The Nice Guys (2016)
Laurel & Hardy, Gibson & Glover, Gosling & Crowe

22 mei 2016 · · Kritiek

The Nice Guys (2016) is de nieuwste film van Shane Black, en dat schept verwachtingen. Dit is pas zijn derde film als regisseur, na het geslaagde Kiss Kiss, Bang Bang (2005) en Iron Man 3 (2013) (de beste Marvel-film), maar de beste man heeft als scriptschrijver al een zeer behoorlijke staat van dienst. The Nice Guys past perfect in de beproefde formules van zijn voorgaande werken, maar toont ook dat Black nog altijd in staat is nieuwe elementen aan de mix toe te voegen.

In The Nice Guys mogen Ryan Gosling en Russell Crowe een team van partners-tegen-wil-en-dank spelen, volgens de beproefde buddy-formule die Black groot maakte met zijn scripts voor Lethal Weapon (1987), The Last Boy Scout (1991) en The Long Kiss Goodnight (1996). Ditmaal zijn de partners Holland March (Ryan Gosling), een sleazy detective en alleenstaande vader van een pientere tienermeid, en Jackson Healy (Russell Crowe), een randgevalletje psychopaat met een hart van goud (echt…) die zijn geld verdient door hier en daar wat benen te breken om een boodschap over te brengen. Aanvankelijk breekt hij de arm van March in opdracht van een mysterieuze dame, maar wanneer zij een belangrijke getuige blijkt te zijn in een moordcomplot worden March en Healy genoodzaakt samen te werken.

De dynamiek tussen Gosling en Crowe doet denken aan de dynamiek tussen Gibson en Glover in Lethal Weapon, waarbij Crowe vermoeid mag zijn alsof hij “too old” is “for this shit” en Gosling zich mag verliezen in totale gekte en roekeloosheid. Shane Black tapt sowieso uit bekende vaatjes: zo doet het centrale complot denken aan dat van The Last Boy Scout, inclusief een feminiene hitman, is de dochter van March vergelijkbaar met de pientere kinderen in Last Action Hero, The Monster Squad, The Long Kiss Goodnight, The Last Boy Scout en Iron Man 3, hebben we te maken met depressieve helden (zoals in bijna al Black’s films) en zijn er ook weer centrale scènes voor sleazy feestjes en omgevingen zoals in The Long Kiss Goodnight, The Last Boy Scout en Kiss Kiss, Bang Bang.

Zeker het complot die het hart vormt van de film voelt als een herhaling van zetten aan. Aan de andere kant is het prettig eindelijk weer eens een onvervalste neo-noir in de bioscoop te hebben, waarbij de clichés op de koop toe genomen worden. Shane Black toont zich een ster in sfeer, wat zich uit in de retro-look van de film en de heerlijk funky soundtrack, maar ook in de inkleuring van de verhaalwereld van de jaren ’70, waarbij tijdsgebonden motieven als killer bees, pornografie, smog, afro’s, loungestoelen, bachelor pads en cadillacs allen hun opwachting maken.

Naast de afwijkende setting weet Shane Black nog één essentieel ingrediënt toe te voegen aan de film dat we hiervoor minder vaak gezien hebben: fysieke komedie. Black staat toch vooral bekend als de kerel van de oneliners, ondanks een handvol scènes per film waarin de acteurs hun slapstickkwaliteiten mogen tonen. In deze film geeft Black Gosling echter de instructie om volledig los te gaan. Gosling schmiert naar de camera, struikelt over zijn eigen voeten en laat zijn armen flink om zich heen maaien. Het is een compromisloze performance, ongegeneerd terugkerend naar de tijd van Laurel en Hardy en The Three Stooges. Het is ook ongelooflijk hilarisch, een rol die bewijst dat Gosling met de juiste regisseur een heel andere kant van zichzelf kan laten zien. Ook Russel Crowe krijgt enkele flinke lachers op zijn hand, maar hij is overduidelijk de Frans van Dusschoten voor Goslings André van Duin.

The Nice Guys is daarmee een perfecte opsomming van alles wat Shane Black kan: je hebt een ingewikkeld complot met een bijbehorende politieke onderlaag, de in grijs geschetste antihelden van de titel, de beproefde oneliners, de ongekende sfeer van de seventies en dan nu ook ongegeneerde en hilarische slapstick. Ondanks dat we omkomen in de sequels is The Nice Guys één van de weinige films die er ook echt één zou verdienen.


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel