De 15 beste films van 2015 (2/2)
Een rondje om de wereld, via Azië, Afrika, Australië en Amerika

Labour of Love

Vandaag meer oude meesters en debutanten die de grootste indruk maakten op Salon Indien in 2015. De acht films in het artikel gisteren artikel gisteren werden nog gedomineerd door een Amerikaanse meerderheid, maar vandaag reizen we ook langs Azië, Afrika, Australië en het Midden-Oosten om tot onze vijftien titels te komen. Een eclectische mix van genres en soorten films, met slechts twee films waar de hele redactie het over eens was. Daarom geen ranking, maar simpelweg een lijst in alfabetische volgorde: de vijftien beste films van 2015. Wat zijn de jouwe?

Labour of Love (Aditya Vikram Sengupta, 2014)

Simpele, sfeervolle slow cinema, waarin de enige gesproken woorden radioberichten zijn, want debuterend regisseur Sengupta heeft geen woorden nodig. Een vrouw werkt overdag, haar man werkt ‘s nachts. Ze zien elkaar slechts één kort moment van de dag. Terwijl de één werkt doet de andere dingen in het huis en slaapt. Ze spreken elkaar nooit, maar communiceren en drukken hun liefde uit in de kleine dingetjes die ze voor elkaar doen terwijl de ander weg is. Een geweldig geluidsdesign en prachtige beelden van hun dagelijkse rituelen, inclusief veel close-ups van kleine details waarmee Sengupta die liefde laat zien en de passage van tijd voelbaar maakt.
-Kaj van Zoelen-

Mistress America

Mistress America (Noah Baumbach)

Mistress America betekent na Frances Ha (2012) Noah Baumbachs tweede samenwerking met Greta Gerwig en hun relatie betaalt zich dubbel en dwars uit. Ze speelt Brooke Cardinas, een heerlijk eigenzinnige New Yorker, die haar toekomstige stiefzusje Tracy (Lola Kirke) op sleeptouw neemt langs haar vrienden en vijanden. Je weet niet of je Brooke moet verafschuwen of liefkozen om haar onbezonnen persoonlijkheid en met hetzelfde dilemma zit Tracy, die tien jaar jonger is en net begonnen met studeren. Zij is het eigenlijke hoofdpersonage, maar het is interessant hoe de rollen uiteindelijk op meerdere vlakken worden omgedraaid. Het frivole karakter van de film met geregeld messcherpe dialogen en montage doet denken aan een langere aflevering van de TV-serie Broad City (2014-): soms weet je niet of je moet lachen of huilen van plezier.
-Fedor Ligthart-

Mad Max: Fury Road

Mad Max: Fury Road (George Miller)

Een ongecompliceerd kinetisch actiespektakel van begin tot einde. Klinkt simpel, maar is dat alles behalve. Op de opening na is de hele film eigenlijk één lange achtervolging die werkelijk nergens verveelt en de kijker constant prikkelt en overdonderd met actie. Een post-apocalyptische, compromisloze ‘woestijn –opera’. George Miller heeft hiermee creatief en energiek alle registers opengetrokken, wat de gehele speelduur van het scherm afspat. Het minimalistische maar krachtige plot, de creatieve ontwerpen en details en de fenomenaal geschoten en gemonteerde actiescènes maken van deze film zonder meer één van de besten van 2015.
-Hendrik de Vries-

N: The Madness of Reason

N: The Madness of Reason (Peter Krüger)

Het unieke leven van de Vlaamse encyclopedist Borremans en zijn reizen door Afrika wordt verteld door diens geest, een zwevende camera, die het huidige Afrikaanse landschap probeert te duiden voor hij mag doortrekken naar gene zijde. Waarbij een interessante mix van docu en fictie ontstaat en de eclectische montage doet denken aan een moderne stadssymphonie. Wonderschone stijl. Daarnaast zegt Krüger ook iets wezenlijks over het Afrika van toen en nu, waarin de arrogante pogingen om orde te scheppen in de vermeende chaos van het continent (door middel van encyclopedieën, nieuwe landsgrenzen en kolonisatie) enkel voor meer conflict hebben gezorgd. De vorm sluit aan op de inhoud, waarbij de wisselwerking tussen orde en chaos in elke laag van de film terug te vinden is, van de montage tot het camerawerk tot de muziek.
-Theodoor Steen-

P’tit Quinquin (Bruno Dumont)

Ondanks de populariteit en toenemende filmische kwaliteit van televisieseries, is de crossover van serie naar bioscoop nog maar weinig gemaakt. Bruno Dumont bezorgde ons een genoeglijk middagje bingewatching, met zijn 4-delige serie over een curieus moordonderzoek in een Frans plattelandsdorp. Die tijdsduur geeft de ruimte om het moordonderzoek veelvuldig naar de achtergrond te schuiven, om de kleurrijke gemeenschap tot leven te wekken. Een gemeenschap waar pressie en pesterijen aan de orde van de dag zijn. In zekere zin gaat de uitkomst van het moordonderzoek (zoals Fedor die eerder motiveerde) daarmee ook op voor de algehele menselijke verhoudingen in een samenleving. Zo pal na ‘Charlie Hebdo’ een verfrissend onorthodoxe blik op actuele problematiek.
-Rik Niks-

SPL 2: A Time for Consequences

SPL 2: A Time for Consequences (Soi Cheang)

De Koreaanse Soi Cheang keert terug naar de vorm die hij vond toen hij bij het Hongkongse Milkyway begon, met Accident (2009) en Motorway (2012). Dit vervolg op de eerste S.P.L. (2005) heeft daar weinig gemeen mee. Simon Yam en Wu Jing keren terug in de cast, maar Wu Jing speelt een heel andere rol en deelt nu het scherm met Tony Jaa (die meer dialoog heeft dan ooit en zowaar blijkt een beetje te kunnen acteren) in plaats van Donnie Yen. Net als S.P.L. is SPL 2: A Time for Consequences een spectaculaire actiefilm, die in goede Hong Kong traditie een enorm tempo aanhoudt en vooral visueel het verhaal vertelt. Daarnaast is het een film over gebroken of afbrekende lichamen en geesten, zowel die van mensen als de maatschappelijke systemen die ze in stand proberen te houden.
-Kaj van Zoelen-

Taxi Teheran

Taxi Teheran (Jafar Panahi)

Laten we er even de filmwetten van Iran erbij halen: ‘respect voor de hoofddoek en de waardigheid van de moslim’; ‘geen contact tussen mannen en vrouwen’; ‘geen complottheorieën’; ‘geen geweld’; ‘geen stropdas of Perzische namen voor personages – bij voorkeur heilige (voor)namen van profeten’. Kijk, zo ben je een braaf, staatsgetrouw filmmaker, zij het niet dat Panahi bewust bijna elke regel aan zijn laars lapt. Hij laat undercover als taxichauffeur – hij heeft officieel huisarrest – ons een bruisend Teheran zien met een kleurrijke stoet passagiers die allemaal hun eigen visie op de samenleving delen, niet veel minder als Ten (2002) van Kiarostami. Anders dan het werk van zijn collega draaien de fictie-documentaires van Panahi steeds meer om symbolen van hoop, verzet en vrijheid. Het kritische stemgeluid van Iran zit weliswaar ondergedoken, maar is tegelijk springlevend.
-Fedor Ligthart-

Lees hier over de andere acht titels.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Peter Cornelissen

    dit waren mijn 15 van vorig jaar
    gelukkig nog een paar overeenkomsten :)
    opvallen sterk jaar voor big budget arty scifi en US indie films
    Ook een paar hele sterke debuut films!

    Cavalo Dinheiro (2014)
    The Forbidden Room (2015)
    Birdman or The Unexpected Virtue of Ignorance (2014)
    Mad Max: Fury Road (2015)
    Ned Rifle (2014)
    Mot naturen (2014)
    Angely revolyutsii (2014)
    Asha Jaoar Majhe (2014)
    Ex Machina (2015)
    Tussen 10 en 12 (2014)
    Youth (2015)
    Carol (2015)
    Alléluia (2014)
    Results (2015)
    Umimachi Diary (2015)


Reageer op dit artikel