De beste films die niet in 2015 draaiden
Een top vijf van onterecht onuitgebrachte titels

The Midnight After

Er zijn in 2015 veel mooie films uitgekomen in Nederland. Helaas zijn er echter ook heel wat mooie films niet in de bios verschenen bij ons, zelfs niet eenmalig op een klein festival ergens, en daar inmiddels ook niet meer te verwachten. Amerikaanse films die uiteindelijk alleen op dvd verschenen, of Aziatische films die niet eens op de Nederlandse VOD-markt te vinden waren. In deze categorie sprongen er voor mij dit jaar vijf titels uit, eigenlijke grotendeels toch commerciële cinema, die het verdienen nog even in de schijnwerpers te staan voordat we ons volledig op het nieuwe jaar storten:

The Midnight After

The Midnight After (2014)

Misschien wel de beste film die onze landsgrenzen niet haalde. Tot tijdens de aftiteling verbazingwekkend, terwijl het eerst allemaal zo eenvoudig lijkt. Hilarisch, eng, spannend, kleurrijk en ook nog eens mooi gefilmd. Wat lijkt te beginnen als een simpele horrorfilm over een groepje mensen die stranden in een soort post-apocalyptisch, verlaten Hong Kong blijkt een bizarre film over het grote onbekende, of hoe bepaalde grote levensvragen aan ons ontsnappen. Daar lijkt het tenminste op, echt goed grip krijg je niet zomaar op de materie van The Midnight After, en dat is ogenschijnlijk ook de bedoeling. Eentje om vaak opnieuw te zien. Met het beste gebruik van een David Bowie-nummer sinds The Life Aquatic with Steve Zissou (2004).

Top Five

Top Five (2014)

Chris Rock is een zeer geslaagde stand-up komiek. Maar zijn specifieke soort humor heeft hij tot nu toe zelden in zijn films weten te stoppen, die meer op imitaties van andere filmmakers leken. Met Top Five slaagt hij er eindelijk in zijn stand-up te vertalen naar een succesvolle film. De top vijf van de titel verwijst naar de telkens terugkerende discussie over wie de beste rappers aller tijden zijn: iedereen heeft een eigen top vijf. Rock speelt een komiek die serieus genomen wil worden, maar heeft daarbij geen ego: ondanks dat hij regisseerde, schreef en de hoofdrol speelt laat hij een hele rits bevriende komedianten hun ding doen in één of twee scènes en is hij slechts de straight man voor hun grappen. Daarnaast steelt Rosario Dawson de show als kritische journaliste die Rock de film lang interviewt. Dawson zou met haar talent en charisma één van de grootste sterren van Hollywood moeten zijn, wat ze hier wederom laat zien.

Hill of Freedom

Hill Of Freedom (2014)

Hong Sang-soo‘s komedies zijn doorgaans niet te vinden in het lokale filmhuis, In Another Country (2012) uitgezonderd (toen vanwege de hoofdrol van Isabelle Huppert), maar wel regelmatig op het Internationaal Film Festival Rotterdam. Afgelopen editie ontbrak Hill of Freedom daar echter, waarin Hong weer zijn typische narratieve spelletjes speelt, met zijn even typerende, leuke dialogen. Dit keer gaat het over de vakantie van een Japanner in Zuid-Korea, óf zoals een oude vlam van hem die reis voor haar ziet aan de hand van een brief die hij haar schrijft. Mensen smachten naar geborgenheid en liefde, maar vinden ze die? Dat ligt geheel aan je eigen interpretatie van het dubbele einde van het slechts een uur durende Hill of Freedom.

OK Kanmani

OK Kanmani (2015)

Mani Ratnam is al vaker over geschreven op Salon Indien en zijn nieuwste film OK Kanmani is een waardige aanvulling op zijn oeuvre. De zestig jaar oude regisseur vertelt een lief liefdesverhaal over twee jonge Tamil geliefden in Mumbai die besluiten niet te trouwen maar samen te wonen, totdat ze over zes maanden beiden naar andere werelddelen willen voor hun carrière. Ratnam slaagt er zoals vanouds in het proces van verliefd worden en van elkaar gaan houden zowel natuurlijk als ontzettend filmisch weer te geven, inclusief liedjes. Het knappe is hoe die liefde zich vervolgens bijna geheel zonder conflict ontwikkelt, totdat de zelfopgelegde deadline in de weg gaat zitten en enkele karaktertrekken bij beiden blootlegt. OK Kanmani is een heerlijk charmante film, mooi (en kleurrijk) geschoten door cinematograaf P.C. Sreeram en met fijne soundtrack van A.R. Rahman.

Don't Go Breaking My Heart 2

Don’t Go Breaking My Heart 2 (2014)

Johnnie To heeft in zijn lange carrière veel romantische komedies gemaakt, vaak met Andy Lau en Sammi Cheng in de hoofdrollen. Waarbij het zoals meestal bij To niet om het verhaal op zich gaat (hoewel dat dankzij schrijfpartner Wai Ka-Fai soms vrij gestoord is) maar om de manier waarop To dat visueel vertelt, schijnbaar moeiteloos en met een oneindige charme. Door de jaren heen zijn deze rom-coms steeds verfijnder geworden. Met Don’t Go Breaking My Heart (2011) leek het hoogtepunt bereikt. Waarna To met Romancing in Thin Air (2012) via deconstructie van het genre zijn rom-com naar nieuwe hoogtes stuwde. Dat zet hij voort met het vervolg Don’t Go Breaking My Heart 2, waarin hij de romantische komedie vakkundig steen voor steen afbreekt. Hartverscheurend én hilarisch.


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Peter Cornelissen

    “Dawson zou met haar talent en charisma één van de grootste sterren van Hollywood moeten zijn”

    Dat heb ik ook altijd gedacht, maar vind haar rol-keuzes de laatste jaren doorgaans vreselijk. Ze voelt zich duidelijk op haar gemak in simpele commerciële cinema… waar dat charisma nooit écht lekker uit de verf komt eigenlijk.

    Deze heb ik uiteraard nog niet gezien, net als de andere vier. Zeer interessant artikel dus! Mijn film-agenda is al overvol, maar The Midnight After ga ik zeker op korte termijn proberen te zien


Reageer op dit artikel