Arjen v Theo: Ochtend des Oordeels
SI over Batman v Superman: Dawn of Justice (2015)

27 maart 2016 · and · Kritiek + Première

Batman v Superman: Dawn of Justice

Dawn of justice: Batman v Superman

Wanneer het gevecht tussen de twee iconen dan eindelijk daar is, blijkt deze niet bepaald bijzonder, maar vooral teleurstellend eenzijdig en kort voor een film met nota bene de titel Batman v Superman. Alsof dit nog even afgewerkt moet worden om door te kunnen gaan naar wat de makers menen wat de echte climax van deze film moet zijn: het grootse, lange gevecht van Batman, Superman en Wonder Woman tegen het monster Doomsday. Dat Doomsday als narratief middel dient om de drie helden vóór het einde toch nog te laten samenkomen kan nog. Maar wat hoogstens een deus ex machina zou moeten zijn, een slotakkoord na een uitgebreid en episch treffen tussen Batman en Superman, neemt de gehele climax over. Het titulaire gevecht blijkt bizar genoeg slechts bijzaak.

Maniakale onzin

Theo: Een narratief rommeltje is Batman v Superman zeker. Maar net als bij de symboliek gebeurt er wat mij betreft bij vlagen toch genoeg interessants om de film bestaansrecht te verschaffen. Batman v Superman is inderdaad een film van momenten, niet van scènes. Het hangt als los zand aan elkaar, maar de afzonderlijke korels bevatten soms prachtige structuren, kleuren en vormen. De droomsequentie waarin Batman droomt van een fascistische Superman met nazistische handlangers met insectenvleugels is totaal overbodig, maar het is ook een droomsequentie met daarin nazistische handlangers met insectenvleugels. Dat zie je nog maar weinig in de cinema.

De opzetjes van de andere superhelden voelen als easter eggs naar komende films, en zijn eveneens geen scènes te noemen, maar ook hier weet Snyder een mooi beeld te creëren. De hint naar superheld Cyborg is met recht naargeestig te noemen. Ook de droomsequentie (de film heeft er minstens vijf) met een nachtmerrieachtige Batman, of waarin de piepjonge Bruce Wayne naar boven zweeft via een draaikolk van vleermuizen zijn visueel krachtig. Dat soort beelden mis ik helaas juist in de laatste akte waarin Doomsday bevochten wordt: dat zijn wel echt scènes, maar scènes zonder memorabele beelden, waarvan ik me amper iets kan herinneren behalve dat er heel veel gestompt en geschopt wordt, zonder al te veel variatie. Hoe vreemd de eerder omgeschreven flarden ook zijn, en hoeveel ze ook uit de toon vallen met de rest van de film, het zijn wel momenten met lef.

Hetzelfde lef kan een film niet ontzegd worden wanneer een belangrijke running gag gaat over de pis van de oma van Lex Luthor. Jesse Eisenberg is als Lex Luthor sowieso een waanzinnig gestoorde gestalte, een soort van mix tussen een kinderprogrammapresentator, een gladde voorzitten van een start-up en een internetreaguurder. De momenten waarin Eisenberg volledig los kan gaan in zijn maniertjes zijn irritant, wonderlijk, maniakaal en maken een onuitwisbare indruk. Of het nou zijn dreigende vingergeroffel is, of een “gay panic”-momentje rondom een zuurtje (het blijft een Zack Snyder-film), Eisenberg doet zijn ding. Snyder ook.

Batman v Superman: Dawn of Justice

De ochtend des oordeels

Arjen: Misschien klink ik wel te somber. De film bevat inderdaad veel redelijk vermakelijke ideeën, symbolen… flarden en stukjes. Het gevecht met Doomsday vind ik toch eigenlijk ook best lekker in elkaar gezet en vooral Wonder Woman is daarbij erg fijn. Voor tweeënhalf uur popcornvermaak is Batman v Superman best te doen en daarom geef ik de film nog nét een voldoende. Maar Snyder had potentieel goud in handen. Dit had een dijk van een superheldenfilm moeten zijn, een instant klassieker. In plaats daarvan constateer ik als liefhebber dat Snyder zijn zwakste film heeft afgeleverd.

Theo: Ondanks dat Snyder met zevenmijlslaarzen door het script banjert, en de film vol zit met onlogische elementen voelt het voor mij toch als een auteursfilm, in tegenstelling tot de Marvel-films die homogener en meer doortimmerd voelen. Het is de vraag wat te prefereren valt: goed gemaakt superheldenvermaak zonder al te veel originaliteit of een film als deze, die onmiskenbaar minder stevig in elkaar zit maar wel enkele volstrekt waanzinnige momenten bevat. Voor mij is het duidelijk, Zack Snyder is behoorlijk gestoord. Ik weet niet of het Stockholm Syndroom is, maar na Batman v Superman heb ik eigenlijk zin om zijn andere films (die ik allemaal behoorlijk slecht vond) te herkijken, om te zien of daar ook tussen alle rommel in enkele briljante momenten zitten.

Cijfer Arjen: ★★★☆☆
Cijfer Theo: ★★½☆☆

Bladzijdes: 1 2


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel