Bastille Day (2016)
Al rennend en schietend dwars door Parijs

4 mei 2016 · · Kritiek + Première

Idris Elba in Bastille Day

Met zijn eerste twee films begaf filmmaker James Watkins zich in het horrorgenre, met zowel brute survival-horror Eden Lake (2008) als ook de door Hammer geproduceerde spookhuisfilm The Woman in Black (2012). Met zijn derde film verandert Watkins flink van toon. Niet alleen qua genre is Bastille Day volstrekt anders, maar ook qua stijl slaat de regisseur een volslagen nieuwe weg in.

De Amerikaanse Michael is een in Parijs woonachtige zakkenroller en een tamelijk meester in het metier. In de openingsscène zien we hoe hij talloze mensen van hun waardevolle bezittingen ontdoet terwijl zij zijn afgeleid door een naakte vrouw, een hulpje van Michael. Maar een dag later berooft Michael het absoluut verkeerde slachtoffer. De tas van Zoe kent namelijk een bom als inhoud, bedoelt als terroristische aanslag – al beschouwen haar opdrachtgevers het liever als een waarschuwing voor de grote aanslag die op 14 juli (Bastille dag) moet plaatsvinden. Michael dumpt de verder waardeloze tas bij het afval, waarna de bom afgaat, verschillende omstanders sterven en Michael verdachte nummer één is. Intrede Sean Briar, een hardhandige CIA-agent die al gauw ontdekt dat Michael niet zo bloeddorstig is en een klopjacht op de echte daders start. Ondertussen hebben zowel de echte criminelen als ook de plaatselijke politie en speciale anti-terrorisme teams het op Michael gemunt en blijkt er veel meer aan de hand dan je als kijker vermoedde.

Bastille Day is een tamelijk generieke actiethriller met een licht laagje spionage, maar wordt gered door een meedogenloos tempo en aimabel spel van de verschillende acteurs. Het is zo’n typische Europese co-productie in het actiegenre dat Parijs aandoet en we al zo vaak hebben gezien. Bekend zijn de actiethrillers geproduceerd of geschreven door Luc Besson, zoals Kiss of the Dragon uit 2001 en zeer zeker ook Taken (2008). Het zijn films die zonder al teveel verassingen geschreven zijn en het eigenlijk vrijwel uitsluitend moeten hebben van de actie en vele vaak ongeloofwaardige wendingen. Bastille Day brengt wat dat betreft weinig verandering. De actie is strak geschoten met enkele erg fraaie achtervolgingen – onder meer eentje op de daken van Parijs – aangevuld met uiteraard de nodige vuistgevechten en schietpartijen. En net als de twee bovengenoemde titels zit ook Bastille Day boordevol met de meest bizarre en vergezochte plot-verassingen, niets is te gek in deze actierijke wereld.

Richard Madden in Bastille Day

Toch weet Bastille Day zich fris te onderscheiden. De acteurs dragen stevig bij aan de vermakelijkheid, hoe dom die vaak ook is. Idris Elba laat zich van zijn gebruikelijke indrukwekkende fysieke kant zien en in navolging van televisieserie Luther (2010-) speelt hij wederom op uitstekende wijze een anti-autoritaire no-nonsens agent die niet met zich laat sollen. Michael wordt vertolkt door Richard Madden, meest bekend als Robb Stark in de hitserie Game of Thrones (2011-). Madden verbleekt ietwat naast Elba, maar juist zijn onschuldige en verbaasde overkomen maakt hen tot een interessant duo met genoeg ontwikkeling en humor. En dat laatste is misschien wel het grootste pluspunt van Bastille Day en een element dat ontbrak in eerdere soortgelijke Europese actiethrillers, die over het algemeen gortdroog waren, niet in de laatste plaats omdat acteurs als Liam Neeson en Jet Li nou niet de meest joviale acteurs zijn. De chemie tussen Elba en Madden is bij tijden hilarisch gezien de karaktertrekjes van de twee tegenpolen.

Wat dat betreft valt Bastille Day meer te plaatsen in het buddy-cop genre dat hoogtijdagen vierde in de jaren tachtig. Qua plot heeft het weinig om handen vergeleken met de absolute toppers in dit subgenre, maar de combinatie van humor en actie maakt van Bastille Day in ieder geval een zeer vermakelijke en uiterst vakkundige rit. Dit is absoluut geen verheffende productie en ook geen vernieuwende actiefilm, of zelfs eentje die je nog tijden bij zal blijven. Maar die intentie heeft het ook niet, zelfs niet wanneer de schrijvers een twist of misschien zelfs kritiek lijken te willen geven op de houding tegenover terrorisme waarbij Parijs als locatie natuurlijk onwijs actueel is. Verstand op nul zetten en gaan met die banaan, want de vaart zit er vanaf de eerste seconde al meteen in. En wie benieuwd was wat de zangkwaliteiten van Idris Elba zijn, biedt de aftiteling daar inzicht in.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel