven is tijdelijk. Roem, geluk en succes zijn vergankelijk. Herinneringen vervagen en worden naarmate de tijd vordert subjectiever en selectiever. Paolo Sorrentino vangt met Youth deze pijnlijke constatering op prachtige wijze middels twee op leeftijd geraakte kunstenaars. Gelukkig weet hij dit buiten het sentimentele en prekerige te houden. Sterker nog, Youth inspireert juist om het het leven voluit te leven.

Fred Ballinger (Michael Caine) en Mick Boyle (Harvey Keitel) zijn zeventigers, al bijna hun leven lang vrienden en verblijven samen in een kuuroord in de Zwitsere Alpen. Een setting die meteen aan Fellini’s (1963) doet denken. Veel verder dan deze associatie gaat de parallel niet. De eerste shots maken meteen duidelijk dat Sorrentino verder gaat waar hij met La grande bellezza (2013) is geëindigd: prachtig gefotografeerde schilderijen met melancholische pennenstreken.

De twee vrienden halen samen herinneringen op en bespreken dagelijks of het hun de dag ervoor wel een keer gelukt is meer dan twee druppels te plassen. Oude mannetjes die het leven beschouwen waarin ze als grootheden te boek staan: Fred als wereldberoemde dirigent en componist en Mick als filmmaker. Fred legt om emotionele privéredenen elk verzoek tot optreden naast zich neer, zelfs al is dit verzoek van Koninklijke komaf. Mick daarentegen bijt zich vast in een nieuwe film en werkt hard aan een script voor een film die de rest van zijn oeuvre moet doen verbleken. Het zijn twee zijden van dezelfde medaille die niet alleen bij het ouder worden maar vooral het ouder zijn horen.

Youth (2015)

Het kuuroord biedt ontspanning aan veel ouderen maar ook een aantal jongeren. De wereldberoemde acteur Jimmy Tree (Paul Dano) bevindt zich in dit paradijsje in de Alpen om zich voor te bereiden op zijn volgende rol. Het contrast tussen oud en nieuw wordt nog eens versterkt wanneer Miss Universe zich onder de bezoekers mengt. Haar prachtige naakte lichaam onder ogen van de twee vrienden maakt het klip en klaar: schoonheid is tijdelijk en in dit geval voor hun onbereikbaar. Dit wordt nog eens bevestigd wanneer de beroemde actrice Brenda Morel (Jane Fonda) een bliksembezoek brengt aan Mick om met hem over een zoveelste samenwerking te praten. De dikke laag make-up kan helaas niet verhullen dat ook zij van vervlogen tijden is, wat ze zelf in een ijzersterke dialoog nog eens onderstreept.

Dit soort scènes blijken geen uitzondering. Van alle bijrollen is het de mooie Rachel Weisz die als dochter en persoonlijke assistente van Fred de meeste indruk maakt. Ze is net gedumpt voor een blonde popster en brengt veel tijd met haar vader door. Dat hun relatie allesbehalve smetteloos is wordt duidelijk in een prachtige monoloog van Weisz waarmee Sorrentino bewijst zich ook als acteur-regisseur sterk te ontwikkelen.

Met Youth weet de filmmaker het hoge niveau van La grande bellezza dus moeiteloos vast te houden. Hier en daar is het qua vorm meer van hetzelfde, maar dat is in dit geval geen straf en het heeft altijd een betekenisvolle functie. Sorrentino’s stijl is inmiddels duidelijk herkenbaar. Met het lang vasthouden van bepaalde shots creëert hij een intense sfeer die perfect aansluit bij het melancholische karakter van deze film. Toch wordt deze nergens echt zwaar mede dankzij een goed gedoseerde komische noot. Grap en ontroering zitten dicht tegen elkaar aan met tegen het einde een lichte doorslag naar het tweede. Zelfs in de Zwitserse Alpen valt de realiteit niet te ontvluchten, wat tot een stemmig maar prachtig slotakkoord leidt.

“Emotions are all we’ve got.”

★★★★☆


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel