Hail, Caesar! (2016)
In het biechthokje van Hollywood

17 februari 2016 · · Kritiek + Première

De Coen Brothers kennen een zelfde status als Woody Allen, Tarantino en (voor mij) Johnnie To. Wat ze ook maken, welk genre ze zich in begeven, of humor of drama de boventoon voert; het maakt niet uit: er is altijd een trouwe schare fans die reikhalzend naar hun volgende werk uitkijkt. Ook de geestige trailer van Hail, Caesar!, hun Hollywood-parodie op het studiosysteem van de jaren vijftig, lijkt weer een schot in de roos te zijn. Anders dan hun serieuze drama’s van afgelopen jaren (Inside Llewyn Davis (2013) en True Grit (2010) is dit weer een volbloed comedy in de stijl van Burn After Reading (2008). Alleen, is er iemand die zich die nog herinnert?

Er lijkt een trend te zijn: steeds meer trailers geven grote delen van het plot weg wanneer de studio vertrouwen verliest in een productie. Of dat ook het geval is bij de Coen Brothers durf ik niet te zeggen, maar sla er bijvoorbeeld de laatste trailer voor Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) maar op na. Wat is daar nou leuk aan? ‘Ach, het zal me een zorg wezen, zo lang ik vermaakt wordt en er genoeg (vette) actie in zit, kan de rest me gestolen worden’, zal de fan waarschijnlijk zeggen. Dezelfde pijnlijke constatering gaat ook op voor Hail, Caesar! Het plot is te mager om spannend of vernieuwend te zijn, en wat betreft de humor: de trailer is grappiger dan de film.

Hollywood kent een lange lijst aan zelfkritiek en parodie: van het klassieke Sunset Blvd. (1950), tot het messcherpe The Player (1992) en de recente Oscarwinnaar The Artist (2011). Wat voegen de Coen Brothers hieraan toe? Vooral een sterrencast die als een carrousel van cameo’s de revue passeert: George Clooney, Josh Brolin, Scarlett Johansson, Channing Tatum, Jonah Hill, Ralph Fiennes, etc. Afijn, dat heb je natuurlijk al in de trailer gezien. Dan weet je vast ook al dat Josh Brolin in de hoofdrol Eddie Mannix speelt, de huisdetective van het fictieve Capitol Pictures die de ontvoering van steracteur Baird Whitlock (George Clooney) moet oplossen.

Het spijtige is dat vrijwel iedereen op de automatische piloot speelt en veel te weinig inbreng heeft om echt relevant te zijn. Alleen Scarlett Johansson acteert met haar screwball-accent heerlijk tegendraads, maar daar blijft het ook bij. De enige verrassing is Alden Ehrenreich als Hobie Doyle, die als countryboy nog het meest zijn stempel weet te drukken op de sporadische humor en het verloop van het plot. Natuurlijk, de individuele scènes die de jaren vijftig-genres zoals de western en musical parodiëren zijn knap, maar meer in hun uitvoering dan in hun impact op de lachspieren. Ook uit de christelijke vertwijfeling en communistische sentimenten had meer gehaald kunnen worden dan de makkelijke vergelijking met Hollywood als geloofssysteem.

Hoe getrouw Eddie Mannix zijn werk ook uitvoert en zichzelf probeert te overtuigen van zijn meerwaarde, hoe gebrekkig opereert Hail, Caesar! uiteindelijk zonder duidelijke agenda. Hij mist het integrerende aspect van personages en sets in een Wes Anderson-komedie en de timing van de klassieke Hollywood-screwballfilms; de status quo blijft te veel gehandhaafd en het plot weet nauwelijks te verrassen. De enige vraag waar ik na afloop mee bleef zitten was: That’s Entertainment?

★★½☆☆


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel