Imagine (2): Horror in westerns en gangsterfilms
Yakuza Apocalypse + Bone Tomahawk

Yakuza Apocalypse

Imagine is het festival van de genrecinema. Van het actiespektakel dat ik twee dagen geleden besprak, tot de recht-toe-recht-aan horror van bijvoorbeeld The Witch (2015). Er draaien thrillers zoals High-Rise (2015) of The Invitation (2015) en absurditeit als The Lure (2016). Documentaires over film zoals Noah Baumbachs De Palma (2015) en sci-fi als Creative Control (2015). En dan zijn er nog de films waarin meerdere genres op creatieve wijze samenkomen, soms op manieren waarop je dat niet zou verwachten. Zoals in de vampierengangsterfilm Yakuza Apocalypse (2015) of de kannibalenwestern Bone Tomahawk (2015), waarover hieronder meer.

Yakuza Apocalypse: “Stay foolish.”

De vampierfilm en de gangsterfilm zie je niet vaak gecombineerd worden. Toch is het helemaal niet zo’n vreemde combinatie. Zowel de gangster en de vampier leeft vaak in een duistere schaduwwereld vol geweld en bloedvergieten en houdt zich bezig met van alles dat het daglicht niet kan verdragen. En de betrekkelijke onsterfelijkheid van een vampier is verdomd handig tijdens een vuurgevecht met nietsvermoedende menselijke gangsters. Dat Miike Takashi, die in de afgelopen 25 jaar films in zo ongeveer alle mogelijke genres maakte, nu met vampiergangsters aan komst zetten is eigenlijk helemaal zo verrassend niet; de vraag is bijna eerder waarom hij dat niet eerder deed. Nog minder verrassend is de voor de yakuzafilm gebruikelijke kritiek op de erecode van de yakuza, waar weinigen zich aan blijken te houden.

Desalniettemin verrast Miike al vrij snel wel, met onder andere een vroege confrontatie tussen de vampiergangsterbaas en een cowboy die een ode aan Django (1966) is, inclusief een kleine doodskist die hij als rugzak draagt. Daarnaast heeft Miike uiteraard geheel eigen, bizarre natuurwetten voor zijn vampieren bedacht, die onder andere eieren kunnen koken in hun handpalm. Voor je het weet waarschuwt een schildpaddemon in clownsmake-up voor het einde der tijden, en blijkt hij pas het begin van Miike’s maffe rariteitenkabinet dat de onderwereld (in alle betekenissen van het woord) blijkt te bevolken. De enige remedie? “Stay foolish.” Zo is Miike weer eens lekker in vorm en dus volkomen absurd en regelmatig hilarisch.

Bone Tomahawk

Horrorwestern Bone Tomahawk: Howard Hawks met gore

Bone Tomahawk is ongeveer anderhalf uur lang een echte western, en wordt daarna ook een echte horrorfilm, inclusief gruwelijke gore. Tot die tijd bouwt schrijver en debuterend regisseur S. Craig Zahler zorgvuldig de spanning op, terwijl hij de tijd neemt om de personages uit te werken.Een vrouw en een hulpsheriff worden ontvoerd door een Inheems Amerikaanse kannibalenstam. Haar kreupele man, de sheriff, de andere hulpsheriff en een revolverheld beginnen aan een lange, moeilijke reis door ruw terrein om hen te redden. Lange tijd is Bone Tomahawk vooral een heerlijke ode aan de “hang-out westerns” van Howard Hawks (Rio Bravo (1959), El Dorado (1966)). Niet door verwijzingen, maar door de sfeer van die films te benaderen met aandacht voor sprekende details en leuke en scherpe dialogen. Die ogenschijnlijk niets met het verhaal te maken hebben maar wel wat zeggen over de karakters van de mannen.

Niet voor niets is Hawks’ Rio Bravo een favoriet van Quentin Tarantino, en de dialogen hier doen af en toe aan zijn vroege werk denken. Zoals een grappig gesprek over hoe je het beste een boek kan lezen in bad, te midden van de reis op weg naar de kannibalen. De link met Tarantino is natuurlijk ook snel gelegd via Kurt Russell met zijn geweldige snor, die nog steeds in EYE op 70mm is te zien in een hoofdrol in Tarantino’s nieuwste western The Hateful Eight. Net als die film is Bone Tomahawk af en toe en lust voor het oog. Soms doen de beelden dankzij de belichting zelfs denken aan Rembrandt.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel