De 15 beste films van 2015 (1/2)
Jonge honden en oude meesters

Carol

In 2015 zagen we veel maestro’s die (soms zeer verrassend) een volgend meesterwerk aan hun oeuvre toevoegden. Gelukkig bood het jaar ook genoeg perspectief op een mooie toekomst met jonge honden (man/vrouw) die doorbraken met unieke films. De keuze van Salon Indien is dan ook een mengeling van beiden. Hoewel twee films er voor de redactie écht bovenuit staken, was het haast onmogelijk de appels en de peren met elkaar te vergelijken. Daarom geen ranking, maar simpelweg in alfabetische volgorde: de 15 beste films van 2015. Wat zijn de jouwe?

Carol (Todd Haynes)

Dit is zo’n film waarvan over een tijdje vooral de sfeer zal zijn blijken te hangen, als de nuances van het verhaal opgelost zijn in de mist die de beelden dikwijls vertroebelt. Gedempte kleuren, weerspiegelingen, obstakels in de kadrering en een grove korrel: op het oog nostalgische sjiek. Maar druilerige kerstdagen, natte straten en beslagen ruiten vormen het troosteloze decor voor een subtiel liefdesdrama. Beide dolende zielen lijken de eigen zwaktes in positief te zien in de ander, gelijk de vele weerspiegelingen en het fotocameramotief. Dat de film het waarom achter de aantrekkingskracht tussen beide vrouwen continue bevraagt tilt Carol werkelijk uit boven de standaardromance, meer nog dan de strijd tegen de wereld die ze voeren.
-Rik Niks-

Cobain: Montage of Heck

Cobain: Montage of Heck (Brett Morgen)

Voor fans mogelijk interessanter dan voor de niet-fans. Desondanks is deze documentaire over grunge-icoon Kurt Cobain zeker de moeite waard. Courtney Love stelde archiefbeelden van haar en Cobain beschikbaar wat unieke, indrukwekkende en soms schokkende beelden oplevert. Het overgevoelige kind, de brutale onbegrepen puber, de obsessieve creatieve geest en drugsverslaafde muzikant en vader; ze komen allen aan bod. Een bij vlagen chaotisch portret, doorspekt met prachtige animaties en intieme privébeelden waardoor het geheel rauw, puur en eerlijk aanvoelt. Een mooi eerbetoon aan een man die precies dat leek na te streven.
-Hendrik de Vries-

The End of the Tour

The End of the Tour (James Ponsoldt)

Veelgehoorde en terechte kritiek op The End of the Tour is dat de film het leven van David Foster Wallace reduceert tot zijn einde: een geslaagde zelfmoordpoging na jaren van depressie. Inderdaad staat het gesprek tussen journalist Lipsky en Wallace grotendeels in het teken van depressie en wederzijdse gevoelens van inadequatie, maar wat voor een gesprek heeft dat mogen zijn. Een eerlijke en herkenbare representatie van “the black dog” op het witte doek is al zeldzaam, maar als dat zo erudiet gebeurt als hier, met zoveel humor en warmte, is dat zeer speciaal. The End of the Tour voelt als de beste film die Richard Linklater nooit maakte, waarbij een vakkundig gemonteerd en geschoten gesprek tussen twee verschillende mensen genoeg is voor enerverende cinema.
-Theodoor Steen-

Girlhood

Girlhood (Céline Sciamma)

Een fantastische film over een zeer moderne worsteling met (jonge, zwarte en vrouwelijke) identiteit en seksualiteit, mooi geschoten en vormgegeven door een gegroeide regisseuse. Met Girlhood zet Céline Sciamma zowel inhoudelijk als stilistisch een grote stap voorwaarts. Verrassend rijk en ontroerend, mede dankzij hoofdrolspeelster Karidja Touré. Hoogtepunt is een scène waarin vier meiden in mooie nieuwe kleding dansen en playbacken op Rihanna’s ‘Diamonds’, culminerend in het in koor zingen van het refrein ‘shine bright like a diamond’, als een soort levensmotto. Een optimistische viering van jeugdig plezier en jonge zwarte vrouwelijke cultuur, doordat Sciamma filmt vanuit het perspectief van de meiden.
-Kaj van Zoelen-

A Girl Walks Home Alone At Night

A Girl Walks Home Alone at Night (Ana Lily Amirpour)

In de markt gezet als de eerste Iraanse vampierwestern; schijn bedriegt want deze Amerikaanse productie is geheel geschoten in Californië. Perzisch gesproken, dat wel. En de film gaat inderdaad over een vrouwelijke vampier, bijgestaan door sfeerbeelden en muziek die doen denken aan een western. Het verhaal doet niet zo ter zake, dit is een film die het moet hebben van stijl en sfeer. Gefilmd in prachtig zwart-wit en bestaande uit feitelijk losse episodes doet de film nogal denken aan het werk van Jim Jarmusch (die het jaar daarvoor al met een frisse kijk op vampiergenre kwam) en zelfs Federico Fellini. Maar het debuut van Ana Lily Amirpour heeft bovenal een eigen smoel met een zeer afwisselende en hippe soundtrack. Het belooft veel voor de toekomst.
-Erwan Ticheler-

Inherent Vice

Inherent Vice (Paul Thomas Anderson)

Paul Thomas Anderson heeft het aangedurfd om Thomas Pynchon zijn beruchte boek te verfilmen. Wie van een duidelijk en eenduidig narratief houdt komt bedrogen uit. Het plot doet denken aan ingewikkelde films als The Big Sleep (1946) terwijl het personage Doc Sportello verbazing, ongrijpbaarheid en complexiteit moet dragen en representeren. Waar het uiteindelijk allemaal om draait? “Dopers ESP”. Het niet te omschrijven vermoeden en gevoel dat je geleid wordt door hogere (politieke en criminele) machten waarin jezelf eigenlijk machteloos bent. Zo kun je deze film ook benaderen, je er simpelweg aan overgeven en van genieten. Het levert een humoristisch en tevens verontrustend tijdsbeeld op van Californië in de jaren 70. Inherent Vice is daarmee een onbegrepen meesterwerk al voelt dat misschien niet zo.
-Hendrik de Vries-

Inside Out

Inside Out (Pete Docter & Ronnie Del Carmen)

Pixar/Disney onderscheidt zich de laatste jaren flink met animatiefilms gericht op een jong publiek, die ook volwassenen weten aan te spreken. Inside Out is met zijn fascinerende mix van genres en thema’s hun meest geslaagde project tot nu toe. Regelmatig is de film ongelooflijk hilarisch met rake grappen, terwijl de laatste pakweg 20 minuten waarschijnlijk de meest emotionele reeks aan scènes uit de geschiedenis van Disney/Pixar is. En dat wil wat zeggen, gezien de decennialange tranentrekkerij van de studio. Inside Out is dan wel vooral gericht op kinderen, maar ook volwassenen kunnen veel uit de film halen met thema’s als opvoeding en vriendschap, en een visuele stijl die wonderschoon gedetailleerd en kleurrijk is. Als het gaat om het twistpunt van beste Disney/Pixar film, staat Inside Out voor mij op de hoogste trede.
-Erwan Ticheler-

Knight of Cups

Knight of Cups (Terrence Malick)

Knight of Cups wordt ontvangen als één van Malicks beste werken, of de film waarin hij letterlijk te ver gaat met zijn non-narratieve mooifilmerij. Dat deze film een splijtzwam vormt is niet verwonderlijk, want meer dan ooit laat Malick elke pretentie tot een universeel verhaal varen. De film is een aaneenschakeling van beeldflarden, amper scènes te noemen, vol verwijzingen naar tarot en de Bijbel, waarin Malick de verleidingen van Hollywood, zoals hij die voelde in de jaren zeventig en tachtig, verplaatst naar het heden. Compromisloze cinema, grotendeels geïmproviseerd, waarbij beeld en geluid deels los van elkaar werden opgenomen. Het is avant-garde met sterren, een dagboekfilm met een gigantisch budget. Koester het of verafschuw het, zulke experimentele cinema zien we zelden op deze schaal.
-Theodoor Steen-

Morgen de resterende 7 titels.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel