Schijnwerpers op de Chinese cinema
Een terugblik op CinemAsia en meer

Murmur of the Hearts

Je zou misschien denken dat de Chinese filmcultuur en filmgeschiedenis ons beter bekend zou zijn, gezien de omvang en culturele (en financiële) relevantie van China voor onze moderne tijd. Natuurlijk, we kennen de films van Hong Kong en Taiwan, maar het main land is toch een andere zaak. Dat de eerste grote generatie filmmakers die hier bekend werd via o.a. Zhang Yimou en Chen Kaige de ‘vijfde generatie’ was, is veelzeggend. In maart 2016 is China echter flink aanwezig in de Nederlandse bios, dankzij het CinemAsia filmfestival afgelopen week en de release van Jia Zhangke‘s Mountains May Depart (2015) op de 24ste. Vandaar dat we bij Salon Indien deze maand extra aandacht besteden aan de Chinese film, beginnende met een terugblik op CinemAsia:

Dit jaar lag de focus op dit fijne festival namelijk op Chineestalige films en de ‘Chinese Oscars’ die daaraan worden uitgereikt, de Golden Horse Awards. Op dit moment is actrice/regisseur/schrijfster/toneelmaker/producente Sylvia Chang daar de voorzitster van, en zij was enkele dagen aanwezig op het festival om films waar ze bij betrokken was in te leiden. Naast dat zij te zien is in Johnnie To‘s Office (2015) (en de film schreef, op basis van haar eigen toneelstuk) en Mountains May Depart werd een dag voor de officiële opening van het festival het door haar geregisseerde Murmurs of the Heart vertoond. Fedor Ligthart was er bij namens Salon Indien:

Murmur of the Hearts (2015)

Het is even wennen wanneer regisseur Sylvia Chang je in de eerste scènes heen en weer slingert tussen een artistiek begaafde zus, haar vriend die het als bokser probeer te maken, haar broer die ze uit het oog verloren is en een zeemeermin uit de sprookjes van haar moeder. De bekende Taiwanese actrice zit al meer dan veertig jaar in het vak, maar bewijst dat ze achter de camera ook kan ontroeren. Murmur of the Hearts wint je langzaam over, hoewel sommige confrontaties in het begin wat uitgesponnen en melodramatisch ogen. Deze betalen zich echter uit doordat ze voor de zoektocht staan die elk personage maakt om het gemis uit zijn of haar verleden onder ogen te komen: de (verkeerde) keuzes die onze ouders hebben gemaakt, kunnen we alleen accepteren als we zelf onze verantwoordelijkheid durven te nemen. Daarin is deze parabel over opgroeien, die ook geregeld speelt met de factor toeval en de geografische afstand tussen Taiwan en Green Island, niet minder Taiwanees dan universeel.
– Fedor Ligthart

The Golden Cane Warrior

Meer uit Azië op CinemAsia

Naast Chinese films waren er ook nog een boel films uit andere Aziatische landen en culturen te zien. Zoals de Indonesische martial artsfilm The Golden Cane Warrior (2014). Hoewel juist deze film dan weer schatplichtig lijkt te zijn aan de Chinese en Hong Kong-filmtraditie in dit genre, met een verhaal over verschillende clans van strijders, een mystieke gouden staf en met als heilige graal het leren van één onverslaanbare vechttechniek waardoor je die staf waard bent. Maar naast het wat clichématige (of ‘traditionele’) verhaal dat zo door de Shaw Brothers had kunnen verfilmd worden, is de film ook een showcase voor de verscheidenheid en schoonheid van het Indonesische landschap; van glooiende gele grasheuvels tot groene bossen en stenen stranden. Het grootste mankement van de film is ondertussen de helaas te snelle montage van de actiescènes, die soms (doelbewust?) verhullend werkt.

Het Cambodiaanse Dream Land (2015) kent nog meer gebreken. De soms mooie shots op de rug van mensen in mooie huizen en gebouwen kunnen niet verhullen dat de ideeën in de film meer uitwerking verdienden. Het contrast tussen moderne stad Phnom Penh en strandplaatsje Kep is wel duidelijk, maar de montage tussen heden en herinnering helaas een stuk minder. In een film die juist draait om hoe we ons verleden met ons meedragen, of we dat nu willen of niet, had iets meer aandacht aan de ontwikkeling van dat concept geen kwaad gekund. Als sfeerbeeld van het hedendaagse leven in de twee Cambodiaanse steden is Dream Land wel aardig, maar er had een stuk meer in gezeten.

De sterkste films op het festival blijken dit jaar voornamelijk Chineestalig, zo bewijst ook het wederom Taiwanese Zinnia Flower (2015). Dit drama over het verwerken van je plotseling verloren geliefde (in dit geval door een auto-ongeluk) weet dankzij een zekere eenvoud en directheid mooi te raken. De emoties zijn complex, de manier waarop ze gecommuniceerd worden niet. Regisseur Tom Shu-Yu Lin putte uit zijn eigen ervaringen en emoties (de film is opgedragen aan zijn in 2012 overleden vrouw) om het rouwproces en de langzame klim uit het mentale dal treffend in beeld te brengen.


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel