The Hateful Eight (2015)
De klassieke western als hedendaagse metafoor

6 januari 2016 · · Kritiek + Première

Kurt Russell en Samuel L. Jackson in The Hateful Eight

De openingstitels geven het met grote letters aan zodat er geen misverstand over mag bestaan: “The 8th film by Quentin Tarantino.” De filmmaker rekent duidelijk het Kill Bill tweeluik als één film en als toeschouwer kun je je borst natmaken voor een flinke dosis geweld en overvloed aan dialogen. The Hateful Eight is een klassieke western, maar tegelijkertijd ook een mysterie en een film met hedendaagse intenties en thematiek.

John Ruth is een premiejager die de vrouwelijke crimineel Daisy Domergue met zich meesleurt op weg naar Red Rock waar ze opgehangen zal worden. Onderweg pikken de twee de enigmatische Major Marquis Warren op en even later de racistische Chris Mannix, een man die claimt de nieuwe sheriff van Red Rock te zijn. De groep belandt vanwege een zware sneeuwstorm in een afgelegen pleisterplaats en worden geconfronteerd met vier nieuwe personen die allen mysterieus overkomen. Al snel blijkt dat een of meerdere personages niet is wie ze menen te zijn en een mentale strijd om de waarheid kan beginnen.

The Hateful Eight is zoals gezegd op het eerste oog een klassieke western, gezet een paar jaar na de Amerikaanse burgeroorlog. Dit is essentieel aangezien een belangrijk element van de film een raciale strijd is. Marquis is de centrale spil hier, magnifiek gespeeld door Samuel L. Jackson. Hij wordt constant op zijn huidkleur aangevallen, vooral door de zuidelijke aanwezigen in het huis. Verwacht dus ontzettend vaak het gebruik van het N-woord, maar in tegenstelling tot eerdere Tarantino-films waar het soms wat ongemakkelijk werd is het hier gerechtvaardigd gezien de plaats en tijd. Want The Hateful Eight mag dan wel een western-mysterie zijn, feitelijk is de film een metafoor voor de obsessie die de Verenigde Staten heeft met geweld en racisme, iets wat recentelijk wederom maar weer al te pijnlijk duidelijk werd met de afhandeling van de Tamir Rice zaak. En laat de western bij uitstek een genre zijn dat zich voor dit soort kritiek en ontleding leent.

Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh en Tim Roth in The Hateful Eight

Dit neemt niet weg dat The Hateful Eight ook echt een Tarantino-film is en dus zit de film bomvol met explosieve en zwart-komische dialogen, langdurende shots en de nodige dosis over-the-top en extreem geweld. Je moet er echt tegenkunnen, want het bloederige geweld dat de regisseur presenteert is zeker net zo heftig als in Inglourious Basterds (2009). En dan zijn er de talloze Tarantino-speeches die ‘zijn’ acteurs mogen uitspreken. Jackson heeft een aantal onvergetelijke monologen, maar wie ook zeker een pluim verdient is Walton Goggins als Mannix. De aimabele acteur speelt vrijwel altijd een racistische zuidelijke in films en televisieseries, maar hij doet dit zo overtuigend dat je bijna sympathie voor zijn personages krijgt. Verder kent de film meerdere Tarantino-bekenden als Kurt Russell, Michael Madsen en Tim Roth. Zeker ook niet te versmaden zijn Jennifer Jason Leigh als de gruwelijk vileine Daisy en Bruce Dern die non-verbaal zeer veel brengt.

Wat zeer wel mogelijk bij een aantal toeschouwers een groot probleem kan worden is de speelduur van The Hateful Eight. Nou weet je als filmliefhebber wel dat Tarantino er van houdt lange films te maken, maar The Hateful Eight doet er nog een schepje bovenop. De digitale versie van de film duurt 167 minuten en de 70 mm variant die ik zag doet daar nog eens 20 minuten bij waarvan overigens meer dan de helft wordt besteedt aan een overture en intermissie. En ondanks dat het idee van een pauze van 12 minuten in het huidige filmklimaat als onnodig en dom klinkt, is het voor de totale ervaring van The Hateful Eight van groot belang.

Sowieso is de 70 mm versie een grote aanrader en in de Benelux enkel in EYE te aanschouwen, want het bioscoopscherm is zo ontzettend breed en de beelden zijn zo rag-scherp en indrukwekkend dat het de ervaring alleen maar fijner maakt. Wat wel apart is aan de keuze van Tarantino om te schieten met specifieke Ultra Panavision camera’s, is dat hij nauwelijks prachtige vergezichten filmt die zo uniek gelinkt zijn aan het western-genre. Want buiten een aantal shots gewijd aan het landschap speelt vrijwel de hele film zich binnenshuis af of in een koets. Daarentegen is de muziek wel weer archetypisch met een originele soundtrack van levende legende Ennio Morricone.

Al met al is de achtste film van Quentin Tarantino een langdurig, maar zeer interessant en geslaagd project. Het is echt een western zoals ze vroeger gemaakt werden, maar tevens ook een Agatha Christie-achtig mysterie. Daarbij kon ik tijdens het kijken naar The Hateful Eight niet van me afzetten dat de film me ontzettend deed denken aan John Carpenter’s The Thing uit 1982. De locatie, de sneeuwstorm, het alom aanwezige wantrouwen, Kurt Russell en Ennio Morricone. Sterker nog, The Hateful Eight gebruikt geschreven muziek van Morricone voor The Thing die niet in de horrorfilm eindigde. Tenslotte weet Tarantino met zijn film een duidelijke boodschap over te brengen hoe zeer de Verenigde Staten nog steeds in de knoop zit met geweld en racisme, iets wat bijvoorbeeld Samuel Fuller ook al op intelligente wijze over wist te brengen in 1963 met Shock Corridor. Het geeft maar aan hoe diep de wond is en hoezeer het nodig is dat dergelijke films heden ten dage gemaakt en gezien worden.
★★★★½


Onderwerpen: , , , , , ,


1 Reactie

  1. Karsten

    Tjezus wat een oenig verhaaltje. Knullige analyse en nog knulliger geschreven. Don’t quit your day job.


Reageer op dit artikel