Brooklyn (2015)
Saoirse Ronan is goud waard

16 maart 2016 · · Kritiek + Première

Brooklyn maakt het niet te ingewikkeld: de jonge Eilis Lacey (Saoirse Ronan) laat het grijze en sociaal benauwde Ierland achter om begin jaren vijftig naar het bruisende Brooklyn, New York te verhuizen. Daar ontplooit ze zichzelf, raakt ze romantisch verwikkeld met de Italiaan Tony Fiorello (Emory Cohen), maar wordt ze weer naar huis teruggeroepen wegens familieomstandigheden. Het leven draait om keuzes maken, maar nog meer om je te ontwikkelen dát je die keuzes durft te maken. Brooklyn begint daarin veelbelovend, maar eindigt te gemakkelijk. Een melodrama met een hart, maar zonder pit.

The Big Apple begint al bij de bootreis. Daar zien we arme Eilis, misselijk van de uit botten getrokken bouillon, uit wanhoop een schoonmaakemmer grijpen om over haar nek te gaan. Vallen en opstaan. Het zijn de vroege scènes die de fase van haar verhuizing kleur geven, niet alleen in hun aandoenlijkheid, maar ook door de onzekerheid of ze het gaat redden: haar sociale positie onderaan de ladder in het Ierse logement, haar bittere worsteling met de heimwee, en natuurlijk de prille liefde. Dat ze steeds meer haar zelfvertrouwen vindt is de verdienste van de sterk acterende Saoirse Ronan, maar ook Emory Cohen als Tony doet in zijn nonchalance denken aan een jonge Marlon Brando.

Het had overigens niet veel gescheeld of de hoofdrol was naar Rooney Mara gegaan, omdat in de vroege productiefase Saoirse Ronan (Atonement) nog te jong bleek. De ironie wilt dat Mara voor haar gedeelde hoofdrol in het kostuumdrama Carol werd afgeserveerd met een Oscarnominatie voor beste bijrol, maar dat kan ook gezegd worden worden voor Saoirse Ronan met haar nominatie voor beste hoofdrol, want als er één actrice dit jaar had mogen winnen, was zij het wel. Brooklyn mist echter de onderhuidse spanning en subtiliteit van een Carol, en dat heeft vooral met de tweede helft van de film te maken.

De locatie van NY voelt zoals altijd als een stad met onbegrensde mogelijkheden, de reden waarom Eilis’ terugkeer als een dubbele teleurstelling voelt. Niet alleen voor haar, maar ook voor de kijker, want de keuze tussen haar familieverplichtingen en haar hartstochtelijk verlangen voelt vanaf minuut één als een uitgemaakte zaak. En niet alleen wegens de combinatie van het Ierse katholicisme en het huwelijk. De flirt met Ierland is dramatisch uiteindelijk niet meer dan een geforceerde omweg, die conflict opoffert voor sentiment. De thematiek van volwassenwording door het maken van zelfstandige keuze’s is het probleem niet, maar wel de romantische reductie die hiervoor plaatsvindt.

Eilis’ sociale positie in New York, haar carrière als accountant, haar rol als echtgenote, kortom, haar ontwikkeling van schuchter meisje tot intelligente vrouw waren en hadden veel interessanter kunnen zijn als iemand als James Gray of Jane Campion achter de camera had gestaan. Want juist wanneer je benieuwd bent hoe haar leven verder verloopt, houdt het verhaal op nadat ze haar ‘plek’ heeft gevonden. Brooklyn kent evenals Carol de stijl en klasse van jaren vijftig-Hollywood, maar ruilt zijn feministische agenda te veel in voor een veilige vorm van nostalgie.

★★★☆☆


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel