In het sterrenspoor van Star Wars (2)
De heropleving van SF na Star Wars

9 januari 2016 · · Analyse + Salon Galaxy

Eind jaren zeventig, en het merendeel van de jaren tachtig van de vorige eeuw bracht de SF-renaissance een aantal sterke films en series voort, waarvan sommigen inmiddels terecht tot klassiekers zijn uitgegroeid: Mad Max (1979); Outland (1981); The Thing (1982); V (1983); Starman (1984); The Brother from Another Planet (1984); The Twilight Zone (1985); Back to the Future (1985); Flight of the Navigator (1986); Aliens (1986); RoboCop (1987); Predator (1987); Alien Nation (1988) en Akira (1988).

Met name The Brother from Another Planet (1984) en Alien Nation (1988) zijn hiervan het vermelden waard, daar ze een wereld schetsen waarin aliens zich onder de mensen begeven, en zelfs met hen trachten samen te leven. Beide films laten zien dat dit niet altijd zonder problemen gaat, en dat angst, wantrouwen en discriminatie hierbij altijd op de loer liggen. In dat opzicht kunnen beide producties dan ook worden gezien als verre voorlopers van het recente District 9 (2009), en tevens als aanhakend bij de actualiteit, nu complete volksverhuizingen van vluchtelingen (inter)nationale tolerantiegrenzen zwaar op de proef stellen.

Tot slot verdient de SF-animatiefilm Akira (1988) hier nog een eervolle vermelding, daar het de eerste Japanse anime is die er in slaagde een werkelijk internationaal succes te bereiken. Gebaseerd op de gelijknamige manga (Japans stripverhaal) van Katsuhiro Ôtomo, die de film tevens regisseerde, is Akira visueel overdonderend, stijlvol, technisch zeer overtuigend en een staalkaart van het cyberpunk-genre. Het complexe verhaal, waarin een jong lid van een motorbende betrokken raakt bij een geheim experiment van de overheid, bedoelt om de onmetelijke psychokinetische krachten van de jonge Akira te beteugelen, is moreel duister en zeer gewelddadig. En rekent daarnaast voorgoed af met de notie dat animatie begint en eindigt met Disney.

Plaats van handeling van het post-apocalyptische Akira is de fictieve stad Neo-Tokyo, gebouwd op de fundamenten van de oude stad na een atoomoorlog. Het jaar is 2019, niet toevallig hetzelfde jaar waarin ook Blade Runner (1982) zich afspeelt, een film waar regisseur Ôtomo in visueel opzicht bij tracht aan te sluiten. Akira is intelligente en grensverleggende SF, die de nexus vormde van talloze SF-anime’s die sindsdien verschenen. Zelden was een animatiefilm zo baanbrekend, en zelden werd een nucleair inferno zo overtuigend geanimeerd. Het succes van Akira zorgde niet alleen voor de internationale doorbraak van anime, het legde tevens voorgaande noties over wat er in animatiefilms mogelijk was compleet in de as. Daarnaast liet Akira zien dat in SF de grenzen van het mogelijke slechts bepaald worden door die van de eigen verbeelding. En vormt als zodanig een treffend sluitstuk voor een decennium dat voor sciencefiction buitenaards grote successen bracht.

Bladzijdes: 1 2


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


2 Reacties

  1. Peter Cornelissen

    Maar waar blijft die diepere analyse van L’Umanoide (1979)?
    Om maar wat te noemen :)

  2. Rob Comans

    Goh, waar ik vandaan kom is het gebruikelijk om eerst inhoudelijk commentaar te geven op een stuk. Dus zeggen wat je er goed of niet goed aan vond. Dit soort commentaar waarbij meteen met de deur in huis gevallen wordt is totaal niet aan mij besteed. Daarbij heb ik nog nooit van de film die je noemt gehoord, maar zie wel dat ‘ie een 3,9 krijgt op IMDb. Dus analyses van dat soort films laat ik met alle liefde aan jou over, Peter. Graag een volgende keer een reactie die iets meer hout snijdt.


Reageer op dit artikel