House of Cards (seizoen 4)
Soap opera op Presidentieel niveau

15 maart 2016 · · Kritiek + Televisie

Robin Wright en Kevin Spacey in House of Cards

In een jaar waarin de Amerikaanse Presidentsverkiezingen de meest bizarre en soms ronduit groteske debatten en toespraken plaatshebben met als mogelijke uitkomst zowel een flinke ruk naar links dan wel naar rechts, vallen de curieuze gebeurtenissen in House of Cards (2013-) ineens best mee. Het vierde seizoen werd zo’n anderhalve week geleden door Netflix voor streaming klaargezet en 13 nieuwe afleveringen gaven nog meer inzicht in het hoogst enerverende leven van de Underwoods. Het is een seizoen dat als vertrouwd aanvoelt maar tegelijkertijd toch ook de nodige nieuwe plot-elementen introduceert met de nodige gevolgen van dien. Dit artikel bevat de nodige spoilers.

Het derde seizoen van House of Cards eindigde met de mededeling van Claire dat ze van Frank wil scheiden, een funeste boodschap voor Franks politieke carrière natuurlijk. In zo’n vaart zal het echter niet lopen komen we al gauw in het nieuwe vierde seizoen achter en de Underwoods zouden de Underwoods niet zijn als een van de twee (of zelfs beiden) een snood plan aan het smeden is. We wisten al lang dat Claire ambitieus was, maar niet dat ze in het geniep bezig is om zich zo te positioneren dat ze wellicht in de toekomst zelf President kan worden. De eerste stap – een behoorlijk extreme – is zich kandidaat te stellen als running mate van Frank en zodoende naast First Lady ook Vice-President te worden. Waar het glibberige koppel geen rekening mee had gehouden, is dat Frank vanwege zijn duistere verleden door sommigen vogelvrij is verklaard en hij wordt tijdens een campagne op een Universiteit neergeschoten waarbij zijn trouwe toeverlaat Meechum komt te overlijden. Frank verliest een lever en dat op het moment dat er belangrijke deals moeten worden gesloten met Rusland, de terroristische beweging ICO zich laat gelden en er meer en meer publiek bekend wordt gemaakt over de strapatsen van Frank en Claire.

House of Cards is een vreemde serie. Het eerste seizoen was nog behoorlijk realistisch en liet het gesjoemel in de achterkamertjes zien, terwijl de latere seizoenen voor het grote – en dit geval over the top – verhaal gaan van de President met een serieus louche achtergrond. Anders gezegd, seizoen één was hoogstaand drama met de nodige bombastische twisten en sindsdien is het soap opera op Presidentieel niveau geworden. Niet dat het qua kwaliteit drastisch is neergestort – allesbehalve zelfs – maar de toon is volstrekt gewijzigd. Dit geldt overigens niet alleen voor de plot dat dit seizoen de nodige explosieve en soms wat vergezochte elementen kent, maar zeker ook voor de personages. Claire ontpopt zich dit seizoen echt als een soort Dick Cheney, een schaduwpresident die stiekem alles regelt en dat vaak op meedogenloze wijze doet. Stafchef Doug Stamper blijkt een nog grotere paranoïde psychopaat te zijn dan we al dachten en net als je denkt dat hij zijn kookpunt bereikt heeft, gooit Doug er nog een fikse schep bovenop.

Robin Wright en Neve Campbell in House of Cards

Gelukkig worden de hier en daar krankzinnige momenten (neem bijvoorbeeld de ietwat dubieuze climax van de seizoensfinale) gebalanceerd met genoeg rustpunten en enkele frisse nieuwe namen. 90’s scream queen Neve Campbell draaft op als spin doctor en het is fijn om haar weer eens aan het werk te zien. Ellen Burstyn duikt zowaar op als Claires op sterven liggende moeder en Joel Kinnaman wordt geïntroduceerd als Will Conway, de Republikeinse Presidentskandidaat en daardoor vijand nummer één van Frank. Alledrie voegen echt wat toe aan de serie en vinden hun draai vrijwel allen direct in dit bizarre politieke slagveld. Daar staat wel weer tegenover dat enkele subplots wat weinig aandacht krijgen, waaronder de zo interessante romance tussen Remy Danton en Jackie Sharp; beiden personages die ook een appeltje met Frank Underwood hebben te schillen.

Uiteindelijk is het vierde seizoen van House of Cards echt het seizoen van Claire Underwood en haar vertolker Robin Wright. De verdieping van Claire is fascinerend om te volgen, al was het maar omdat haar mogelijkheden zo mysterieus zijn. Wie is nou echt deze vrouw die zonder ogenschijnlijk aantoonbare politieke ervaring iedereen om haar heen wegblaast, tot wereldleiders aan toe? We moeten er niet vreemd van opkijken dat gezien de denderende ontwikkelingen in de plot an deze serie Claire in 2017 of 2018 President van de Verenigde Staten is. Wright valt zeker te prijzen hier, Robin Wright is Claire Underwood en het personage is zo ongeveer het meest belangrijke dit seizoen. En dat niet alleen, ze regisseerde dit seizoen maar liefst vier afleveringen; de meeste van alle regisseurs verbonden aan de productie dit jaar. En laten dit ook net de afleveringen zijn waar het meest van Wright gevraagd wordt qua acteerwerk, een fraai staaltje vakmanschap.

Kevin Spacey in House of Cards

Ondanks de stijging van ongeloofwaardigheid is House of Cards nog altijd een heerlijke en strak gemaakte politieke serie en het gevoel voor sfeer en detail in locaties is nog steeds indrukwekkend. De trouwe kijkers zullen de toon van het meer realistische en gegronde eerste seizoen inmiddels wel hebben losgelaten en zijn meegegaan met de acceptatie van een meer soap-aanpak met alle hysterische draaien en twisten ten gevolg. Neemt niet weg dat de mogelijk toekomstige President van Frankrijk Alain Juppé onlangs in een interview zei dat wat hem betreft House of Cards verbazingwekkend realistisch is. Het zegt wellicht genoeg over het huidige politieke klimaat, maar wie kijkt daar nog van op met de capriolen van een zekere Donald Trump vers in het geheugen? Dan is House of Cards ineens toch niet de enige politieke soap die alle kanten op lijkt te kunnen gaan.


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel