De slechte grappen van Adam Sandler
Waarom valt er dan toch om te lachen?

Adam Sandler

Adam Sandler is zo langzamerhand één van de meest verguisde komieken uit Hollywood. Zijn laatste film, The Ridiculous 6 (2015), zou een dieptepunt in zijn carrière genoemd kunnen worden – ware het niet dat er de laatste jaren al vele gedrochten zoals Jack and Jill (2011) voorgingen. Toch kan ik heel soms en kon ik vooral heel hard om Sandler lachen. Mijn gevoel voor humor is waarschijnlijk slecht, en daar past met name het wat oudere werk van hem perfect bij. Een korte analyse van Sandler zijn slechte grappen-formule en tevens de introductie van de themamaand Sa-Lol Indien, waarin de komedie centraal staat.

Eerder schreef ik al eens dat zijn films voor mij een guilty pleasure zijn. Films als The Waterboy (1998), Happy Gilmore (1996), 50 First Dates (2004), The Wedding Singer (1998) of Anger Management (2003) zijn films die ik in mijn tienerjaren heel vaak zag en waar ik erg hard om heb gelachen. Onlangs besloot ik een groot deel van deze films te herkijken. Zijn deze films nog steeds zo grappig als ik ze vroeger vond? Dit blijkt deels zo te zijn, maar waar ligt dat aan?

Schaamteloosheid

In zijn vroegere films durfde Sandler zichzelf voor lul te zetten middels kansloze typetjes die helden werden. Als The Waterboy is zijn typetje nog steeds hilarisch. De combinatie van dommigheid, agressie en spraak werkt wel op de lachspieren. Helaas kan dit niet voor al zijn typetjes gezegd worden. In Little Nicky (2000), waarin hij een vergelijkbaar typetje neerzet, is hij dan weer erg overdreven en irritant. In You Don’t Mess with the Zohan (2008) is hij overdreven stereotiep maar wel weer grappig. Een dunne scheidslijn, kennelijk. Toch is het keihard voor lul zetten van zijn personages wel een succesformule. Doet hij dit niet met zichzelf dan heeft hij vaak alsnog wel een of twee acteurs zo ver gekregen om alle schaamte voorbij te gaan. Vaak gaat het hier om travestie, overgewicht, homoseksualiteit en andere foute grappen (bijvoorbeeld een geile schooldirecteur in Billy Madison (1995), of een tepelstrelende travestiet in Little Nicky).

Adam Sandler

Contrasten

Bijna altijd is Sandler degene die een mooie vrouw aan zijn personage toebedeeld. In zijn vroegere films ging het eerst altijd uit met zijn vriendin om gedurende de film een veel leukere en mooiere te krijgen. Deze zoektocht naar de liefde uit zich in zijn films regelmatig in contrasten met, laten we zeggen, minder aantrekkelijke personages. Zo heeft hij als rechtgeaarde vrouwenverslinder in I Now Pronounce You Chuck & Larry (2007) ook seks met de foeilelijke huishoudster van zijn tegenspeler Kevin James. Zo zijn er nog legio voorbeelden: een striptease van Chris Farley in Billy Madison, zijn assistente in 50 First Dates van wie het geslacht dubieus lijkt en natuurlijk de vele oudere vrouwen die stevig door hem verwend worden wanneer hij een kapper speelt in You Don’t Mess With the Zohan. Flauw misschien, maar wel erg grappig.

Het mannelijk geslachtsdeel

Goedkoop en misschien te makkelijk maar Sandler lijkt toch ergens een obsessie met de grote van zijn geslachtsdeel te hebben. In Airheads (1994) wordt hier al aan gerefereerd als: ‘Put the monster away’. In Anger Management komt zijn onzekerheid hierin ook vaak terug wat een grappige scene oplevert met twee porno-actrices. Als Zohan heeft hij dan weer een overdreven grote bobbel in zijn broek. Op het randje, maar wel om te lachen.

Adam Sandler

Geweld

In mijn eerdere artikel al ruimschoots aan de orde geweest. Het heerlijke ongenuanceerde geweld uit films als Happy Gilmore is iets wat goed bij Sandler past en misschien wel het meest grappige element uit zijn films is. Het ‘in elkaar slaan’ van personages is kennelijk geen probleem in zijn films en op een of andere manier hilarisch. Opmerkelijk genoeg is hij het in latere films niet zelf maar zijn het vooral zijn tegenspelers die voor de agressie zorgen. Denk aan John Turturro in Anger Management, Drew Barrymore in 50 First Dates of de vaderfiguur van een spierbundel in Mr. Deeds (2002). In die laatste film schuwt Sandler het geweld zelf (gelukkig) ook niet.

De vele cameo’s

Wat moet hij toch populair zijn, of bijzonder veel betalen, want Adam Sandler heeft al vele culthelden en beroemdheden als cameo laten opdraven in zijn films, soms zelfs vaker dan één keer. De meest opmerkelijke namen komen in een volgend artikel aan de orde.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel