Ning Ying in Beijing
Drieluik door één van de prominentste filmmaaksters van China

4 april 2016 · · Analyse + Salon China

I Love Beijing

Ning Ying is misschien wel de prominentste regisseuse die afstudeerde aan de Beijing Filmacademie, als onderdeel van de zogenaamde “Vijfde Generatie” (samen met onder andere Zhang Yimou en Chen Kaige). Desalniettemin wordt ze door haar stijl en onderwerpkeuze vaak gerekend tot de “Zesde Generatie” van Jia Zhangke en Wang Xiaoshuai. Ze begon haar carrière echter als regie-assistent bij Bernardo Bertolucci’s The Last Emperor (1987). Vandaag staan we echter stil bij haar “Beijing trilogie”, waarmee Ning erkenning in het internationale festivalcircuit verkreeg, bestaande uit For Fun (1993), On The Beat (1995) en I Love Beijing (2001).

Ning Ying hanteert in alle drie films een droge, komische stijl waarmee ze het moderne leven in Beijing observeert. In de acht jaar dat ze de thematische trilogie maakt richt ze haar blik achtereenvolgens op ouderen en oude tradities, mensen van middelbare leeftijd en overheidsinstanties, en tenslotte jonge mensen en de liefde. For Fun opent de trilogie met schijnbaar willekeurige scènes in de straten van Beijing, via een tracking shot. Dit soort beelden komen terug in I Love Beijing, vooral vanuit de taxi van de hoofdpersoon maar ook van bovenaf in winkelcentra. De derdewereldstraten uit het begin van For Fun lijken een wereld en decennia verwijderd van die moderne winkelcentra.

Is Beijing in die korte tijd echt zoveel veranderd, of past Ning haar blikveld aan de thematiek van elke film aan? De hoofdpersoon van For Fun is een oude Chinese opera-acteur die na zijn pensioen enigszins doelloos door zijn buurt van Beijing loopt totdat hij in een park een stel amateuracteurs tegenkomt. Niet alleen sluit hij zich bij de groep aan, al snel begint hij hen te organiseren en regelt een repetitieruimte. Dan begint hij pas echt de baas te spelen en een acteer- en zangniveau van iedereen te eisen waardoor hun de lol vergaat. Op allerlei momenten in de film probeert de acteur een autoriteit uit te oefenen die hij sinds zijn pensioen niet meer heeft. De waardes en het gezag van zijn generatie zijn uit de hoofdstad verdwenen, zo lijkt het, en zelfs anderen van zijn generatie (die nooit dat gezag genoten) zijn er klaar mee.

On The Beat

Waarom mensen daar genoeg van hebben blijkt wel uit On The Beat. Een absurde komedie over het ineffectieve politieapparaat van Beijing midden jaren negentig. Waarbij de absurditeit komt van de prioriteiten en regels van de politie, de maffe oplossingen die ze bedenken en hoe weinig ze daarmee bereiken. Zo beginnen ze een klopjacht op één loslopende hond die vermoedelijk hondsdol is, maar de rapporten van hondenbeten blijven komen, dus worden honden maar helemaal verboden. Tenzij je rijk bent, want dan kun je gewoon een boete betalen. Maar als je weigert hem eerst in te leveren om daarna pas te betalen en je beest weer terug te krijgen, dan kan je op een nachtelijke urenlange ondervraging op het politiebureau rekenen. Scherpe, soms hilarische persiflage op hoe de Chinese overheid op absurde wijze het leven van de Chinezen probeert te regelen en controleren. Geen wonder dat niemand in For Fun op nog meer controle en gezagsuitoefening zat te wachten in hun privéleven.

I Love Beijing

Het een tijd later gemaakte I Love Beijing sluit minder direct aan op de twee voorgangers en is meer gericht op liefdesproblematiek van jonge mensen in Beijing. De protagonist is dit keer een jongeman die aan het begin scheidt van zijn even jonge vrouw, in een montage van scènes bij een rechter die inmiddels doet denken aan soortgelijke shots uit A Separation (2011). Daarna zwerft hij als een soort Casanova door de stad met zijn taxi, die hij zowel gebruikt om geld te verdienen als om vrouwen te verleiden. Het levert een veelzijdige blik op Beijing op, doordat hij in allerlei uithoeken van de stad terechtkomt, en sfeervolle beelden van de metropool bij nachte.

Naar het schijnt ging de film in première op het IFFR met een lange climax in een nachtclub, maar de negatieve reactie daarop leidde ertoe dat Ning die scène bijna volledig uit de film knipte en haar film twintig minuten inkortte tot de versie die we nu kunnen zien. Waarin het erop lijkt alsof het probleem van de jonge mensen in Beijing is dat ze wel liefhebben, maar er daarbij niet in slagen een werkelijk emotionele band te creëren. Alsof ze emotioneel verward worden door het in een rap tempo geïndustrialiseerde en gemoderniseerde Beijing. Het is een boeiende aanvulling op de eerdere twee films, en met zijn drieën geven ze een interessant beeld van drie generaties Chinezen in hun hoofdstad.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel