Imagine (5): Wanneer je bij Imagine op het puntje van je stoel zit
The Invitation + The Witch

24 april 2016 · · Imagine 2016 + Kritiek

The Invitation

Er valt het nodige te lachen tijdens het Imagine Film Festival, zelfs wanneer mensen bruut om het leven worden gebracht. Maar er zijn wel degelijk ook de nodige ijzingwekkende en razend spannende thrillers en horrorfilms te zien. Twee van dit soort titels bespreek ik vandaag met The Invitation (2015) en The Witch,(2015) beiden films die in de Verenigde Staten al met het nodige applaus zijn ontvangen maar in Nederland helaas enkel tijdens het festival op het grote doek zijn te zien.

The Invitation: hoe een etentje helemaal uit de hand kan lopen

Vorig jaar was The Gift een zeer fijne thriller met een tamelijk eenvoudig gegeven, namelijk een geschiedenis tussen vrienden die met hernieuwde passie een nare kant op gaat. The Invitation kent die basis ook, Will is met zijn nieuwe vriendin uitgenodigd voor een reünie bij zijn ex-vrouw en haar nieuwe echtgenoot. Ook andere vrienden uit het verleden zijn aanwezig en wat begint als leuke hereniging krijgt al gauw duistere kantjes en de nodige suspense. Zijn Wills ex en haar man wel te vertrouwen en waarom gedragen ze zich zo vreemd?

The Invitation haalt het optimale uit iets vrij eenvoudigs. Een groot huis, groep sterke acteurs en strak plot; meer heb je voor een sterke thriller niet nodig blijkt wel. Praktisch in real-time verteld speelt The Invitation met je gevoelens en zenuwen. Net als je denkt het verhaal of een twist door te hebben, neemt de film een radicaal andere bocht. Het maakt van The Invitation een ongelooflijk spannende film die letterlijk tot het allerlaatste shot verbaast. Dat The Invitation ondanks de constante spanningsboog en doldwaze veranderingen in de plot toch zo subtiel blijft, is enigszins verwonderlijk gezien de regisseur van dienst. Karyn Kusama maakte in het verleden films als Æon Flux (2005) en Jennifer’s Body (2009), nou niet de meest geslaagde producties. The Invitation is zeer zeker de moeite waard, al helemaal voor liefhebber van nagelbijters. En de film kent een belangrijk Nederlands tintje met de aanwezigheid van Michiel Huisman als geniepige gastheer.

The Witch

The Witch: hoe religieuze waanzin een gezin kan ontwrichten

Met de prijs voor beste regie op Sundance had debutant Robert Eggers zich nauwelijks een beter begin kunnen voorstellen. The Witch is dan ook een prachtig geregisseerde film die ondanks de weinige expliciteit je echt de stuipen op het lijf jaagt. We schrijven rond 1630 en een Engels immigrantengezin is verbannen van een plantage en genoodzaakt zich te vestigen aan de rand van een bos waar diep in het woud al dan niet een heks leeft.

Het is best om met zo weinig mogelijk informatie The Witch te ondergaan. Het is zeker niet je typische horrorfilm met talloze schrikeffecten en keihard geluid, The Witch neemt ondanks de anderhalf uur durende speelduur rustig zijn tijd en het kent slecht spaarzame momenten van pure horror. Voor het grootste deel is The Witch een familiedrama waar de godvrezendheid totaal uit de hand loopt en zelfs een geit geheten Black Phillip van duivelse krachten wordt beticht. Dit is historische horror in de trant van Witchfinder General (1968) of A Field in England (2013), ook allebei horrorfilms grotendeels zonder de zo kenmerkende bloederige schrikfactor.

Toch is The Witch vrijwel de gehele tijd ongehoord intens wat te danken is aan een wijd spectrum van filmkunst. De regie is zoals gezegd uitstekend en je voelt je echt aanwezig in deze hel, de acteurs en zeker de kinderen doen het prima en gaan tot het uiterste want Eggers vraagt behoorlijk veel van ze. De soundtrack doet denken aan een Kubrick film en eigenlijk komt The Witch als geheel ook behoorlijk dicht bij een Kubrick horror à la The Shining (1980): geïsoleerd, intens opbouwend naar een brute climax en volstrekt a-typisch binnen het genre.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel